freedom island

2 girls in love…

gay couples – στο “Κ” της Καθημερινής

σελ 32. δυο ομόφυλα ζευγάρια απο την Ελλάδα μιλούν εφ’ όλης της ύλης.

2 γυναίκες. 2 άντρες.

αντιγράφω αποσπάσματα και από τους 4…

Δημήτρης: “Οι γονείς μου το ξέρουν. Το έχουμε συζητήσει διεξοδικά επί χρόνια. Περάσαμε από την κλασσική διαδικασία του στυλ “τι μπορούμε να κάνουμε για να σε βοηθήσουμε να το ξεπεράσεις παιδί μου;”. Όταν κατάλαβαν ότι δεν υπήρχε τίποτα που να πρέπει να ξεπεραστεί, ο πατέρας μου είπε “Χρειάζομαι χρόνο να το συνειδητοποιήσω, γιατί εγώ μεγάλωσα αλλιώς.” Μου έφτανε. Ήταν ότι καλύτερο μπορούσε να μου πει. Είμαι τυχερός σε αυτό. Η μητέρα μου έχει φτάσει στο σημείο να με ρωτάει κάθε χρόνο αν είχαμε συμμετοχή στο Gay Pride. Δεν ήταν πάντα έτσι. Αναγκάστηκε να γίνει…”

Κωνσταντίνα: “Η μητέρα μου το κατάλαβε πολύ πριν της το εξομολογηθώ. Δεν το πάλεψε καθόλου. Φοβήθηκε μην φύγω από τη ζωή της. Προτίμησε να “καταπνίξει” τις προκαταλήψεις της για να παραμείνουμε οικογένεια, δεμένοι και αγαπημένοι. Ήθελα πάνω απ’ όλα οι κόρες της να είναι ευτυχισμένες. “Κάνε ένα παιδί, τουλάχιστον”, μου είπε.”

Αντώνης: “Μπορεί να μην αισθάνθηκα ποτέ ενοχές ή δισταγμό για την έλξη που αισθάνομαι για το ίδιο φύλο, αλλά δεν έχω καταφέρει να φτάσω και σ’ αυτό που λέγεται outing. Πέρα από έναν στενό κύκλο φίλων μου, δεν το ξέρεις κανείς. Η μητέρα μου με κυνηγάει: “Πότε θα παντρευτείς; Πότε θα κάνεις παιδιά; Ίσως κάτι διαισθάνεται αλλά μάλλον το απωθεί, δεν θέλει να το παραδεχτεί. Άλλωστε , δεν προκαλώ με το lifestyle μου ούτε η εξωτερική εμφάνιση μου παραπέμπει στα στερεότυπα που υπάρχουν για τους gay. Το κούνημα και τα σχετικά…”

Αθηνά: “Με τρομάζει το ενδεχόμενο να πάω σε μία δημόσια υπηρεσία, να δείξω το εκκαθαριστικό της εφορίας στο οποίο θα αναγράφεται “Αθηνά, σύζυγος Κωνσταντίνας” και οι υπάλληλοι να αρχίσουν να χασκογελάνε ή ακόμα και να με χλευάζουν. Ποτέ στη ζωή μου δεν θέλησα να σκανδαλίσω τους γύρω μου με τον τρόπο ζωής μου. Αν βγούμε βόλτα, την πάρω αγκαλιά και δω ότι κάποιος ενοχλείται, θα τραβήξω το χέρι μου. Δεν υπάρχει λόγος να προκαλώ…”

το ξέρω ότι οι ομοφυλόφιλοι στην Ελλάδα δεν είναι μόνο όσοι/ες ήρθαν στο pride το προηγούμενο Σάββατο.

το ξέρω ότι αρκετοί/ες που ήταν στο Γκάζι το ίδιο βράδυ του Σάββατου δεν είχαν έρθει στο pride γιατί δεν είναι gay όλο το 24ωρο αλλά μόνο 00:00 με 05:00.

το ξέρω ότι ενώ φορολογούμαστε το ίδιο με όλους κάποιοι ανέχονται το γεγονός ότι δεν έχουμε τα ίδια δικαιώματα με όλους. και ξεχνούν πως από τα φορολογηθέντα πληρώνονται οι μισθοί των κρατικών υπαλλήλων που εργάζονται [πχ. στις εφορίες] και πως είναι εκεί οι συγκεκριμένοι υπάλληλοι για να μας εξυπηρετούν και μόνο.

το ξέρω ότι το γεγονός ότι εγώ είμαι “out” φέρνει κάποιους σε δύσκολη θέση γιατί οι ίδιοι είναι “κλειδωμένοι στην ντουλάπα τους”… και θα προτιμούσαν να ήμουν και εγώ “κρυφή”… και να μην τους θυμίζω πως ζουν… “διπλές ζωές”.

το ξέρω ότι διεκδικώ δικαιώματα για ομοφυλόφιλους που θα φοβούνται να τα εξασκήσουν… που αντιμετωπίζουν την παιδοθεσία και τον πολιτικό γάμο βάσει των προσωπικών τους υπαρξιακών  [“έχω/δεν έχω μητρικό-πατρικό ένστικτο”, “με εκφράζει/δε με εκφράζει ο θεσμός του γάμου”] και όχι ως δικαιώματα που τους τα στερούν λες και είναι “πολίτες δεύτερης κατηγορίας”.

