freedom island

2 girls in love…

Archive for August, 2007

a shorta fairytale…

Tori Amos – a sorta fairytale

Είναι άτιμη η ζωή και στο φέρνει το “ταίρι” εκεί που παίρνεις την απόφαση ότι… “θα ζήσω μόνος”.

Εμείς έτσι λέγαμε. Και την πατήσαμε 🙂

Advertisements

της αγάπης η ντόπα είναι η πρώτη…

album1.jpg

Θέλω να γράψω για όλα… για σένα… για μένα… για τα παιδιά που χτες μας βρήκαν να τρώμε στο ALiarMan…

Μας έχεις λείψει Πωλινάκι μου. Πιο συχνά να βρισκόμαστε. Να παίρνεις τη Χριστίνα και τον “…” (όνομα δε γράφω…σεμνά) και τσουπ! καφέ στο σπίτι μας! Γι’αυτό ψάχναμε σπίτι στο κέντρο… και βρήκαμε. Όλα κοντά.. όλα προσβάσιμα με τα πόδια. Ούτε αυτοκίνητο. Ούτε μηχανή. Με τα πόδια. Και μετρότρολειλεωφορειοτραμ. Τώρα που ξαναμαζευτήκαμε όλοι στας Αθήνας είναι η χαρά του κόσμου αυτά τα… “ξαφνικά ανταμώματα μας”. Με τους δύο αρχιτέκτονες που μας έφερες αγκαζέ… έπιασα ψιλή κουβέντα. Για τα τεχνικά γραφεία που δουλεύουμε. Για τους καθηγητές στη σχολή τους. Για τις φωτιές και τις κατασκευαστικές. Για τη διπλωματική που πρέπει να είναι “φανκιά” αλλιώς δεν πουλάει… Τι καλά παιδιά! Να ξαναβρεθούμε!

Χριστιάνα μου θέλω να φύγουμε από την Αθήνα μόνο όταν… “θα κλείσει ο κύκλος μας”. Όχι ακόμη. Τώρα: “focus Daniel-Son”. Ξέρεις εσύ… Σε κοιτούσα χτες που μιλούσαμε για τα σκηνογραφικά με την Πωλίνα και σκεφτόμουν πως έχουμε δουλειά ακόμη σε αυτή τη χώρα. Σε όλα τα επίπεδα. Δουλειά και Οργάνωση. Και ανάγκη από ανθρώπους που έχουν μεράκι. Ναι ξέρω τι θα μου πεις… εδώ διώξανε τον Λαζαρίδη από τη Λυρική. Αμάν αυτή η “μονιμότητα του δημοσίου”. ΄Βραχνάς. Πας για καλό… και φεύγεις με αποπομπή.

Εμένα μη με κοιτάς που τις τελευταίες μέρες είμαι σαν αγρίμι που θέλουν να το βάλουν σε κλουβί. Τη γλίτωσα. Ο βρυχηθμός πιάνει τελικά. Δε μασάω με τα επαγγελματικά. Έχω εσένα να με προσέχεις. Και σ’ευχαριστώ.

Τώρα που ερχόμουν στο γραφείο άκουγα ειδήσεις και τραγούδια και διαφημίσεις… όλα ανακατεμένα… άλλαζα μηχανικά σταθμούς ανά λεπτό… δε με “κράτησε” καμιά συχνότητα. Κάτι να ξεχωρίσει. Να λάμψει. Να με παρασύρει. Τίποτα. Είμαι δύσκολο “target group” μάλλον. Έσβησα το ραδιόφωνο και έμεινα να χαζεύω το δρόμο. Δυτικές συνοικίες. Αιγάλεω. Αγία Βαρβάρα. Κορυδαλλός. Στη μνήμη του κινητού έχω ένα live άλμπουμ από “ξύλινα σπαθιά”. Ένα τραγούδι άκουσα. Όσο διαρκεί το περπάτημα από τη στάση του λεωφορείου μέχρι την είσοδο του γραφείου:

Αφού σου το’πα
πως της αγάπης η ντόπα
είναι η πρώτη
φωτοβολίδες και κρότοι
το αίμα βράζει
φιλιά που πέφτουν χαλάζι
δεν είναι η φρίκη
είναι η ζωή που σου ανήκει!

δύο bloggers που ερωτεύτηκαν… (stereo nova love)

πόσος καιρός πέρασε από τότε που μου έκανες πρώτη φορά comment?

Θέλω να φυλάξω αυτές τις εικόνες,
αυτές τις λέξεις μέσα σου…

πόσες νύχτες έχουν περάσει από τη στιγμή που είπαμε “μαζί”?

πάνω στο δέρμα υπάρχει τόση ζεστασιά

πόσα φεγγάρια αγκαλιά?

κρατώντας το χέρι σου για πάντα

σαγαπαω

λ

Μακάρι να ζούσε η Μαλβίνα…

Μακάρι να ζούσε η Μαλβίνα…

να δώσει με το δικό της μοναδικό τρόπο το στίγμα της για όλα αυτά.

Μου λείπει η κοφτερή γλώσσα της και η καθαρή ματιά της.

Μου λείπει ο πολιτικός λόγος της.

