freedom island

2 girls in love…

700 ευρω – η ελευθερια σου

“Είσαι είκοσι πέντε χρονών, μένεις
στην Αθήνα με τους γονείς σου
και δουλεύεις σε ιδιωτικό τομέα.
Ο μισθός σου δεν ξεπερνάει τα
700-800 ευρώ.”

“Είσαι και τυχερός εν τω μεταξύ, γιατί κάποιοι
άλλοι νέοι της ηλικίας σου που μένουν ακριβώς
διπλά και που δεν πλένει το λερωμένο βρακί τους η μαμά, κυκλοφορούν με το μετρό, εργάζονται
σε δυο δουλειές πολλές φορές, τηγανίζουν και
τρώνε αβγά με πατάτες μέρα παρά μέρα (αλή-
θεια, ξέρεις να τηγανίζεις γενικότερα;), φοράνε τα
ίδια ρούχα για παραπάνω από ένα χρόνο, επίσης
κάποιοι μαζεύουν έπιπλα από το δρόμο. Πιθανόν
με το χριστουγεννιάτικο δώρο να πάνε στο ΙΚΕΑ,
άντε και στο ZARA.”

“Εσύ βλέπεις στο όνειρό σου ότι βρίσκεσαι γυμνός
ανάμεσα σε πλήθος και πανικοβάλλεσαι, ενώ
εκείνοι κυκλοφορούν ολόγυμνοι μέσα στην ελευθερία τους καθημερινά.”

ολοκληρο το κειμενο του Μιχαλη Δελτα στη σελιδα 50 της LIFO [κλικ εδω]

lena

3 Comments»

  πέμπτη εποχή wrote @

Η πιο σκληρή πτυχή της αντικειμενικής πραγματικότητας του σήμερα. Να τα διαθέτεις όλα:
Μόρφωση, θέληση, νιάτα , δυνατότητες.
Να εργάζεσαι όπου βρεις .
Μα η αμοιβή σου να ισοδυναμεί με το λάδι που βάζουν στις μηχανές . Ίσα ίσα για να δουλεύεις..
Πού να βρεθεί η δύναμη μετά, για όλα αυτά που χαρακτηρίζουν την πρόοδο;
Πώς να αγωνιστείς και ν’αγκαλιάσεις τη ζωή με όνειρα για το καλύτερο;
Ιδέες, δημιουργικότητα, ελπίδες, μέλλον..καταντούν πουκάμισα αδειανά.
Λέξεις κενές νοήματος..
Μπράβο για την επιλογή του άρθρου.
Καλημέρα και να’σαι καλά, Λενάκι🙂

  lenaki wrote @

“Πουκαμισο” εε?

[χμμμ….να βαλω πλυντηριο το μαυρο το πουκαμισο….συνειρμοι… μη δινεις σημασια… απλα οταν το γραψω μετα το θυμαμαι… αλλοι γραφουν σε post-it… εγώ γράφω στο blog…]

Πέμπτη Εποχή… δεν θα είναι πάντα έτσι…

και αυτό γιατί λίγο πιο βόρεια από τη δική μας χώρα… οι ιδέες και η δημιουργικότητα δεν τιμολογούνται 600 ευρω… [ο πρώτος μου μισθός για 8ωρη εργασια στην Ελλαδα] και εκεί θελουμε να παμε… με το καλο.

και κατι μικρο… που θελω να το γραψω εδω…
κανεις δεν θα με κοιτάξει εκπληκτος στην Γερμανια επειδή κατεβάζω τις σακούλες της ανακύκλωσης και τις πετάω στους ειδικούς κάδους. και κυρίως δεν θα παραξενευτεί με το γεγονός ότι έχω ήδη από το σπίτι χωρίσει σε διαφορετική σακούλα τα χαρτια απο τα αλουμινια και το γυαλι.

εδω πάω μεχρι τους μεταλλικούς κάδους [στουρναρη και πατησιων γωνία] και οι κυρίες που περνάνε με κοιτάνε σαν να έχουν δει αλιεν.

αλλα δεν με πτοεί το βλέμμα τους…

“τη μοιρα του ηλιου θα την πουμε εμεις!”

  Sleeper in Metropolis wrote @

Εχω και φιλη που παιρνει 600 με πτυχιο αρχιτεκτονα και 3 χρονια προυπηρεσια… Θα μου πεις γιατι καθεται. Ξερω γω, περιμενει οτι θα αλλαξουν τα πραγματα..?

Βιβα οι ξεχωριστες σακουλες ανακυκλωσης!!!

Αληθινο γεγονος: Πριν λιγες εβδομαδες στο Λονδινο με σταματησε ο σεκιουριτας στα Μαρκς εντ Σπενσερ γιατι με ειδε να βγαινω απο το μαγαζι κρατωντας στο χερι ενα πουκαμισο [που μολις ειχα αγορασει] χωρις πλαστικη σακουλα!!! Loool. Νομιζε οτι το ειχα σουφρωσει. Και να φανταστεις οτι η εν λογω αλυσιδα εχει εισαγει και καλα βιοδιασπωμενες σακουλες [αλλα αφου ειχα το backpack ειπα να μη μπω στον κοπο].
Αδερφια, ζουμε μες την παρανομια.🙂


Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: