freedom island

2 girls in love…

old stories…

nyc

Το όνομα μου είναι Croco. Φέρω επώνυμο ξακουστού οίκου του εξωτερικού. Όμως δεν θα σας το αποκαλύψω. Αυτή την περίοδο διαμένω σε οδό που έχει το όνομα ενός μονοψήφιου αριθμού. Με τη γειτόνισσα μου δεν ανταλλάσσω λέξη. Στιλιστικές διαφορές. Εκείνη Γαλλίδα. Εγώ Ιταλίδα. Πριν πέσω θύμα της ματαιοδοξίας του Homo Eponymous και έρθω εδώ, το δέρμα μου δροσιζόταν στο πράσινο νερό του Αμαζονίου. Μήνες κάθομαι ακίνητη για να μην κάνω ρυτίδες. Είμαι snob και κοκέτα. Κοιτάζω τις βιτρίνες απέναντι. Οι περαστικοί κοιτάζουν εμένα.

Σήμερα είναι η μέρα μου. Μαύρο ντελικάτο χέρι με κράτησε με επιδεξιότητα και μου υποσχέθηκε πρωινές βόλτες στο Πάρκο και βραδινές εκδηλώσεις στο Plaza. Βρέθηκα καθισμένη στη θέση του συνοδηγού ενός αυτοκινήτου χωρίς οροφή βραβευμένου για την παθητική του ασφάλεια. Κατηφορίζω με ταχύτητα προς τη θάλασσα αγκαλιάζοντας κινητό με έγχρωμη οθόνη, κλειδοθήκη με 4 κλειδιά πορτών ασφαλείας, δερμάτινο πορτοφόλι και 2 lip gloss από πολυώροφο κατάστημα καλλυντικών. Η μηχανή του αυτοκινήτου σβήνει.

Μεταξύ δεξιού χεριού και λευκού υποκάμισου που κάλυπτε γυμνασμένους πλάγιους κοιλιακούς αφέθηκα να ακολουθώ το εκνευριστικά αρμονικό λίκνισμα των γοφών της νέας μου συντροφιάς. Ανελκυστήρας. 45ος όροφος. Μαρμάρινο δάπεδο και σταχτοδοχεία με logo μια νυχτερίδα. Απολαμβάνω τα επιφωνήματα θαυμασμού από την ομήγυρη για τη αψεγάδιαστη και εντυπωσιακή σιλουέτα μου. Μην απορείτε. Είμαι μοντέλο. Αφήνομαι ανάμεσα σε μονόχρωμες μαξιλάρες. Φευγαλέα βλέμματα ζήλιας με αγγίζουν. Για το τι ειπώθηκε ανάμεσα στις κυρίες που παρευρίσκονταν, δεν είναι κόσμιο να αναφερθώ. Άλλωστε για την εχεμύθεια μου φημίζομαι. Κρατώ όλα τα μυστικά που μου εμπιστεύονται. Ενίοτε φιλοξενώ και την διάσημη πάλλευκη κολομβιανή καλλονή. Εκείνη που συχνά γίνεται η αιτία για τις διασταλμένες κόρες στα μάτια των εραστών της και τις υπερβολικές συναισθηματικές αντιδράσεις τους.

Ηλιοβασίλεμα. Όλα τα ωραία κάποτε τελειώνουν. Ξανά στη θέση του συνοδηγού. Φωτεινός σηματοδότης. Μηχανή πολλών κυβικών στα δεξιά. Βίαιη αρπαγή. Ξαφνική επιτάχυνση. Είμαι στριμωγμένη ανάμεσα σε δύο ανδρικά αντιανεμικά μπουφάν. Νύχτα. Η μηχανή σταματά κάτω από το κίτρινο φως ενός στύλου και ο βιασμός μου διαρκεί λίγα λεπτά. Είμαι ολότελα άδεια πλέον. Έρμαιο στα τρεμάμενα χέρια δύο νεαρών. Αναγνωρίζουν την ταυτότητα μου από το μονόγραμμα-tattoo που έχω. Χαμογελούν ηλίθια για την καλή τους τύχη. Δεν χάνουν καιρό.

