2008 Μαΐου 21 « freedom island

Αρχείο για Μαΐου 21, 2008

γυρίσατεεεεε?

Τετάρτη Μαΐου 21, 2008 στο 10:16 μμ · Κατηγορία Χωρίς κατηγορία

Κυριε Σαμιωτακη… Βασιλείου εδω.

Απεβίωσε ο συγγραφέας Μήτσος Αλεξανδρόπουλος

Τετάρτη Μαΐου 21, 2008 στο 4:51 μμ · Κατηγορία Χωρίς κατηγορία

Ο Μήτσος Αλεξανδρόπουλος, από τους κορυφαίους πεζογράφους της μεταπολεμικής γενιάς, έφυγε από τη ζωή σε ηλικία 84 ετών. Άφησε την τελευταία του πνοή, τα ξημερώματα της Δευτέρας 19 Μαΐου, στο νοσοκομείο «Ερρίκος Ντυνάν», ύστερα από μάχη με την επάρατη νόσο.

Η κηδεία του, πολιτική και χωρίς επικηδείους, σύμφωνα με επιθυμία του, θα γίνει την Τετάρτη 21 Μαΐου, στις 3 μ.μ., στο Α΄ Νεκροταφείο Αθηνών.

Ο Μήτσος Αλεξανδρόπουλος γεννήθηκε στην Αμαλιάδα στις 26 Μαΐου 1924. Τα εφηβικά και νεανικά του χρόνια σφραγίστηκαν με τη συμμετοχή του στην Αντίσταση, οργανωμένος καθώς ήταν στο ΕΑΜ Νέων από το 1942. Το 1948 πέρασε στους αντάρτες του αρχηγείου Ηπείρου. Με το ψευδώνυμο Σφυρής έστελνε χρονογραφήματα (Ριπές) στα «Καθημερινά Νέα», που έβγαζαν στο αρχηγείο οι Βασίλης Άνθης και Κώστας Τσανάκας. Στα τέλη του 1949 διέφυγε στις Ανατολικές χώρες, αρχικά στο Βουκουρέστι και από το 1956 στη Μόσχα όπου παρέμεινε έως τον επαναπατρισμό του το 1975. Το 1953 καταδικάστηκε από το στρατοδικείο Ιωαννίνων τρις εις θάνατον.

Η συμμετοχή του στον εθνικοαπελευθερωτικό αγώνα, διαμόρφωσε μία στάση ζωής και έργου, οδηγούμενη από ηθικό αίσθημα κοινωνικής ευθύνης και την επιθυμία της προσφοράς. Απ’ αυτή τη σκοπιά πρέπει να δει κανείς την ομολογία του: «… αισθάνομαι πως έγραφα συνέχεια το ίδιο βιβλίο», κι ας μην υπάρχει πουθενά ίχνος επανάληψης σε «ρυθμούς, θέματα, μορφές, τον τρόπο της γραφής…». Μαζί με την εκκινητήρια ώθηση άφηνε να τα ρυθμίζει αυτά η στοχαστική ενατένιση της ροής του χρόνου.

Φοίτησε στη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών ως το τελευταίο έτος και, μετά στην προσφυγιά πια, στο Λογοτεχνικό Ινστιτούτο της Μόσχας. Το 1957 γνωρίστηκαν στη Μόσχα με τη Σόνια Ιλίνσκαγια, δευτεροετή φοιτήτρια τότε στο κλασικό τμήμα της Φιλολογικής Σχολής του Πανεπιστημίου Λομονόσωφ, και το 1959 παντρεύτηκαν. Απόκτησαν ένα παιδί, την Όλγα Αλεξανδροπούλου.

