Δεν είναι ο κόσμος σου αυτός
είναι διαφορετικός
σου ‘χα πει μια νυχτιά, θυμάμαι

Πως ότι φαίνεται είναι αλλιώς
κι ότι φτιάχνεις, ουρανός
με βροχή, με φωτιά
φοβάμαι

διαπιστωνω πως πολλες φορες στη ζωη μου εχω αναθεωρησει.
εχω κανει λαθος για ανθρωπους. 

και τους εχω βγαλει απο τη ζωη μου.
ανεπιστρεπτι.
εχω αποφασισει που ταιριαζω και που οχι.
τι με ενοχλει και τι με κανει να αισθανομαι ανετα.
αυτο το τελευταιο ειναι η πυξιδα μου.
αν κατι το κανω με ευχαριστηση ειναι οκ, ειναι “δικο μου”, το “εχω”.
αλλιως ειναι κατι ξενο… κατι ψευτικο… και μου φαινεται…
ευτυχως (ή δυστυχως) εχω μαθει να μην αφηνομαι εξ αρχης σε κανεναν.
ο χρονος ειναι μαζι μου.
και καθε τι μπορει να αποδειχθει το αντιθετο απο αυτο που φαινεται πως ειναι.
ειμαι δυσπιστη.
και καλα κανω.
φοβαμαι.
τους ανθρωπους που κρυβονται πισω απο το δαχτυλο τους.

Χ.

αυριο. τελευταια μερα (αυτην την εβδομαδα) που θα ξυπνησω στις 5 το πρωι.
μετα ΠΣΚ…
3 μερες για να “στρωσω” το projekt για το apple-store,
να στρωσω μερικα προοπτικα, ενα ευχρηστο 3d προγραμμα σχεδιασης,
οικοδομικες λεπτομερειες σκαλας και μια αξιοπρεπη παρουσιαση
για μεταλλικες κατασκευες.
για να μην πιασω στα χερια μου και το “industrial” που πρεπει να απογειωσω!!!
μα ποια ειμαι? η Lufthansa??????????
lol

X.