για την παρασταση των Περσων διαβαζω ολο το καλοκαιρι. ενστασεις απο δω, διαφωνιες απο κει, γιουχαϊσματα στην επιδαυρο. μονο ενα ατομο απο το περιβαλλον μου ειχε δει την παρασταση και μου ειπε πως ηταν “ο,τι καλυτερο εχει δει τα τελευταια χρονια”.
ανεβηκαμε μαζι με τη Λενα χθες βραδυ στο θεατρο Βραχων. συμπαθητικος ο χωρος, μου θυμισε λιγο θεατρο Συκεων στη θεσσαλονικη, οπου συμπτωματικα ειχα δει πριν λιγα χρονια παλι απο το εθνικο τους Περσες του Βογιατζη.

δε θα πω για την παρασταση πολλα. βρηκα πολλα πολυ ενδιαφεροντα σκηνοθετικα στοιχεια , μου αρεσε η σκηνογραφικη κατασκευη στο κεντρο της σκηνης, βρηκα ακομη και τα κοστουμια, εξαιρετικα απλα και λιτα – πολλοι θα τα ειπαν προχειρα φανταζομαι -  ειδικα τα κοστουμια του χορου τα βρηκα εξαιρετικα ευστοχα.
μου αρεσε η συγκρατημενη κλοουνερη του Χατζησαββα,  (τι χερια και τι κορμος Χριστε μου!)
ολος αυτος ο γερμανομπεκετικος παραλογισμος, η ελλειψη επικοινωνιας χορου και Ατοσας, αυτο το αλλα λογια να αγαπιομαστε και “εγω σας λυπαμαι αλλα ο γιος μου οταν γυρισει παλι απολυτος μοναρχης θα ειναι…”.

και καπου εκει συνειδητοποιησα πως επικοινωνουσα πολυ καλα με αυτο που γινοταν πανω στη σκηνη. οχι μονο με τα σκηνοθετικα “τερτιπια” του Gotscheff και το διακειμενικο του παιχνιδι με τον Μίλλερ αλλα και με το ιδιο το εργο του Αισχυλου, την παρουσια του “δαιμονα”, του θεϊκου στοιχειου, την ανθρωπινη υβρη και τελικα την τιμωρια, αυτο που στη αναλυση του αρχαιου δραματος ονομαζουμε “Συνεργεια”.
ο λογος του Αισχυλου ακουγοταν καθαροτατα, μεγαλο κομματι ευθυνης γι αυτο στην μεταφραση της Ελενης Βαροπουλου φυσικα, αλλα και στο ποσο καλα ειχε δουλεψει ο χορος και ο – ομαδικος – αγγελος τα κομματια τους στους οποιους επεσε και το μεγαλυτερο βαρος της αφηγησης.

οχι μονο δεν ειχα κανενα προβλημα με την παρασταση αλλα τουναντιων την απολαυσα μεχρι τελους!

πραγματα που δεν απολαυσα καθολου?
αααααααχ…
το κοινο και παλι το κοινο.

τα τελευταια χρονια προτιμω να πηγαινω σε τετοιου ειδους παραστασεις που εχουν τραβηξει την προσοχη επανω τους και να τις παρακολουθω σε “περιφεριακα” φεστιβαλ. εχω την αισθηση πως το κοινο ειναι λιγοτερο στημενο, με λιγοτερες προκαταληψεις, πιο ανοιχτο να εισπραξει και να απορροφησει ο,τι λαμβανει χωρα επι σκηνης.
τα τελευταια επεισοδια της Επιδαυρου, δυστυχως, δικαιωνουν την επιλογη αυτη.
στην Επιδαυρο δημιουργειται ενα κλιμα εκ τον προτερων, ισως φταινε και οι ιδιοι οι συντελεστες των παραστασεων, οι οποιοι με τις συνεντευξεις που δινουν φορτιζουν (και φωτιζουν) τα πραγματα περισσοτερο απ’οσο χρειαζεται.
Φυσικα υπαρχουν παντα προθυμοι και ετοιμοπολεμοι οι διαφοροι τιμητες και υπερασπιστες του αρχαιου δραματος, της Επιδαυρου κλπ που αρνουνται να δεχθουν οποιαδηποτε αλλη εκδοχη απο τη δικη τους φιλολογιστικη αληθεια για τα θεατρικα κειμενα.

χθες σε γενικες γραμμες ο κοσμος ηταν οκ, λιγο μουδιασμενος στο χειροκροτημα, πραγμα που δε με χαλαει αν σημαινει σκεψη και προβληματισμο για τα επι σκηνης δρωμενα. υποψιαζομαι πως το χειροτερο κομματι του κοινου μαζευτηκε γυρω μας, και οταν λεω γυρω μας εννοω πως μας ειχαν περικυκλωμενες!
μπροστα μας νεαρο ζευγαρι που χαμουρευοταν πριν απο την εναρξη της παρασταστης εως και το τελος, δεξια μας δυο κυριες γυρω στα 50 που διαφωνουσαν με ολη τη σκηνοθεσια και θεωρουσαν πως ειναι πολυ αργη (?!) η παρασταση – αργος ο Αισχυλος? ποτε! πως σας ηρθε? – αριστερα μας ανθρωπος του θεατρου που μιλουσε στην αρχη λες και κατεχει την αληθεια και το κλειδι για ολο το θεατρο και τη συγκεκριμενη παρασταση, και -τελειωτικο χτυπημα- πισω μας πατερας με γιο στην ευρυτερη παρεα του προαναφερθεντος θεατρανθρωπου οι οποιοι γελουσαν με το παραμικρο ενω ο πατηρ μονολογουσε “και γω θελω να φυγω”, με αποτελεσμα να του δειξω χαριτωμενα την εξοδο…

τα αντισωματα μου ευτυχως υπερισχυσαν και κατορθωσα να παρακολουθησω τους Περσες και μαλιστα να τους ευχαριστηθω.
το συμπερασμα μου εξακολουθει να ειναι το ιδιο. μεγαλο μερος του ελληνικου κοινου ειναι αμορφωτο, θελει παραστασεις fast food που να μην κουραζουν το μυαλουδακι του, προσερχεται αδιαβαστο στο θεατρο και επιθυμει να παραμεινει ετσι.

p.s. Λενα Κιτσοπουλου, we love you!

c.