freedom island

2 girls in love…

Archive for January, 2008

F for Freedom!

freedom – mikael delta

(απο το Forbidden Poetry)

σε σκηνοθεσια Μεμης Κουπα

καλο απογευμα σε ολους!

Χ.

Advertisements

Τιποτα δεν παει χαμενο

τιποτα δεν παει χαμενο στη χαμενη σου ζωη

τ’ονειρο σου ανασταινω και το καθε σου γιατι

για εκεινο το βραδυ στο Παλαι ντε Σπορ, κοριτσι μου…

αντε, γυρνα στο σπιτι μας…

σ’αγαπαω…

Χ.

Design Routes… στο Μπενάκη.

We are definatelly going…

design_routes.jpg

Οι Φρέντυ Κάραμποττ, Αγνή και Μιχάλης Κατζουράκης, εμφανίστηκαν στα τέλη της δεκαετίας του ’50 στο χώρο της οπτικής επικοινωνίας, σηματοδοτώντας την αρχή της μετεξέλιξης του design από την εμπειρική κατάσταση στην πλήρη ανάπτυξή του σε νέα τέχνη.
Η έκθεση με τα έργα τους, που φιλοξενείται από το Μουσείο Μπενάκη (κτήριο οδού Πειραιώς) θα διαρκέσει μέχρι τις 23 Μαρτίου. Σε αυτήν παρουσιάζονται αντιπροσωπευτικά δείγματα από το ατομικό όσο και το συλλογικό στο «Κ+Κ-Διαφημιστικό Κέντρο Αθηνών» έργο του Φρέντυ Κάραμποττ, της Αγνής και του Μιχάλη Κατζουράκη σε μια προσπάθεια αποτύπωσης της δημιουργικής και καλλιτεχνικής προσφοράς τους στο ελληνικό graphic design. Αποτελεί πρωτοβουλία του Δημήτρη Θ. Αρβανίτη, designer και μέλους της Alliance Graphique Internationale (AGI), ο οποίος επιμελείται και το βιβλίο που συνοδεύει την έκθεση.

λενα

1, 2, 3… 24 αποφθέγματα για το design

graphic.jpg

Αντιγράφω από newsletter που έφτασε στο mailbox μου yesterday….

Η Ένωση Γραφιστών Ελλάδας www.gda.gr διοργανώνει κατά τη διάρκεια του Design Walk, στις 1, 2 και 3 Φεβρουαρίου 2008 μια ομαδική έκθεση αφίσας με τίτλο “24 αποφθέγματα για το design” στην αίθουσα των γραφείων της στην οδό Μυλλέρου 19 στο Μεταξουργείο.
24 Έλληνες γραφίστες σχεδιάζουν και ταυτόχρονα σχολιάζουν με τη χρήση της τυπογραφίας, τα αποφθέγματα γνωστών τυπογράφων, καλλιτεχνών και θεωρητικών όπως οι Massimo Vignelli, Paul Rand, Juan Ramon Jimenez, Pablo Picasso, Salvador Dali, Maurits Cornelis Escher, Steven Paul Jobs, Herbert Marshall McLuhan, κ.ά.
Η έκθεση, παρουσιάζει το αποτέλεσμα ενός πρότζεκτ που ξεκίνησε και ολοκληρώθηκε μέσω της διαδικτυακής κοινότητας Hegrade.
Την ιδέα του πρότζεκτ και το συντονισμό της εργασίας, είχε ο σχεδιαστής-εκπαιδευτικός Άγγελος Μπάκας, ο οποίος ήταν υπεύθυνος και για τις μεταφράσεις των αποφθεγμάτων. Το πρότζεκτ, παρουσιάστηκε για πρώτη φορά, στα πλαίσια του 3ου Παγκόσμιου Συνεδρίου Τυπογραφίας και Οπτικής Επικοινωνίας, τον Ιούνιο του 2007, στη Θεσσαλονίκη.

Ώρες λειτουργίας κατά τη διάρκεια του Design Walk:
Παρασκευή 1 Φεβρουαρίου: 18:00-22:00
Σάββατο 2 και Κυριακή 3 Φεβρουαρίου: 11:00-21:00
Η έκθεση θα παραμείνει ανοικτή μέχρι και την Κυριακή 10 Φεβρουαρίου 2008 (Ώρες λειτουργίας: 18:00-21:00)

λενα

λευτερια ΚΑΙ στο ΓΡΑΜΜΙΚΟ ΣΧΕΔΙΟ !

es.jpg

καλημέρα καλημέρα καλημέρα

άλλο ένα πρωί που τα κεφια είναι στο κόκκινο (το βαθύ του πάθους)

🙂 

ο τίτλος δανεισμένος από το blog των αρχιτεκτόνων.

Ρίξτε μια ματιά…. εδώ  και  εδώ 

λενα

closer

θελω να παω θεατρο!!!

θελω ξεκουραση!!!

θελω αδειααααα!!!!  

designer στα προθυρα νευρικης κρισης…

x. 

Μαλβίνα. Σαββατογεννημένη.

