ειμαστε στους Δαιμονισμένους της Λυμπεροπουλου το καλοκαιρι στο Φεστιβαλ… η παρασταση πολυωρη…. εχει παει περιπου 3:30 [μετα τα μεσανυχτα] και πεφτει αυλαια… σηκωνομαστε με τη Χριστιανα και κατεβαινουμε προς την εξοδο… ενα παλικαρι με αγγιζει στο γυμνο ωμο και μου λεει [το ακουσαν ολοι σε αποσταση 10m]: μπορω να τραβηξω μια φωτογραφια το tattoo σου [στην πλατη]? είναι πολυ ομορφο.

…

και μετα μου ψιθυριζε η Χριστιάνα στο αυτι και με πειραζε: “ψωνιστηκες? ψωνιστηκες?”
χαχαχαχαχαχχαχαχαχα! yap. λιγακι. να! τοσοδα. νιαρ!

λ

Οι δύο φίλοι δεν αφήνουν να φανεί το άγχος τους. Μοιάζουν σίγουροι για την επιτυχία τους, έστω κι αν η αγωνία τους θα μεγαλώνει όσο θα πλησιάζουν οι εξετάσεις. «Πιστεύεις ότι ο θόρυβος γύρω από τις πανελλαδικές εντείνει το άγχος;». «Φυσικά», μου απαντά ο Παναγιώτης. «Γονείς, οικογένειες, φροντιστήρια, καθηγητές. Ολοι πέφτουν επάνω στους μαθητές. Νομίζω ότι σε πολλές περιπτώσεις, εάν μας άφηναν στην ηρεμία μας, θα τα καταφέρναμε πολύ καλύτερα» λέει γελώντας ο Γιάννης, στέλνοντας το δικό του μήνυμα προς πάσα κατεύθυνση…

απο την Καθημερινη κλικ

λ

ps. θυμασαι τοτε που διναμε πανελληνιες Χριστιανα? ή μηπως πανελλαδικες τις ελεγες εσύ? δεκα χρονια περασαν… αχ… νιατα… λολ λολ λολ!

Κουράγιο ξαδελφακι μου! Κουραγιο και ψυχραιμία.

εϊ…

ομορφη…

θελω το tattoo σου.

[οπως λεμε... θελω το παιδι σου...λολ]

μολις μιλησα με τον Γιάννη.

μας περιμενει να τα “κεντήσουμε”.

[σταυροβελονια...λολ]

λ

αφιερωμενο!

Χ.