Γίνομαι αντικείμενο προς πώληση. Αλλοδαπός πλανόδιος πωλητής με αγοράζει κοντά σε τοίχο γεμάτο πολύχρωμα graffiti . Ασφυκτιώ μέσα σε μια μαύρη πλαστική σακούλα σκουπιδιών περιτριγυρισμένη από αποτυχημένα κλωνοποιημένα αντίτυπα μου. Έχω χάσει την αίσθηση του χρόνου. Όταν αντικρίζω ξανά τον ήλιο είμαι ακουμπισμένη στην άκρη του πεζοδρομίου και χιλιάδες παπούτσια δίπλα μου με προσπερνούν. Η σκόνη έχει σκεπάσει το δέρμα μου και ένα μικρό σκίσιμο αμαυρώνει την μέχρι χτες τέλεια εικόνα μου. Δεν έχω καμιά σχέση πλέον με τις sexy φωτογραφίες μου που κοσμούν τις σελίδες του περιοδικού τύπου παγκοσμίως. Ταλαιπωρημένη ανάμεσα σε ταλαιπωρημένες κείτομαι πάνω σε ένα ξεφτισμένο πανί. Μόνο ένα περίτεχνα ζωγραφισμένο μονόγραμμα στο πλευρό θυμίζει την καταγωγή μου.

Ο ήχος της σειρήνας ενός περιπολικού γίνεται εκκωφαντικός καθώς πλησιάζει. Η διαφυγή για τον μετανάστη που κρατά μια μαύρη πλαστική σακούλα σκουπιδιών στην αγκαλιά του έχει αποκλειστεί. Του είναι γνώριμη η διαδικασία που ακολουθεί. Δεν είναι η πρώτη φορά που τον συλλαμβάνουν. Για μένα είναι. Νιώθω την τσιμπίδα του νόμου πάνω μου. Καταλήγω σε ένα χαρτόκουτο. Κάποτε περιείχε κουτιά με φρέσκο γάλα για παιδιά. Κρατούμαι σε μια αποθήκη για κλοπιμαία.

Μη με ρωτήσετε πώς βρέθηκα σε αυτό γηροκομείο. Γνωρίζω μόνο ότι είναι Χριστούγεννα και οι εκλεγμένοι άρχοντες του τόπου είθισται να χαρίζουν κουτιά με δώρα μπροστά στις τηλεοπτικές κάμερες. Μια ηλικιωμένη γυναίκα με κρατά σφιχτά στο στήθος της. Είμαι η αιτία που στο πρόσωπο της έχει χαραχτεί ένα χαμόγελο. Οι δυο κόρες της έχουν σταματήσει πια να την επισκέπτονται. Εδώ και χρόνια. Δεν θυμάται από πότε έχει να χαμογελάσει. Θυμάται, όμως, σαν χτες, τον χορό στον οποίο γνώρισε τον μετέπειτα σύζυγο της. Ήταν πιλότος. Τότε κρατούσε με χαρά στα χέρια της μια προγονή μου. Δώρο της μητέρας της για την ενηλικίωση της. Τώρα είμαι στα χέρια της το κλειδί που άνοιξε τον συρτάρι των αναμνήσεων.

Αν επισκεφτείτε το γηροκομείο στην δυτική άκρη της πόλης κοντά στο σταθμό των τρένων μην διστάσετε να πλησιάσετε μια ηλικιωμένη που κρατά στα χέρια της μια τσάντα από δέρμα κροκοδείλου. Κάνετε μου την χάρη και αφήστε την να σας διηγηθεί ιστορίες από τα παλιά. Ιστορίες που δεν θα ακούσουν ποτέ τα εγγόνια της.

written 27/9/2003

by λενα

[time flies…]

2 Comments»

  et go home wrote @

🙂 /😦 /🙂 /😦 /🙂

  christiana wrote @

but talent never dies…
lov u…
:-*


Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: