Το παρακάτω post απο – το γλυκό μας εγγόνι – την Muse:

Αποσπασμα απο συνεντευξη του Κορνηλιου Καστοριαδη, δεκαπεντε χρονια πριν:

Το αληθινό ζήτημα, ωστόσο, δεν είναι αυτό αλλά η πλήρης εξαφάνιση της σωφροσύνης, της φ ρ ο ν ή σ ε ω ς. Δεδομένου ότι κανείς δεν μπορεί να πει με σιγουριά ότι το φαινόμενο του θερμοκηπίου θα οδηγήσει ή όχι σε μια άνοδο της στάθμης της θάλασσας, ούτε και πόσα χρόνια θα πάρει μέχρι η τρύπα του όζοντος να καλύψει όλη την ατμόσφαιρα, η μόνη συμπεριφορά που μπορούμε να υιοθετήσουμε είναι αυτή του diligens pater familias, του ευσυνείδητου ή συνεπούς πατέρα της οικογένειας που λέει στον εαυτό του «Αφού το ρίσκο είναι τεράστιο και ακόμη και οι πιθανότητες είναι αβέβαιες, θα προχωρήσω με τη μεγαλύτερη επιφύλαξη [σωφροσύνη] και όχι σα να ήταν όλο το ζήτημα επουσιώδες».

σελ 32. δυο ομόφυλα ζευγάρια απο την Ελλάδα μιλούν εφ’ όλης της ύλης.

2 γυναίκες. 2 άντρες.

αντιγράφω αποσπάσματα και από τους 4…

Δημήτρης: “Οι γονείς μου το ξέρουν. Το έχουμε συζητήσει διεξοδικά επί χρόνια. Περάσαμε από την κλασσική διαδικασία του στυλ “τι μπορούμε να κάνουμε για να σε βοηθήσουμε να το ξεπεράσεις παιδί μου;”. Όταν κατάλαβαν ότι δεν υπήρχε τίποτα που να πρέπει να ξεπεραστεί, ο πατέρας μου είπε “Χρειάζομαι χρόνο να το συνειδητοποιήσω, γιατί εγώ μεγάλωσα αλλιώς.” Μου έφτανε. Ήταν ότι καλύτερο μπορούσε να μου πει. Είμαι τυχερός σε αυτό. Η μητέρα μου έχει φτάσει στο σημείο να με ρωτάει κάθε χρόνο αν είχαμε συμμετοχή στο Gay Pride. Δεν ήταν πάντα έτσι. Αναγκάστηκε να γίνει…”

Κωνσταντίνα: “Η μητέρα μου το κατάλαβε πολύ πριν της το εξομολογηθώ. Δεν το πάλεψε καθόλου. Φοβήθηκε μην φύγω από τη ζωή της. Προτίμησε να “καταπνίξει” τις προκαταλήψεις της για να παραμείνουμε οικογένεια, δεμένοι και αγαπημένοι. Ήθελα πάνω απ’ όλα οι κόρες της να είναι ευτυχισμένες. “Κάνε ένα παιδί, τουλάχιστον”, μου είπε.”

Αντώνης: “Μπορεί να μην αισθάνθηκα ποτέ ενοχές ή δισταγμό για την έλξη που αισθάνομαι για το ίδιο φύλο, αλλά δεν έχω καταφέρει να φτάσω και σ’ αυτό που λέγεται outing. Πέρα από έναν στενό κύκλο φίλων μου, δεν το ξέρεις κανείς. Η μητέρα μου με κυνηγάει: “Πότε θα παντρευτείς; Πότε θα κάνεις παιδιά; Ίσως κάτι διαισθάνεται αλλά μάλλον το απωθεί, δεν θέλει να το παραδεχτεί. Άλλωστε , δεν προκαλώ με το lifestyle μου ούτε η εξωτερική εμφάνιση μου παραπέμπει στα στερεότυπα που υπάρχουν για τους gay. Το κούνημα και τα σχετικά…”

Αθηνά: “Με τρομάζει το ενδεχόμενο να πάω σε μία δημόσια υπηρεσία, να δείξω το εκκαθαριστικό της εφορίας στο οποίο θα αναγράφεται “Αθηνά, σύζυγος Κωνσταντίνας” και οι υπάλληλοι να αρχίσουν να χασκογελάνε ή ακόμα και να με χλευάζουν. Ποτέ στη ζωή μου δεν θέλησα να σκανδαλίσω τους γύρω μου με τον τρόπο ζωής μου. Αν βγούμε βόλτα, την πάρω αγκαλιά και δω ότι κάποιος ενοχλείται, θα τραβήξω το χέρι μου. Δεν υπάρχει λόγος να προκαλώ…”

…

το ξέρω ότι οι ομοφυλόφιλοι στην Ελλάδα δεν είναι μόνο όσοι/ες ήρθαν στο pride το προηγούμενο Σάββατο.