Στο έργο του Μήτσου Αλεξανδρόπουλου αναμίχθηκαν δύο λογοτεχνικές και πολιτισμικές παραδόσεις, η ελληνική και η ρωσική. Το δημιουργικό δέσιμό του με τον ρωσικό πολιτισμό και η μεγάλη σειρά σχετικών έργων του δεν είχαν ως μόνο στόχο τη μεταβίβαση της αποκτημένης γνώσης, προέκυψαν και πορεύτηκαν μέσα στον πνευματικό αναβρασμό της εποχής σαν μια δική του ανταπόκριση, δική του πρόταση ερμηνείας, όπως το επιχειρούσε και στα άλλα του βιβλία. Το ρωσικό κεφάλαιο της δουλειάς του ολοκληρώθηκε με τη μυθιστορηματική βιογραφία του «Ο Τολστόι» (2007) και με ένα αφιέρωμα στην τραγική περίπτωση του Ρώσου ποιητή Όσιπ Μαντελστάμ – το «Όσιπ Μαντελστάμ. Στην Πετρούπολη θα σμίξουμε πάλι» (Μάρτιος 2008) είναι το τελευταίο του βιβλίο.

Το συνολικό έργο του πεζογράφου, δοκιμιογράφου και μεταφραστή Μήτσου Αλεξανδρόπουλου είναι πολυσχιδές, από το διήγημα ως το ταξιδιωτικό.

Δ ι η γ ή μ α τ α

Αρματωμένα χρόνια (Πολιτικές και Λογοτεχνικές Εκδόσεις 1954), Μια πρόσφατη ιστορία (ΠΛΕ 1962), Λευκή ακτή (ΠΛΕ 1966), Φύλλα φτερά (Διογένης 1977, Πολύτυπο 1983), Η ένατη πληγή (Κέδρος 1986), Επιστροφές (Ελληνικά Γράμματα 1999)

Μ υ θ ι σ τ ο ρ ή μ α τ α

Νύχτες και αυγές (ΠΛΕ 1961-1963, Θεμέλιο 1963-1965, Κέδρος 1979, Σύγχρονη Εποχή 1987, Ελληνικά Γράμματα 2000), Σκηνές από το βίο του Μάξιμου Γραικού (Δίφρος 1976, Σύγχρονη Εποχή 1982, Ελληνικά Γράμματα 2002), Τα θαύματα έρχονται στην ώρα τους (Εκδ. Καρανάση 1976, Σύγχρονη Εποχή 1988), Μικρό όργανο για τον επαναπατρισμό (Κέδρος 1980), Αυτά που μένουν (Δελφίνι 1994, Ελληνικά Γράμματα 2000), Στο όριο (Ελληνικά Γράμματα 2003)

Β ι ο γ ρ α φ ι κ έ ς Μ υ θ ι σ τ ο ρ ί ε ς

Το ψωμί και το βιβλίο. Ο Γκόρκι (Σύγχρονη Εποχή 1980, Ελληνικά Γράμματα 2004), Περισσότερη ελευθερία. Ο Τσέχοφ (Σύγχρονη Εποχή 1981), Ο μεγάλος αμαρτωλός. Ο Ντοστογέφσκι (Κέδρος 1984), Ένας άνθρωπος μια εποχή. Ο Αλέξανδρος Γκέρτσεν (Γνώση 1989), Ο Μαγιακόφσκι. Τα εύκολα και τα δύσκολα (Ελληνικά Γράμματα 2000), Ο Τολστόι (Ελληνικά Γράμματα 2007)

Τ α ξ ι δ ι ω τ ι κ ά

Από τη Μόσχα στη Μόσχα. Ταξίδι στο Βόλγα (ΠΛΕ 1971, Εκδόσεις Καρανάση 1976), Οι Αρμένηδες. Ταξίδι στη χώρα τους και στην ιστορία τους (Κέδρος 1982)

Μ ε λ έ τ ε ς

Αντίσταση-Δημοκρατία. Επιλογή άρθρων (Κέδρος 1975), Πέντε Ρώσοι Κλασικοί (Σύγχρονη Εποχή 1975 και 1979, Ελληνικά Γράμματα 2006), Η ρωσική λογοτεχνία. Από τον 11ο αιώνα μέχρι την Επανάσταση του 1917 (Κέδρος 1978-79), Μια συνάντηση. Σεφέρης-Μακρυγιάννης (Πολύτυπο 1983), Ο βασιλιάς που πέθανε (Πολύτυπο 1990), Δαίμονες και δαιμονισμένοι. Επιστροφές στον Ντοστογέφσκι (Δελφίνι 1992), Ο Τολστόι, ο Σαίξπηρ και οι τρελοί (Δελφίνι 1996)

