[διάλλειμα. με τα μάτια τετράγωνα σαν οθόνες. στο γραφείο που εργαζόμουν πέρυσι.]

boss: … και πώς την λένε την συγκάτοικο σου?

λενα: Χριστιάνα

boss: είναι Αθηναία?

λενα: όχι Θεσσαλονικιά…

boss: γνωριζόσαστε από τη Θεσσαλονίκη δηλαδή…

λενα: ναι… μία μέρα πριν δώσω το τελευταίο μου μάθημα για πτυχίο γνωριστήκαμε

boss: χμμ.. δεν γνωριζόσταστε πολυ καιρό… και πώς έγινε και συγκατοικείτε? ήρθε Αθήνα για δουλειά?

λενα: περίπου… βασικά ήρθε για μένα.

boss: αα… και… τι? για σένα? δηλαδή τι…? είστε ζευγάρι…?

λενα: ναι.

boss: [χαμόγελο επιτυχίας στα χείλη]…xaxaxa… τοξερα…χαχαχαχα… το είχα καταλάβει! καλά γιατί δεν μου το’πες νωρίτερα?

λενα: γιατί… ξέρω καιγω γιατί… γιατί δεν αναφερθήκαμε σχετικά. γι’αυτό. άλλωστε ούτε εσύ μου είπες “γεια είμαι str8″.

boss: xaxaxa.. έχεις δίκιο… έχεις δίκιο…