velvet underground – heroin (klik for lyrics)

19:40 πλατεια κανιγγος. αναμεσα σε μαθητες, φοιτητες, ανθρωπους που επιστρεφουν σπιτι τους, ανθρωπους που βγαινουν για ενα ποτακι, για μια βολτα…
απεναντι το υπουργειο “απασχολησης”, πιο κατω μια εθνικη τραπεζα. και τα δυο εχουν μπροστα τους μια διμοιρια ΜΑΤ που φυλαει αδεια κτιρια, ατομακια που κοιτανε με υφος…

στριβουμε στη γωνια απο τον πεζοδρομο της κανιγγος, μας χωριζουν 100 μετρα απο τα φυλασσομενα κτιρια, το ματι μου πιανει μια αντρικη φιγουρα καθισμενη στο μαρμαρινο πεζουλι. συνηθισμενη περναω. γυριζω και κοιταζω τη λενα.
και μετα εκεινον.
το χερι του λυγισμενο.
με το αλλο κραταει στα χερια του μια συριγγα βυθισμενη καθετα σχεδον σε ενα καπακι.
διπλα του ενα μπουκαλι με χυμο λεμονι, μοιαζει να ειναι αγορασμενο απο το σουβλατζιδικο της γωνιας που μολις περασαμε.
ειναι ημιαναισθητος.
περναει ενα παιδι με το οικειο, πλεον, ασταθες βαδισμα.
κατι του λεει στο αυτι. παιρνει το μπουκαλι με τον χυμο και συνεχιζει το παραπατημα του.
οι κουβεντες τον ξυπνανε καπως. ψιλοκουνιεται.
φερνει τη συριγγα στην παλαμη. χτυπαει. ξαναβυθιζεται σε λιγο…
κανενας δε γυρναει να κοιταξει.
παραπερα ενας μεταναστης καταβροχθιζει με ορεξη ενα πιτογυρο.
η ζωη συνεχιζεται (?)

c.

- στο parking μαλωναν παλι χτες.

- τι ωρα ηταν?

- στις 4. δυο φιγούρες σε ενα αμάξι.

- για τα λεφτα?

- ναι. φώναζε η κοπελα “εικοσι παραπανω. εικοσι παραπανω ειπαμε”.

- τελικα?

- εφυγε ο τυπος με το αμαξι μαρσαροντας. επεσε βρισιμο.

λ

Λαμέ, εμπριμέ, ψηλό τακούνι,
Ο έρωτας μυρίζει Ουκρανία!
Σαράντα χρόνια δάνειο,
Αμάξι ανοιχτό, απ’ την Ασία,
Σκυλάδικο, σαπίζει η επαρχία,
-εδώ μωρή, θα λέγεσαι Μαρία!

Χρυσό σταυρό και μέσα λέρα,
Στα δώδεκα τον πιάσαν για ληστεία.
«-Μην ψάχνεις πώς τη γλίτωσα,
δεν έχει πια καμμία σημασία.
Δεν ξέρω πως σε λέγαν στη Ρωσία,
εδώ μωρή, θα λέγεσαι Μαρία!»

Σβηστό το φως, παντού σκοτάδι,
Τον άφησε, την ψάχνει η αστυνομία.
Πώς πέρασε τα σύνορα
Αυτό είναι μια άλλη ιστορία.
Της έσπασε τα δόντια με μανία…
«-Εδώ μωρή, θα λέγεσαι Μαρία!»

Τι βρήκε και τι έχασε κανένας μας δεν ξέρει.
Το όνομά της ξέχασε, το φύσηξε τ’ αγέρι…

Μακάρι να ταιριάζαν και οι άνθρωποι, μακάρι
είναι οι δρόμοι μακρινοί, τα εμπόδια πολλά
τι κι αν η τύχη γύρισε παράξενα το ζάρι
ολόιδια ας μη γίνουνε τα διαφορετικά.

Στις αντιθέσεις είναι η γοητεία, σε κάθε είδους οντότητα
δες πόσο βαρετή θα ήταν χωρίς διαφορετικότητα
η πραγματικότητα

Γιάννης Χαρούλης – Γιώργος Γαρεφαλλάκης – “Δύση και Ανατολή”

λ

κλικ

λ

“Zaha Hadid Architects are seeking qualified architects (post-part III or equivalent) who must be fluent in Russian with job running experience, including production information, tender and construction phases as well as insight into contract administration.”