[…] Επιστρέφω απόγευμα στο κρεβάτι, ανοίγω το τελευταίο βιβλίο του Χανίφ Κιουρέισι. Μεσάνυχτα όλη μέρα. Εξ αφορμής μιας πρότασης στο οπισθόφυλλο το πήρα. “Είμαστε αλάθητοι”, λέει, “στην επιλογή του εραστή μας, ιδιαίτερα όταν αξιώνουμε το λάθος πρόσωπο. Υπάρχει ένα ένστικτο, μαγνήτης ή αερικό, που γυρεύει το αταίριαστο”. Εσύ, πάλι, λες πως με κάτι τέτοιο εκνευρίζεσαι. Πως οι άνθρωποι με αντίστοιχες απόψεις είναι για σφαλιάρες. Θυμώνω. Καλά κάνω και θυμώνω. Δίκιο έχεις. Εδώ και χρόνια πια το ξέρω. Με την άρρωστη κεκτημένη του Μπατάιγ πόσο θα πας; Μα δυο φορές στη ζωή σου. Εγώ τις πήγα, τέλειωσα. Όξω από την παράγκα οι αταίριαστοι. Να τους αγαπάμε. Να τους θυμόμαστε με τρυφερότητα. Τους χρησιμοποιήσαμε. Το πληρώσαμε, πρώτοι εμείς. Γιατί ο λάθος άλλος στην ουσία δεν φταίει. Δεν σου κρύφτηκε. Εκεί που εσύ αναγνώρισες το αταίριαστο, αυτός κατά πάσα πιθανότητα είδε το ταιριαστό. Και δεν φταίει αυτός. Του το έπαιξες καλά. Όποιος αναγνωρίζει εξαρχής, το λάθος πρόσωπο και όμως τσαλαβουτάει – αυτός φταίει. Το βλέπεις, βλάκα μου, το λάθος. Και το αποσιωπάς. Γιατί το έχεις ανάγκη. Και το αξιώνεις μόνο σε μια περίπτωση το λάθος πρόσωπο: για να το απαξιώσεις σύντομα. Για να μη δεσμευτείς. Για να μείνεις μόνος. Για να νιώσεις ανώτερος από τον εσφαλμένο. Γιατί από λάθος πρόσωπο έχεις πάντα τη δυνατότητα να το σκάσεις με όσο δυνατόν λιγότερη οδύνη. Με απώλειες μηδαμινές. Επιλέγω “ανάξιο εραστή” σημαίνει επίσης: αναβάλλω τον έρωτα, αλλά συγχρόνως δεν κλείνω την πόρτα στην ελπίδα, θα φύγει ο πρόσκαιρος και λίγος και κάποια μέρα θα έρθει ο άξιος. Αλλά όχι ακόμα. Δεν είναι η ώρα μου. Τώρα φοβάμαι οτιδήποτε μπορεί να πάρει τη μορφή αμετάκλητου. Την ισόβια συνήπαρξη, ιδίως.

“Επιλέγεις λάθος άνθρωπο, δηλαδή, για να το σκάσεις πιο εύκολα; Και τότε πώς εξηγείται το γεγονός πως καμιά φορά κολλάς στο λάθος πρόσωπο εκατό χρονια;” ρωτάει η μεταμεσονύκτια φίλη. “Κατά τη γνώμη μου, μείνεις, φύγεις, το ίδιο κάνει”, λέω. “Πάλι κολλάς, για να γλιτώσεις από μια ουσιαστική δέσμευση. Η λάθος επιλογή σού διασφαλίζει κατά κανόνα ανεξαρτησία. Σε ασφαλίζει από τον πόνο να βρεθείς ακάλυπτος, εκτεθειμένος, μπροστά στον όμοιο σου. Γιατί, αν με τον όμοιό σου τύχει στραβή, τότε δε γιατρεύεσαι. Πένθος αμετάκλητο μετά”.

Νύχτα, δυόμιση χρόνια πριν. Τρέχαμε με ένα φίλο στο Μουλτι-Κούλτι – στο δρόμο απορούσε: “Μα, πώς έγινε και πήγα και ερωτεύτηκα αυτό το πράγμα; Η προηγούμενη αγάπη μου διάβαζε στίχους της Σίλβια Πλαθ. Ίδια τραγούδια, ίδια κουλτούρα. Ήθελα να θέλω. Και όμως, δε με μάγευε παρά μόνο το ασπόνδυλο. Το ριζικά ακαλλιέργητο πλάσμα. Λες πως θα μου περάσει; Αηδιάζω με τον εαυτό μου έτσι που έμπλεξα. Άλλωστε ξέρεις πως αυτά τα παθιασμένα τα κοροϊδεύω”.

Όχι, χαρά μου, δεν θα σου περάσει, σκεφτόμουν. Απλώς εκεί που κόβεσαι πως δεν μπορείς χωρίς την άξεστη αγάπη σου, πολύ σύντομα θα βρεις αφορμή και θα φύγεις. Και θα πεις πως δεν πήγαινε άλλο. Που πάντα πάει, άμα θες. Μετά τα υπόλοιπα θα τα αναλάβει το πάθος της συντήρησης, θα μοιάσεις τότε ακόμα περισσότερο στους ήρωες που σιχαίνεσαι. Σε κάθε συνάντηση σου με ίσο σου άνθρωπο θα βγάζεις μπροστά σαν πανοπλία το άξεστο πλάσμα. Ο λίγος ίσκιος του θα σε θωρακίζει από την οδυνηρή συνάφεια με τον παρεμφερή σου. Κανονικά πρέπει να χρωστάς ευγνωμοσύνη γι’αυτό στην άξεστη αγάπη σου. “Σε ευχαριστώ, ακαλλιέργητο πλάσμα, που η επινοημένη μου εμμονή για σένα με προστάτεψε. Δεν πήγα να καώ με την καλή περίπτωση. Να χάσω την ανεξαρτησία μου. Τη μαγκιά μου. Να γίνω κουρέλι”. Αν δεν υπήρχε το φάντασμα του άξεστου ανθρώπου, θα αναγκαζόσουν κάποια στιγμή να ζήσεις κι εσύ με έναν όμοιο σου, το οδυνηρό πράγμα που λέγεται ζευγάρι, θα αναγκαζόσουν να είσαι τρυφερός, να αγαπήσεις στ’ αλήθεια. […]

λενα