“Είσαι είκοσι πέντε χρονών, μένεις
στην Αθήνα με τους γονείς σου
και δουλεύεις σε ιδιωτικό τομέα.
Ο μισθός σου δεν ξεπερνάει τα
700-800 ευρώ.”
…
“Είσαι και τυχερός εν τω μεταξύ, γιατί κάποιοι
άλλοι νέοι της ηλικίας σου που μένουν ακριβώς
διπλά και που δεν πλένει το λερωμένο βρακί τους η μαμά, κυκλοφορούν με το μετρό, εργάζονται
σε δυο δουλειές πολλές φορές, τηγανίζουν και
τρώνε αβγά με πατάτες μέρα παρά μέρα (αλή-
θεια, ξέρεις να τηγανίζεις γενικότερα;), φοράνε τα
ίδια ρούχα για παραπάνω από ένα χρόνο, επίσης
κάποιοι μαζεύουν έπιπλα από το δρόμο. Πιθανόν
με το χριστουγεννιάτικο δώρο να πάνε στο ΙΚΕΑ,
άντε και στο ZARA.”
…
“Εσύ βλέπεις στο όνειρό σου ότι βρίσκεσαι γυμνός
ανάμεσα σε πλήθος και πανικοβάλλεσαι, ενώ
εκείνοι κυκλοφορούν ολόγυμνοι μέσα στην ελευθερία τους καθημερινά.”
ολοκληρο το κειμενο του Μιχαλη Δελτα στη σελιδα 50 της LIFO [κλικ εδω]
lena
Η πιο σκληρή πτυχή της αντικειμενικής πραγματικότητας του σήμερα. Να τα διαθέτεις όλα:
Μόρφωση, θέληση, νιάτα , δυνατότητες.
Να εργάζεσαι όπου βρεις .
Μα η αμοιβή σου να ισοδυναμεί με το λάδι που βάζουν στις μηχανές . Ίσα ίσα για να δουλεύεις..
Πού να βρεθεί η δύναμη μετά, για όλα αυτά που χαρακτηρίζουν την πρόοδο;
Πώς να αγωνιστείς και ν’αγκαλιάσεις τη ζωή με όνειρα για το καλύτερο;
Ιδέες, δημιουργικότητα, ελπίδες, μέλλον..καταντούν πουκάμισα αδειανά.
Λέξεις κενές νοήματος..
Μπράβο για την επιλογή του άρθρου.
Καλημέρα και να’σαι καλά, Λενάκι