Μ ε τ α φ ρ ά σ ε ι ς

Εμμανουήλ Καζακέβιτς: Το γαλάζιο τετράδιο. Εχθροί (Θεμέλιο 1965, ΠΛΕ 1966, Θεμέλιο 1977), Η εκστρατεία του Ίγκορ (Κέδρος 1976, 1996), Ο Βίος του Πρωτόπαπα Αββακούμ (Κέδρος 1976, 1996), Η πολιορκία και η άλωση της Πόλης από τους Τούρκους (Κέδρος 1978, 1996), Γιούρι Ολέσα: Οι τρεις χοντροί (Κέδρος 1978), Αλέξανδρος Γκριμπογέντοφ: Συμφορά από το πολύ μυαλό (Δωδώνη 1990), Αλέξανδρος Πούσκιν: Η ντάμα Πίκα (Σύγχρονη Εποχή 1991), Μικρές τραγωδίες (Αθήνα 1991), Ο χάλκινος καβαλάρης (Δελφίνι 1995), Νικολάι Γκόγκολ: Η μύτη (Κέδρος 1994), Αντόν Τσέχοφ: Εχθροί (Κέδρος 1994), Φιόντορ Ντοστογέφσκι: Μπομπόκ (Κέδρος 1995), Αλέξανδρος Πούσκιν: Άλλη, καλύτερη, ζητώ ελευθερία… (Ποταμός 2004), Αντόν Τσέχοφ: Ανιαρή ιστορία (Ελληνικά Γράμματα 2005)

ΤΙΜΗΤΙΚΕΣ ΔΙΑΚΡΙΣΕΙΣ:

-Πρώτο βραβείο στο διαγωνισμό αντιστασιακού διηγήματος «Κορυσχάδες» του περιοδικού Επιθεώρηση Τέχνης (1963).

-Διεθνές λογοτεχνικό βραβείο «Γκόρκι» (Μόσχα 1979) για τις μελέτες του και τις μεταφράσεις από τη ρωσική λογοτεχνία.

-Κρατικό βραβείο μυθιστορηματικής βιογραφίας (1981) για το έργο του «Το ψωμί και το βιβλίο. Ο Γκόρκι».

-Λογοτεχνικό βραβείο «Τουμανιάν» (Αρμενία, Ερεβάν 1985) για το βιβλίο του «Αρμένηδες» που μεταφράστηκε και κυκλοφόρησε στα αρμενικά το 1984.

-Μεγάλο Κρατικό βραβείο Λογοτεχνίας 2001 για το σύνολο του έργου.

-Βραβείο της Ελληνικής Εταιρείας Μεταφραστών Λογοτεχνίας (2002) για την απόδοση από τα ρωσικά στα ελληνικά του έργου «Εκστρατεία του Ίγκορ».

-Μετάλιο «Πούσκιν» από τον Πρόεδρο της Ρωσικής Συνομοσπονδίας (2007).

απο την Καθημερινη

- – - – - – - – - – - – - – - – — – - – - – - -

ενα αντιο και ενα ευχαριστω.
για ολες τις μεταφρασεις που μας χαρισε.
για τη δυνατοτητα να πλησιασουμε την ρωσικη λογοτεχνεια
και το ρωσικο θεατρο.

Χ.