[δεν σου κάνω πλάκα. το παραπάνω ειναι αγγελία σε design magazine με ημερομηνία καταχώρησης 15/9/08.]

λ

^^ cling ^^

οκ. ξερω οτι δεν προλαβαίνουμε να πάμε  Berlin μεσα στις επόμενες 2 εβδομάδες. αλλα μπορώ να παίξω με τα κουδουνια της ιστοσελίδας. oder?

[In house number 166, in Torstraße in Berlin, 12 international artists will present their exhibitions of space, sound- and odour installations for the period of two weeks in the apartments of the vacant building]

λ

στα ηχειακια μου σημερα κλικ

we make lists, we make plans
to write books, to form bands
or to move to kreuzberg
and escape into the night

so pack your bags and lets take control

you and me lets go
the next time that you’re lonely,
or the next time that you’re free.

λ

λ

χτες μετα το “Bananaz” στο Δαναο δεν ειχα ορεξη να παμε σπιτι. καπου με κοσμο ηθελα να ειμαστε και ας ηταν οπου ναναι. η Χριστιανα ηθελε home. και καπου εκει εξω απο το μετρο πανορμου ριξαμε ενα γρηγορο καυγαδακι με θέμα: ”home or not”. απο αυτα τα λιλιπουτεια καυγαδακια που… μετα την αμηχανία της σιωπής που προκαλεσαν οι λεξεις … τριβεσαι στον ωμο της και τα βρισκετε. εντος του μετρο και εν μεσω χαδιών αποφασιστηκε να παμε liar man. Στην εξοδο “Κωνσταντινοπόλεως” στο Γκαζι, ομως, αντι για δεξιά πήγαμε αριστερά προς Κ44. ηταν αδειο. οκ. no worry. “τι λες για ρακη? πάμε Κανελλα για ρακές?” και η αφοπλιστικη αντίδραση της Χριστιάνας: ”Με εκπλήσεις. φοβαμαι.” και μετά γέλια. στην Κανελλα κοσμος αρκετος. ευτυχώς είχε ενα τραπεζάκι για δύο με αντικριστές τις καρέκλες. “τραπέζι τετ α τετ εε?” λεω στο αγόρι που σέρβιρε και πηγαίνω να καθήσω. η Χριστιάνα μένει πίσω, κατι λεει μαζί του και μετά απο 2 λεπτα που ερχεται και με ενημερώνει  για την στιxομυθία χαμογελώντας. “αχ γιατί το ειπε αυτό? μια χαρά είναι το τετ α τετ. ζευγάρι δεν είστε?” και η Χρ. του απαντά χωρις δισταγμο: “ναι”. περνανε πεντα λεπτα και ερχεται δίπλα μας για παραγγελία. διάβαζει το “διστιχο”-τατου που έχω λιγο πανω απο τον καρπό. “Ελύτης” του εξηγώ. “κατάλαβα” μου λέει με νοημα. ”πόσα έχεις εκτός από αυτό?”. “4″. ”ο δικός μου θελει να κανουμε ίδιο  tattoo…” και η συζήτηση από το σημείο αυτό και μετά γίνεται πολύ προσωπική γιαυτό βάζουμε μια κάτω τελεία και αλλάζουμε θέμα. μια μικρή αναδρομή στο πρόσφατο παρελθόν. την περασμένη κυριακή το βράδυ τι έκανες? έβλεπες λιγο μετά τις δώδεκα tv μήπως? τις τσόντες τις πέτυχες? “τσόντα” ”soft porno” “ερωτικ στορυ”… πες το οπως θες. όπως και να το πεις μια φορά το μουνί της πρωταγωνίστριας το είδαμε όλοι όσοι καναμε ζαπινγκ στον alpha εκείνη την ώρα. κατά τα άλλα το L WORD το κόψανε με συνοπτικες διαδικασιες. αι σιχτιρ αθανατη τηλεοπτικη πραγματικότητα.

λ

προορισμος:  [11 γραμματα]

αναχώρηση : 4/10

επιστροφή : 5/10

κρατηση εισιτηριων τρενου : check

κρατηση δικλινου : check [μολις πριν 5 λεπτα]

* Intercity Express

λ