freedom island
2 girls in love…Αρχείο για Ιουνίου, 2007
λαδερά φασολάκια 13 ευρώ
Σκηνή 1η :
Σήμερα. Πρωί.
Ρωτάμε οδηγό λεωφορείου στην Κάνιγγος τι ώρα ξεκινά το δρομολόγιο του.
- … (δεν απαντά…κάνει πως δε μας ακούει…)
Ξαναρωτάμε τον οδηγό του λεωφορείου τι ώρα θα ξεκινήσει και αν είναι Β7 ή Α7.
- … (μας ακούει…μας κοιτάζει…συνεχίζει να μη μας δίνει σημασία…και συνεχίζει να πίνει τον καφέ του)
Ένας κύριος που περιμένει και εκείνος υπομονετικά στη στάση παίρνει την πρωτοβουλία να μας ενημερώσει για αυτά που ο οδηγός απαξιούσε.
Η Χριστιάνα εκνευρισμένη ξεσπάει στο αυτί μου ψιθυρίζοντας μου μια αυτοσχέδια ρίμα :
“Είμαι δημόσιος υπάλληλος
στα παπάρια μου όλοι
στο τέλος του μήνα θα πληρωθώ
είτε σας εξυπηρετήσω είτε όχι….”
Σκήνη 2η :
Σήμερα. Μεσημέρι.
Μπροστά στην είσοδο εστιατορίου σε Lobby ξενοδοχείου στο κέντρο της Αθήνας.
Σε μικρό μαυροπίνακα με τα πιάτα ημέρας γράφει:
“Λαδερά φασολάκια με πατάτες 13 €”
Δε γινόταν να μην το σχολιάσουμε. Τίγκα στους τουρίστες το ξενοδοχείο.
- 3 κιλά πατάτες και 3 κιλά φασολάκια θα μπορούσες να αγοράσεις με τα ίδια χρήματα.
- …και ούτε λίγο κρέας δε βάλανε!
- Μα 13 € ???!!!
- 4 χιλιάρικα μια μερίδα φασολάκια με πατάτες ???!!!
Yamore…
εχει καιρο που θελω να γραψω κατι αλλα δε μου βγαινει…το σκεφτομαι το σκεφτομαι το σκεφτομαι…μεχρι να φτασω στο πληκτρολογιο το εχω ξεχασει…το μονο που δε μου φευγει απ το κεφαλι ειναι ενα τραγουδι…δεν ξερω αν φταιει ο καυσωνας το τροπικο κλιμα της αθηνας που δεν εχω ζησει ποτε ή αυτα και αλλα πολλα μαζι…ειπα να μην αντισταθω…ουτε pride, ουτε κλιματολογικες αλλαγες, ουτε βολτες στα καλοκαιρινα αξιοθεατα-θεαματα τις αθηνας…
ας μοιραστουμε το τραγουδακι της cesaria…και οποιος μπορει να μου πει τι θελει να πει ο ποιητης καλοδεχουμενος 
ps. καλοκαιρινα φιλια με αρωμα καρπουζι, κοριτσι μου!
bios + omio
Παρουσίαση των
10 XM ΑΘΗΝΩΝ – ΛΑΜΙΑΣ
ΚΡΑΝΑΟΥ ΠΛΑΤΕΙΑ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ
ΛΕΩΦΟΡΟΣ ΣΧΙΣΤΟΥ – ΣΚΑΡΑΜΑΓΚΑ
ΕΡΓΟΣΤΑΣΙΑΚΗ ΜΟΝΑΔΑ ΕΛΒΙΝ
στο BIOS : Πειραιώς 84 – 210 3425 335
28/06-30/06
17:00 – 02:00
Πάρε με αγκαλιά το Σάββατο και πάμε…
το tattoo με τις 5 κουκκίδες
Ελπίζω να βρεθεί ένας πατέρας ή μια μάνα να το διαβάσει αυτό. Να ξέρει ότι εγώ δεν είμαι κανένας ποιητής. Αυτά είναι λόγια κάθε παιδιού που ξεκίνησε να υποφέρει από τότε που κατάλαβε ότι οι γονείς του δεν ήταν εκεί. Μπορεί να μην το κάνετε επίτηδες ούτε να είστε κακοί. Ομως το κάνετε, έστω κι αν δεν το θέλετε.
Κανένας δεν ξέρει τι είναι να πονάς και να μην έχεις έναν άνθρωπο να σε υποστηρίξει, να σε φροντίσει, να σ’ αγαπάει στ’ αλήθεια. Μα εγώ ποτέ δεν τα είχα όλα αυτά γιατί έχω έρθει στη χώρα σας πολύ μικρός και μόνος μου. Κανένας δε νοιάστηκε αν είχα να φάω, ή αν είχα μέρος να μείνω. Δεν ήξερα πώς να αντιμετωπίσω όλα αυτά που άρχιζαν κάθε ξημέρωμα. Δοκίμασα όλους τους τρόπους. Πάλευα. Πάλευα μόνο και μόνο για να μη νιώσω νεκρός, τελειωμένος. Δεν τα κατάφερα. Α.Κ., ετών 18
Τα κείμενα που θα διαβάσετε, τα έχουν γράψει παιδιά που έχουν το τατουάζ με τις πέντε κουκκίδες: τέσσερις στις γωνίες ενός νοητού τετραγώνου και μία στη μέση. Αν ρωτήσεις θα παραξενευτούν που δεν ξέρεις τι σημαίνουν οι κουκκίδες. «Είναι η φυλακή κι εγώ που είμαι μέσα», θα σου πουν.