😦

μας λείπεις

Αυτόν τον Σεπτέμβρη…

“Τι κανεις με αυτην την χωρα? Λες αστην να παει στο διαολο για να μην στενοχωριεσαι αλλο? Ή μαχεσαι με τα θερια μεχρι να σε φανε? Δεν μπορω αλλο να κοιταζω ανημπορος πως μια χωρα που θα μπορουσε να ειναι παραδεισος ερπεται στην σαπιλα της ανευθυνοτητας και μετριοτητας…

ΥΓ πως ειπατε? εσεις δε φταιτε τιποτα? Αυτον τον χειμωνα ηδη καποιος θα κανει αιτηση αποχαρακτηρισμου καποιας καμμενης εκτασης και θα περασει στο ντουκου. Αυτον τον Σεπτεμβρη θα ψηφισετε καποιον που σας υποσχεται λαγους και πετραχηλια, που υποσχεται και τα δαση ολοκληρα χωρις κανενα κοστος και χωρις θυσια, ωραια σπιτια για ολους χωρις επκταση σχεδιων πολης, εσεις ανεχεστε ενα κρατος που χαρακτηριζει καποιες ιδιωτικες εκτασεις “δαση” χωρις καμμια αποζημιωση και νομιζετε οτι θα παραμεινουν δαση…”

απόσπασμα από το anamorfosis.net

πενθω-πενθεις-πενθει…

what I’ve done – Linkin Park

λυπαμαι… φυσικα και λυπαμαι για ολη αυτην την τραγωδια που “παιζεται” καθε χρονο, καθε καλοκαιρι στη χωρα μας. λυπαμαι ομως περισσοτερο γιατι στις 17/9 που θα εχει ξαναβγει η ΝΔ το μηνυμα που θα εχουμε στειλει θα ειναι πως εκανε καλα τη δουλεια της η κυβερνηση, πως “αλλοι” εφταιγαν, πως δεν υπαρχει πολιτικη ευθυνη και ολες τις αλλες παπαριες που εχουμε ακουσει απο την εκαστοτε κυβερνηση που αρνειται να αναλαβει την ευθυνη της διακυβερνησης της χωρας. στοχος δεν ειναι να δρα η πολιτεια παρηγορητικα αλλα να προλαμβανει και να προστατευει τους πολιτες της. και η δικη μας πολιτεια αποδεικνυεται ξεβρακωτη κατ’εξακολουθησην!
και μην ακουσω πως δεν ειναι ωρα για πολιτικολογιες και πως προεχει ο πονος των ανθρωπων… γιατι σε ολες τις καταστροφες (σεισμοι, πυρκαγιες κ.α.) αυτο ακουμε και στο τελος κανενας παρα αυτοι οι πονεμενοι ανθρωποι την πληρωνουν.
ποιος εκανε κατι για να μην υπαρχει αυτος ο “πονος των ανθρωπων” ?
19 μερες. ειναι αρκετες για την αμνησια των ελληνων… οχι δεν υποστηριζω την “πρασινοφρουρικη” παραταξη. ποτε και σε καμια περιπτωση. αλλα μηπως μπορει να μου πει καποιος πως θα γινει με αυτο το εκλογικο γαμωσυστημα που εχουμε να μην ψηφισουμε αυτους τους καραγκιοζηδες και να παρουν ενα γαμωμηνυμα της προκοπης? οκ, να την εγκαταλειψουμε τη γαμωχωρα στο ελεος των οικοπεδοφαγων και να παμε να ζησουμε στη σουηδια που ξερουν τι σημαίνει “αντιπυρική ζώνη” και κόβουν τα δέντρα τους με μέτρο… και σε λιγο ουτε για τις διακοπες μας θα ερχομαστε… γιατι δε θα εχει μεινει τιποτε να βλεπουμε παρα μια οαση απο σταχτη και τσιμεντο…
ε, ρε μπετονιερα που εχει να δουλεψει! χρυσες δουλειες θα κανουν οι κατασκευαστικες! και οι τραπεζες με τα χαμηλοτοκα δανεια, μην ξεχνιομαστε… τα βλεπω απο τωρα τα καινουρια τα σποτακια για τα στεγαστικα και τις επιδιορθωσεις…

κι ας μας φωνάζουν αεροβάτες…

ΜΕ ΤΙ ΠΕΤΡΕΣ

ΤΙ ΑΙΜΑ

ΚΑΙ ΤΙ ΣΙΔΕΡΟ

ΚΑΙ ΤΙ ΦΩΤΙΑ

ΕΙΜΑΣΤΕ

ΚΑΜΩΜΕΝΟΙ

ενώ φαινόμαστε από σκέτο σύννεφο

κι ας μας λιθοβολούν

κι ας μας φωνάζουν αεροβάτες

το πως περνούμε τις μέρες και τις νύχτες

ένας Θεός το ξέρει

Πάμε μαζί κι ας μας λιθοβολούν

Κι ας μας φωνάζουν αεροβάτες
Φίλε μου, όσοι δεν ένιωσαν ποτέ,

με τι σίδερο με τι πέτρες

τι αίμα τι φωτιά

Χτίζουμε, ονειρευόμαστε και τραγουδούμε!

Ο.Ελύτης

 

Όταν τα βρίσκω σκούρα

με τις δικές μου λέξεις – μέσα μου…

αναζητώ στην ποίηση

καταφύγιο και ελπίδα.