διαβαζω και η σκεψη μου τρεχει σε δρομους…
“..Ανηφορίζω για το σπίτι. Αυτό, να περπατάς νύχτα. Μπορώ να επινοήσω τόσους εαυτούς. Γιατί οι περισσότεροι να είναι (αυτο)καταστροφικοί; Γιατί να θέλω τώρα το νόημα και τώρα την ευτυχία; Αφού υπάρχει μόνο δρόμος μπροστά μου. Κι όσο υπάρχει δρόμος και all-starακια και καφές πάντα στην τσάντα… Εδώ είμαστε.”

και θυμαμαι εναν αλλον κινηματογραφικο τυπακο που ειχε παρομοιες αποψεις…

-couple of smokes, a cup of coffee and a little bit of conversation.. you and me and five bucks.
-you got it!

οι σκηνες ειναι απο μια μετρια ταινια των αρχων του ’90, ισως να τη θυμαστε απο το soundtrack…
και παλι, ομως, εμενα μου αρεσει πολυ..ετσι οπως περιγραφει ενα ατσαλο και αχαρο μεγαλωμα, πολυ μακρια απο την
τραγικη αμερικανια των american pie…
ισως γιατι μου θυμιζει το δικο μου το μεγαλωμα, ή επειδη καθε ενας απο τους χαρακτηρες εχει καποιο στοιχειο που μου θυμιζει τον εαυτο μου
θα τα καταφερουμε, μπαμπαστρουμφ?

X.