Σχόλιο (1)

Flughafen Tempelhof

Τετάρτη Μαΐου 21, 2008 στο 4:29 μμ · Κατηγορία Χωρίς κατηγορία

Το Τέμπελχοφ «πετάει» προς το παρελθόν

The New York Times

Καμιά φορά μπορείς να «διαβάσεις» μια πόλη μέσα από ένα πολιτιστικό της ορόσημο. Το Τέμπελχοφ είναι το ανοιχτό βιβλίο του Βερολίνου. Την παραμονή της 60ής επετείου από την έναρξη της ιστορικής αερογέφυρας των Αμερικανών για τον εφοδιασμό της αποκλεισμένης πρωτεύουσας, ο δήμαρχος προωθεί το σχέδιό του να κλείσει το αεροδρόμιο έως το τέλος του χρόνου. Πολύ θλιβερό. Η εκστρατεία που εξαπέλυσαν οι πολιτικοί του αντίπαλοι την ύστατη ώρα με σκοπό να το σώσουν μέσω ενός δημοψηφίσματος σε όλη την πόλη κέρδισε πράγματι την πλειοψηφία, αλλά η συμμετοχή των Βερολινέζων δεν ήταν αρκετή για να καταστήσει την ψήφο επίσημη.

Τώρα -έχει ο καιρός γυρίσματα- μια μεγάλη διεθνής αεροπορική επίδειξη εγκαινιάζεται εδώ σε λίγες ημέρες με την ευκαιρία της επετείου – μόνο που δεν θα γίνει στο Τέμπελχοφ. Θα γίνει στο αεροδρόμιο Σένεφελντ, στο πρώην Ανατολικό Βερολίνο, του οποίου η αναμενόμενη επέκταση είναι και η βασική αιτία για τη διάλυση του Τέμπελχοφ.

Αλλοτε χώρος των πρωσικών παρελάσεων, όπου ο Ορβιλ Ράιτ παρουσίαζε τα αεροπλάνα του, η «μητέρα όλων των αεοροδρομίων», όπως έχει αποκαλέσει το Τέμπελχοφ ο Νόρμαν Φόστερ, υπήρξε ένα από τα πρώτα αεροδρόμια πολιτικής αεροπορίας στον κόσμο. Τη δεκαετία του ‘30, ο αρχιτέκτοντας Ερνστ Σάγκεμπιλ επέκτεινε το αεροδρόμιο για τον Χίτλερ για να γίνει ύστερα το μεγαλύτερο κτίριο στην Ευρώπη, μια πανηγυρική είσοδος στη νέα Γερμανία, σφηνωμένη στην καρδιά του Βερολίνου. Και εκεί παραμένει ακόμη, σε απόσταση 15 λεπτών με ταξί από την Πύλη του Βραδεμβούργου, γλαρωμένο κάτω από τον καλοκαιρινό ήλιο, ένα υπέροχο έργο βερολινέζικης αρχιτεκτονικής. Επιβλητικός, γεμάτος φως και εκπληκτικά φιλικός, ο κυρίως τερματικός σταθμός τώρα εξυπηρετεί μόνο καμιά δεκαριά πτήσεις της πολιτικής αεροπορίας την ημέρα· είναι μια ένδοξη χρονομηχανή, με ψηλά παράθυρα, με μια πινακίδα νέον του 1950 στο γκρεμισμένο εστιατόριο και μια χούφτα νυσταλέους υπαλλήλους.

Μέσα στην αποχαυνωτική σιωπή, ήταν εύκολο να ακούσεις το κλικ-κλακ των ποδιών ενός σκύλου πάνω στο γυαλισμένο δάπεδο. Ενας ηλικιωμένος της γειτονιάς είχε πάρει το κατοικίδιό του για την καθημερινή βόλτα στον άδειο τερματικό σταθμό. Ασπρόμαυρες αφίσες, στον τοίχο, έδειχναν τους Γκάρι Κούπερ και Ερολ Φλιν να αποβιβάζονται χαιρετώντας μέσα από τα φλας. Στο γραφείο ενοικίασης αυτοκινήτων, ένας υπάλληλος, χωρίς προοπτική πελατών, έστεκε στον πάγκο. Το μεγαλύτερο μέρος του υπόλοιπου αχανούς κτιρίου, που εκτείνεται σε τέσσερα τετράγωνα, είναι άδειο σήμερα.