Αυτά τα παιδιά είναι 15 έως 21 χρόνων, και βρίσκονται στο Ειδικό Κατάστημα Κράτησης Νέων στον Αυλώνα για εμπορία ναρκωτικών, ανθρωποκτονίες, κλοπές, σωματεμπορία, γι’ αυτό και σπάνια βρίσκεται κάποιος να τα ρωτήσει οτιδήποτε. Την τελευταία φορά, ήταν ένας ερευνητής του Πανεπιστημίου Αθηνών – τα παιδιά του είπαν για τις κατσαρίδες στο φαγητό, για το κρύο τις νύχτες στο κελί τους, για την ηπατίτιδα απ’ τα ναρκωτικά. Του είπαν ό,τι μπορούσαν, αλλά τίποτε δεν άλλαξε.
Ενας τρόπος για να πουν όλα αυτά που κανείς δεν τα ρωτάει, είναι η εφημερίδα τους. Σε έξι χρόνια, από το Μάιο του 2001 μέχρι σήμερα, η εφημερίδα «Προσπαθώντας για το Αύριο» που εκδίδουν στο σχολείο της φυλακής, (κλικ…) έβγαλε όλα κι όλα έξι φύλλα. Σ’ αυτά δημοσιεύθηκαν και τα κείμενα που ακολουθούν. Η υπογραφή «Α.Κ.» σημαίνει «ανήλικος κρατούμενος». Επίσης σημαίνει πως όσο είσαι εκεί μέσα, δεν είσαι τίποτε άλλο παρά μία κουκκίδα παγιδευμένη στις γωνίες ενός τετραγώνου.
Ολόκληρο το άρθρο της Μαριλης Μαργωμενου που δημοσιεύτηκε στην Καθημερινή της Κυριακής… (εδώ κλικ)
1 πεινασμένο κιβώτιο + 1 αιρετικό σύμπαν
1 πεινασμένο κιβώτιο σημαίνει :
ότι η πολύ ζεστή Κυριακή προχθές δεν ήταν ικανή να μας κλείσει σπίτι. Χα!
Πήγαμε στο Μουσείο Μπενάκη και τραβήξαμε και PHOTO από τις μακέτες των αρχιτεκτόνων MVRDV που είναι τοποθετημένες πανέξυπνα μέσα στο “πεινασμένο κιβώτιο” τους, μια μεταλλική κατασκευή με υποχώρους για κάθε μακέτα-έργο ξεχωριστά. Ψάξτε να βρείτε τις εισόδους-σχισμές-στόματα που υπάρχουν στις τεράστιες φωτογραφίες/πανό που διαχωρίζουν τους υποχώρους του “κιβωτίου”. Πανέξυπνο.
1 αιρετικό σύμπαν σημαίνει:
ότι μετά τους MVRDV στο ισόγειο ανεβήκαμε την ράμπα προς τον 2ο όροφο για εξερεύνηση στο “αιρετικό σύμπαν” του Αντώνη Κυριακούλη… σημειώστε: ζωγράφου, σκηνογράφου, σκιτσογράφου και εικονογράφου… με φίλους ζηλευτούς… ο Χατζηδάκις ένας από αυτούς.
Οι 4 “κυρίες”, που με εντυπωσίασαν περισσότερο, ελπίζω να φαίνονται στη φωτογραφία. Τι θα θυμάμαι από το στήσιμο της έκθεσης? Ότι ορισμένα σκίτσα του ήταν τοποθετημένα σε αναλόγια για παρτιτούρες πάνω σε εξέδρα. Εφευρετικό.
Next time… μου’ταξε το ταίρι μου… τους μύθους του Friedrich Durrenmatt.
Χριστιάνα μου λατρεύω το θεατροσκηνογραφικoκοεπάγγελμα σου, αφού! 
Στο Γκάζι…”το μυστρί, το πυλοφόρι, το γιαπί…”
Ποτέ δεν είναι αργά να γαμήσουμε άλλη μια περιοχή της Αθήνας.
Υπάρχει αυτό το έρμο το επάγγελμα του πολεοδόμου/χωροτάκτη?
Γιατί χωρίς σχεδιασμό…
(γλυκό μου Ελληνικό Κράτος με τις Πολεοδομίες και τους Δήμους σου, σε εσένα μιλάω)
… Αποχαιρέτα το Γκάζι που ήξερες.