και λυπάμαι… που βλέπω ομοφυλόφιλους να περπατάνε στο δρόμο αγκαλιά με τον “φόβο”. αντί με τον/την σύντροφο τους.

Θυμίζω απλά μερικά από όσα εύστοχα εγραφε πριν μια εβδομάδα ο Λύο στην Athens Voice για το PRIDE [κλικ]:

Θα έρθει περισσότερος κόσμος φέτος, αναρωτιούνται πολλοί. Ίσως. O αριθμός δεν είναι το μόνο που έχει σημασία. Σημασία έχει να μην καθόμαστε με σταυρωμένα χέρια και να αρκούμαστε σε ψίχουλα αξιοπρέπειας. Δεν θα ‘ρθουν όσοι ακόμη φοβούνται, αλλά δεν πειράζει. Έχουν μάθει να φοβούνται και να ντρέπονται. Όλοι φοβόμασταν κάποτε και είναι σημαντικό να σεβαστούμε την πορεία του άλλου. Περάσαμε από εκεί. Tους δείχνουμε το δρόμο.

“Tο Athens Pride 2008 δεν είναι απλώς μια γιορτή για ν’ αποκτήσουν οι γκέι άντρες και γυναίκες περισσότερα νομικά δικαιώματα, π.χ. στο γάμο. Eίναι μια προσπάθεια να διεκδικήσουμε την καθημερινή μας ύπαρξη. Nα συναντάω το σύντροφό μου στο δρόμο και να τον φιλάω στο στόμα, όπως όλα τα φυσιολογικά ζευγάρια· να καθόμαστε αγκαλιά στο σινεμά· να βλέπουμε άλλους σαν κι εμάς στην τηλεόραση και όχι καρικατούρες. Mε άλλα λόγια να ζούμε φυσιολογικά, χωρίς ντροπή. Aν βέβαια πιστεύεις πως όταν είσαι γκέι δεν είσαι φυσιολογικός… καλή ψυχοθεραπεία!

Oι γκέι και οι λεσβίες στραμπουλάμε τη συμπεριφορά μας, τη ζωή μας όλη, για να ταιριάξουμε στα «πρέπει» γονιών, δασκάλων, παπάδων, άσχετων. Kάποιοι από εμάς βαρεθήκαμε να παίζουμε το παιχνίδι τους. Θέλουμε την ύπαρξή μας όλη!”

lena

6 Comments»

  gay super hero wrote @

Στραμπουληγμένη ζωή…μέσα και έξω. Καλημέρα!

  lan wrote @

το έξω το καταλαβαίνω (εν μέρει), το μέσα ομως οχι..Σε καμία περίπτωση!
Καλήσπέρες γλυκές!

  lenaki wrote @

@Hero
μον αμι εκτος απο στραμπουληγμα ειναι και γλωσσοδετης… ξερεις …. αντι να πεις θα βγω με ΤΟΝ λες με την…. και αντί να μπεις θα παω με τον γκόμενο λες “κοπελα μου”…. το “του” γινεται “της”…. κτλ κτλ…. αλλαγές φύλου μόνο και μονο για να μην “προκαλούμε”…

οπως λεει και το ασμα “ανοιξε πετρα” να μην μας βλεπουν ακουν να μην υπαρχουμε… θαταν καλυτερα για κάποιους αυτο παρα να καθησουν και να συνειδητοποιησουν τις προκαταληψεις και το ρατσισμο τους…

  lenaki wrote @

@Ιαν

πιστεψε με … το “μεσα” υπαρχει και ζει και βασιλευει… εχω γνωστη που ετοιμαζεται να παντρευτει και εκανε μια ΑΠΩΘΗΣΗ τεραστια της ομοφυλοφιλιας της…εμ βλεπεις ειναι και κατι ακινητα στη μεση…. αμα εισαι το μαυρο προβατο δεν τα παιρνεις…. οποτε θα ντυθει στα λευκα για να ειναι “εξασφαλισμεν”… τι να πεις…. ο καθενας κανει τις επιλογες του… και τις λουζεται….

  writersblokc wrote @

Χαίρομαι που άγγιξε και άλλους το συγκεκριμένο δημοσίευμα. Ακούγονται ωραία και ιδανικά όλα αυτά που λεγονται για να αφήσουμε επιτέλους πισω τους φόβους μας, να δεχτούμε ποιοι/τι είμαστε, αλλά όταν από το συλλογικό επίπεδο περνάει στο προσωπικό, δλδ στο αν θα το πω στους γονείς μου, ή αν θα το μάθουν στην δουλειά μου, τα πράγματα γίνονται λίγο πιο δύσκολα. 😦

Καλή συνέχεια

  lan wrote @

…ο καθενας κανει τις επιλογες του… και τις λουζεται….
χαραμίζουμε την ευτυχία μας, την ενεργεια μας, τον εαυτό μας…και όλα αυτα γιατι?
Συνέχεια χρειάζεται να αποδεικνύουμε κάτι πια?
Και οταν σκεφτομαι τι ειναι αυτο το κατι λέω ΕΛΕΟΣ!
Λες και έχει αξία για τους γύρω τι γίνεται σπίτι μου,στο κρεβατι μου…απλα είναι χαζό!
Κι αφού το να το αποδεχτούν όλοι είναι τοσο δύσκολο, το καλύτερο που μπορουμε να κάνουμε είναι να το αποδεχτούμε μέσα μας!!!at least…


Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: