Το διαφημιστικό σποτ της Εθνικής Τράπεζας με έναν πατέρα καθισμένο σε μια καρέκλα σκυφτό που κοιτά την κάμερα με ύφος και λέει “Ήθελα να χτίσω ένα σπίτι για το παιδί μου”… και ακολουθεί ένα λογύδριο που καταλήγει στο στεγαστικό της τράπεζας, είναι από τις πιο τρανές αποδείξεις για το πόσο μας άγει και μας φέρει σε αυτή την χώρα το σύνδρομο της ιδιοκτησίας και του “χτίζειν”. Όχι μόνο να έχουμε εμείς σπίτι. Αλλά να χτίσουμε ΚΑΙ για το παιδί. Και να χτίσουμε ΚΑΙ εξοχικό. Εννοείται!

Επιτακτική η ανάγκη να μην πληρώνουμε ενοίκιο αλλά να έχουμε ΔΙΚΟ ΜΑΣ σπίτι. Επιτακτική η ανάγκη να αφήσουμε “κεραμύδι” στο σπλάχνο μας. Λες και το νεογέννητο παιδί μας αυτό που θέλει από μας είναι τούβλα και τζάμια αλουμινίου. Λες και το να χρεωθείς για μια ζωή πληρώνοντας το στεγαστικό είναι η ευτυχία του κόσμου. Και δως του το άγχος με τις δόσεις… και δως του τα νεύρα των γονιών που ξεσπάνε στα παιδιά τους… και δως του να τα καταφέρουμε και εμείς όπως η γειτόνισσα να κάνουμε και αυθαίρετο όροφο στο εξοχικό.

Και όλη η Ελλάδα χτίζει. Τι κάνεις? Χτίζω σπίτι. Νεοπλούτισα ή χρεώθηκα δάνειο από την Τράπεζα και κάνω ότι κάνουν οι υπόλοιποι, σαν μαιμούδι. Χτίζουν οι γείτονες. Χτίζω και εγώ. Και μετά? Μετά η ευτυχία του να έχω δικό μου σπίτι/ εξοχικό κτλ. κτλ.

Σωστά. Η ευτυχία κρύβεται στο πάγκο κουζίνας από γρανίτη και στα “καλά” πλακάκια του μπάνιου. Το ότι έχουμε ξεχάσει από τη πολύ δουλειά για να έχουμε “οικονομική άνεση”… τι τάξη πάνε τα παιδιά μας, δεν πειράζει. Άλλωστε τα παιδιά τα μεγαλώνει η γιαγιά/η οικιακή βοηθός/ το σχολείο και τα φροντιστήρια. Όλα μια χαρά.

Σωστά. Και τώρα με το εξοχικό? Μα το ρωτάς? Θα πηγαίνει το παιδί εφ’όρου ζωής εκεί να κάνει διακοπές. Για κείνο και για μας το κάναμε. Τόσο λεφτά δώσαμε. Δεν περισσεύουν άλλα λεφτά για ταξείδια και μουσεία. Σιγά μη πάει και διακοπές στην Ευρώπη. Διακοπές στο εξοχικό για πάντα. Μα δεν έχει καλή παραλία εκεί κοντά μπαμπά. Και τι να κάνουμε τώρα παιδί μου? Εκεί μας άφησε ο παππούς σου το κτήμα. Κόψαμε τις πορτοκαλιές και χτίσαμε. Σκάσε και μπες στο αυτοκίνητο. Άντε και “Καλές διακοπές”.

Σωστά. Και τώρα που έχτισες ένα σπίτι για το παιδί σου και του έβαλες και ωραία πόμολα στις πόρτες…. για πες… πού το ξέρεις ότι το παιδί σου θέλει να μείνει εκεί που έχτισες εσύ το σπίτι? Α…ναι…ξέχασα. Το παιδί θα κάνει αυτό που πρέπει. Θα μείνει εκεί. Τόσα λεφτά δώσαμε. Όχι, το παιδί δε θα μας αποχωριστεί. Θα μείνει στο σπίτι που του έχτισε ο πατέρας του. Και θα είναι και ευχαριστημένο και θα μας πει και ευχαριστώ. Άλλωστε στην πόλη που γεννήθηκε, στην πόλη αυτή θα ζήσει, στην πόλη αυτή θα πεθάνει. Παραπέρα κόσμος δεν υπάρχει? Μα όχι βέβαια. Γεννήθηκες εδώ. Θα ζήσεις εδώ. Και να και το σπίτι σου παιδί μου. “Καλή διαμονή”.

Και για να μην αναρωτιόμαστε για τις πυρκαγιές…

Όπως γράφει η Σώτη Τριανταφύλλου εδώ <<

“Όσο ζω χτίζω. Kαι για να χτίσω, κόβω και καίω. Έξαλλη υλοτομία, έξαλλη πυρομανία.”

Α! Και “καλό στεγαστικό”!

Εμείς? Ευχαριστούμε. Δε θα πάρουμε.