Το Τέμπελχοφ, μέσα στη λήθη του, λένε ότι κοστίζει στην πόλη 15 εκατομμύρια δολάρια τον χρόνο.

Με την εικόνα των ΗΠΑ να έχει πέσει σε δυσμένεια, το αεροδρόμιο ανακαλεί τώρα κάποιες καλύτερες εποχές. Στις 26 Ιουνίου του 1948, αντιδρώντας στον σοβιετικό αποκλεισμό, αεροσκάφη C-47 άρχισαν να προσγειώνονται μεταφέροντας εκατομμύρια τόνους τροφίμων και άλλων εφοδίων, στο πλαίσιο μιας επιχείρησης με επίκεντρο το Τέμπελχοφ. Στην κορύφωση της αερογέφυρας, τα αεροπλάνα έφθαναν με διαφορά 90 δευτερολέπτων το ένα μετά το άλλο, ρίχνοντας πακέτα με σταφίδες και σοκολάτες στις αγκαλιές των παιδιών.

Με τον καιρό, το Ανατολικό και το Δυτικό Βερολίνο ανέπτυξαν το καθένα το δικό του αεροδρόμιο. Πέρα από το Τέμπελχοφ, το Τέγκελ χτίστηκε στον πρώην γαλλικό τομέα. Με την επανένωση, αποφασίστηκε να εγκαταλειφθούν αμφότερα και να εστιαστεί η αεροπορική κίνηση της πόλης σ’ ένα μόνο χώρο, το Σένεφελντ. Το Τέμπελχοφ θα μπορούσε να διατηρηθεί για κάποια χρήση – μουσείο ή γραφεία ίσως (τίποτε δεν ήταν οριστικό, κατά τον τυπικό βερολινέζικο τρόπο). Ο στόχος ήταν να προσελκύσει η πόλη περισσότερες διεθνείς πτήσεις και να γίνει προορισμός για επιχειρηματίες. Και τα δύο μεγάλα πολιτικά κόμματα, οι Χριστιανοδημοκράτες και οι Σοσιαλδημοκράτες συμφώνησαν σε αυτό. Αλλά η μία καθυστέρηση έφερε την άλλη. Τι ένδοξη πόλη είναι το Βερολίνο και τι χαοτική. Είναι χρεοκοπημένη και αραιοκατοικημένη. Μεγάλες εταιρείες όπως οι Sony, Samsung και Mercedes, που παρασύρθηκαν μετά την ενοποίηση με επιδοτήσεις, εκμεταλλεύτηκαν την ευκαιρία και έπειτα έφυγαν. Δεν υπάρχει σχέδιο άξιο για μια μεγάλη πρωτεύουσα, εν μέρει εξαιτίας παλαιών διαφωνιών. Πριν από χρόνια αποφασίστηκε, π.χ, η κατεδάφιση του Μεγάρου της Δημοκρατίας στο κέντρο του Ανατολικού Βερολίνου, διότι οι «Δυτικοί» πίστευαν ότι είναι ένα έκτρωμα που στέγαζε το απεχθές Κοινοβούλιο της Ανατολικής Γερμανίας. Οι Ανατολικογερμανοί, όμως, το θυμούνται με νοσταλγία.

Οσο για το Τέμπελχοφ, ο δημοφιλής δήμαρχος της πόλης Κλάους Βοβεράιτ, ηγήθηκε της εκστρατείας για την άμεση διακοπή της λειτουργίας του, χωρίς να περιμένει την επέκταση του Σένεφελντ. Αυτό εξηγεί, εν μέρει, γιατί οι συντηρητικοί αντίπαλοί του άλλαξαν πορεία και αποφάσισαν να το σώσουν. Τα συντηρητικά έντυπα Springer συμμετείχαν στην προσπάθεια. Το ίδιο και η καγκελάριος Αγκελα Μέρκελ. Αλλά καμία πλευρά δεν προσέφερε σαφές σχέδιο για το μέλλον του Τέμπελχοφ, που ακόμη και με λιγοστές πτήσεις παραμένει μαγικό.

απο την kathimerini