πρώτον.
Θέλεις να διασκεδάσεις? Θέλω να κοιμηθώ.
Ναι, υπάρχουν οικογένειες στο Γκάζι που κατοικούν εκεί εδώ και χρόνια και τα σπίτια τους πλέον είναι δίπλα στα μπαράκια. Ή τα σπίτια τους έγιναν μπαράκια.
δεύτερον.
Δίπλα στα μονόροφα σπίτια με τις εσωτερικές μικρές αυλές… φυτρώνουν πολυόροφες οικοδομές… οι ονομαζόμενες και “γαϊδούρια”.
Για άλλη μια φορά… παιδιά που θα παίζουν… στα μπαλκόνια.
Ενημερώσου εδώ: Δίκτυο Νομαδική Αρχιτεκτονική (κλικ)
και εδώ: Blog – nomadiki axitektoniki (click)
2 λεσβίες + 1 σπίτι
Με αφορμή το PRIDE αύριο ας γράψω και 5 προτάσεις για εμάς + τον κόσμο…
1. Around. Δεν είμαστε αόρατες και δεν κρυβόμαστε. Συμπεριφερόμαστε όπως όλα τα str8 ζευγάρια στο δρόμο. Φιλιά και αγκαλιές και τρυφεράδες. Έχουμε ακούσει διάφορα σχόλια (…τόσα όσα ακούει και η str8 αδερφή μου όταν φοράει φούστα και περπατάει μόνη) και φυσικά απαντάμε αναλόγως σε αυτά. Και εμείς και η αδερφή μου.
2. Home. Όταν πριν μήνες ψάχναμε για σπίτι κανένας ιδιοκτήτης δεν μας στραβοκοίταξε επειδή απευθυνόμουν στην Χριστιάνα ως “μωρό μου” (το “μωρέλιμ” το’χω κόψει εδώ και χρόνια) σε κάθε δεύτερη κουβέντα.
3. Γονείς. Δεν περιμέναμε να μας δώσουν την ευχή τους. Δεν τη ζητήσαμε και δεν τη χρειαζόμαστε άλλωστε. Στην περίπτωση μας ισχύει το “μακρυά και αγαπημένοι”. Ναι, το γνωρίζουν ότι είμαστε ζευγάρι.
4. Αδέρφια + Friends. Ο κλήρος έπεσε σε εμένα να έχω αδέρφι. Η αδερφή μου ξέρει από την πρώτη στιγμή για μας και είναι χαρούμενη που είμαστε ευτυχισμένες. Δεν έχουμε κρύψει από τους φίλους μας (str8/gay) ότι είμαστε ζευγάρι με τη Χριστιάνα και… they are stil our Friends. Always. Forever.
5. Work. Δεν τους νοιάζει τι κάνουμε στο κρεββάτι μας, αρκεί να τους κάνουμε τη δουλειά για την οποία πληρωνόμαστε. It’s only business.
Λ.Αναγνωστάκη + ήχοι Ζωής
Η συνέντευξη της Λ.Αναγνωστάκη… (click & read – by Lifo)
Όποιος δεν έχει διαβάσει το βιβλίο της, “o ήχος της ζωής” …ας σπεύσει.
Πριν λίγες μέρες είχε μια εκπομπή στην τηλεόραση αφιερωμένη στον αδερφό της, Μανώλη Αναγνωστάκη, με μερικά video από συνεντεύξεις του.
Και η Χριστιάνα και εγώ είχαμε μείνει ακίνητες να κρεμόμαστε από κάθε λέξη του.
Έψαξα και βρήκα ένα ποίημα του που μ΄αρέσει πολύ…
Το θέμα είναι τ ώ ρ α τι λες
Καλά φάγαμε καλά ήπιαμε
Καλά τη φέραμε τη ζωή μας ως εδώ
Μικροζημιές και μικροκέρδη συνοψίζοντας
Το θέμα είναι τ ώ ρ α τι λες.
Στο παιδί μου
Στο παιδί μου δεν άρεσαν ποτέ τα παραμύθια
Και του μιλούσανε για Δράκους και για το πιστό σκυλί
Για τα ταξίδια της Πεντάμορφης και για τον άγριο λύκο
Μα στο παιδί δεν άρεσαν ποτέ τα παραμύθια
Τώρα, τα βράδια, κάθομαι και του μιλώ
Λέω το σκύλο σκύλο, το λύκο λύκο, το σκοτάδι σκοτάδι,
Του δείχνω με το χέρι τους κακούς, του μαθαίνω
Ονόματα σαν προσευχές, του τραγουδώ τους νεκρούς μας.
Α, φτάνει πια!
Πρέπει να λέμε την αλήθεια στα παιδιά.
(Ο Στόχος, 1970)
Μακάρι κάποτε να σταματήσουν οι άνθρωποι να παραμυθιάζονται μεταξύ τους…
και κυρίως να παραμυθιάζουν τον εαυτό τους.
