[στο αυτοκίνητο. οδηγός boss. συνοδηγός λενα. μολις εχουμε φύγει απο το αρχιτεκτονικό γραφείο των συνεργατών μας.]

boss: και για πες… που σε βολευει να σε αφήσω? μετρο Κατεχάκη είναι οκ?

λενα: ναι μια χαρα… μετρό ναναι και τον βρίσκω εγώ μετά το δρόμο.

boss: και σε ποιο σταθμό βγαίνεις για να πας σπίτι σου?

λενα: Ομόνοια και περπατάω μέχρι την οδό “μπιπ”.

boss: ωραία τα Εξάρχεια. από πότε μένεις εκεί?

λενα: ένα χρόνο έκλεισα. πριν έμενα στης αδερφής μου στους Αμπελοκήπους.

boss: περίεργο. δηλαδή τώρα μένετε στην ίδια πόλη αλλά σε διαφορετικά σπίτια?

λενα: ναι…

boss: …και γιατί δεν συνέχισες να μένεις στης αδερφής σου?

λενα: γιατί ήθελα να συγκατοικήσω με τη φίλη μου… τη Χριστιάνα…

boss: ααα… δηλαδή συγκατοικείς τώρα?

λενα: ναι. εδώ και ένα χρόνο.

boss: μμ… εγώ δεν έχω συγκατοικήσει ποτέ. πρώτα παντρεύτηκα και μετά συγκατοίκησα.

λενα: εγώ τα κάνω ανάποδα [γέλιο...]

boss: ναι… ναι… ναι… [γέλιο...με βλέμμα απορίας και το bubble πάνω από το κεφάλι να γράφει "βρε λες...?"]

λενα: μια χαρά είναι εδώ… στο φανάρι άσε με…

boss: οκ. τα λέμε αύριο στο γραφείο.