το ξέρω ότι αρκετοί/ες που ήταν στο Γκάζι το ίδιο βράδυ του Σάββατου δεν είχαν έρθει στο pride γιατί δεν είναι gay όλο το 24ωρο αλλά μόνο 00:00 με 05:00.

το ξέρω ότι ενώ φορολογούμαστε το ίδιο με όλους κάποιοι ανέχονται το γεγονός ότι δεν έχουμε τα ίδια δικαιώματα με όλους. και ξεχνούν πως από τα φορολογηθέντα πληρώνονται οι μισθοί των κρατικών υπαλλήλων που εργάζονται [πχ. στις εφορίες] και πως είναι εκεί οι συγκεκριμένοι υπάλληλοι για να μας εξυπηρετούν και μόνο.

το ξέρω ότι το γεγονός ότι εγώ είμαι “out” φέρνει κάποιους σε δύσκολη θέση γιατί οι ίδιοι είναι “κλειδωμένοι στην ντουλάπα τους”… και θα προτιμούσαν να ήμουν και εγώ “κρυφή”… και να μην τους θυμίζω πως ζουν… “διπλές ζωές”.

το ξέρω ότι διεκδικώ δικαιώματα για ομοφυλόφιλους που θα φοβούνται να τα εξασκήσουν… που αντιμετωπίζουν την παιδοθεσία και τον πολιτικό γάμο βάσει των προσωπικών τους υπαρξιακών  ["έχω/δεν έχω μητρικό-πατρικό ένστικτο", "με εκφράζει/δε με εκφράζει ο θεσμός του γάμου"] και όχι ως δικαιώματα που τους τα στερούν λες και είναι “πολίτες δεύτερης κατηγορίας”.

και λυπάμαι… που βλέπω ομοφυλόφιλους να περπατάνε στο δρόμο αγκαλιά με τον “φόβο”. αντί με τον/την σύντροφο τους.

Θυμίζω απλά μερικά από όσα εύστοχα εγραφε πριν μια εβδομάδα ο Λύο στην Athens Voice για το PRIDE [κλικ]:

“Θα έρθει περισσότερος κόσμος φέτος, αναρωτιούνται πολλοί. Ίσως. O αριθμός δεν είναι το μόνο που έχει σημασία. Σημασία έχει να μην καθόμαστε με σταυρωμένα χέρια και να αρκούμαστε σε ψίχουλα αξιοπρέπειας. Δεν θα ‘ρθουν όσοι ακόμη φοβούνται, αλλά δεν πειράζει. Έχουν μάθει να φοβούνται και να ντρέπονται. Όλοι φοβόμασταν κάποτε και είναι σημαντικό να σεβαστούμε την πορεία του άλλου. Περάσαμε από εκεί. Tους δείχνουμε το δρόμο.“

“Tο Athens Pride 2008 δεν είναι απλώς μια γιορτή για ν’ αποκτήσουν οι γκέι άντρες και γυναίκες περισσότερα νομικά δικαιώματα, π.χ. στο γάμο. Eίναι μια προσπάθεια να διεκδικήσουμε την καθημερινή μας ύπαρξη. Nα συναντάω το σύντροφό μου στο δρόμο και να τον φιλάω στο στόμα, όπως όλα τα φυσιολογικά ζευγάρια· να καθόμαστε αγκαλιά στο σινεμά· να βλέπουμε άλλους σαν κι εμάς στην τηλεόραση και όχι καρικατούρες. Mε άλλα λόγια να ζούμε φυσιολογικά, χωρίς ντροπή. Aν βέβαια πιστεύεις πως όταν είσαι γκέι δεν είσαι φυσιολογικός… καλή ψυχοθεραπεία!“

…

“Oι γκέι και οι λεσβίες στραμπουλάμε τη συμπεριφορά μας, τη ζωή μας όλη, για να ταιριάξουμε στα «πρέπει» γονιών, δασκάλων, παπάδων, άσχετων. Kάποιοι από εμάς βαρεθήκαμε να παίζουμε το παιχνίδι τους. Θέλουμε την ύπαρξή μας όλη!”

…

lena