freedom island

2 girls in love…

Archive for July, 2008

να μ’αγαπας [τριφωνο + λινα νικολακοπουλου]

λινα νικολακοπουλου + τριφωνο “να μ’αγαπας”

Μακάρι να ‘ναι η καρδιά μου ρόδι τυχερό
να στο χαρίσω να στάζει αγάπη ένα σωρό
Στα μαξιλάρια και στο χαλί να ξεχαστώ να μου λες πολύ
Κι ας κάνει ο φόβος κι άλλη τρύπα στο νερό

Να περπατάμε χέρι-χέρι ως το πρωί
Του τραμ οι ράγες κάτι ξέρουν δεν μπορεί
Τα χρόνια φεύγουν, γοργά περνούν και μ’ αναμνήσεις μετά γυρνούν
Μικρά τα ονόματα που όλα τα χωρούν

Να μ’ αγαπάς με τα λάθη μου όλα στη σειρά
Στο σινεμά στο κορμί μου κόλλα τρυφερά
Δεν ειν’ ο κόσμος ιδανικός, για το ταξίδι είναι δανεικός
Για να ‘χει όνειρα να κάνει ο ενικός

λ

Advertisements

zise dimosia

Προσπαθώντας αυτόν τον αιώνα να ορίσουν τι ειναι ιδιωτική ζωή, οξυδερκέστατοι άνθρωποι κατέληξαν στο συμπέρασμα: ιδιωτική ζωή είναι μάλλον το δικαίωμα να κλειδώνουμε τις πόρτες μας. Έλα όμως που η προδοσία έρχεται σχεδόν πάντα από μέσα. Από εκείνους που βρέθηκαν μαζί σου για λίγο. Από ανάξιους που εμπιστεύτηκες. Από ανθρωπάρια που σε φακέλωσαν πάνω στις πιο εξομολογητικές σου ώρες. […] Κάποτε ταραζόμουν με αυτά που έλεγε ο Μπρετον. Για το γυάλινο σπίτι όπου έπρεπε όλοι να ζούμε. Και οι απέξω να χαζεύουν. Νόμιζα πως αυτός ο εφιάλτης της διαφάνειας είχε να κάνει μόνο με το επιλήψιμο της ζωής μας. Δεν μπορούσα ακόμα να καταλάβω πως το σκάνδαλο το τροφοδοτεί η περιφρούρηση της ιδιωτικότητας. Αν δεν τραβήξεις την κουρτίνα του άλλου, αν την εχει ανοίξει μόνος του, δεν εχει γούστο. Η αποκάλυψη σου αξίζει στο βαθμό που έβαλες το μάτι σου στη ξένη κλειδαρότρυπα. […] Εδω και καιρό προσπαθώ. Για γυάλινα σπίτια και πόρτες ξεκλείδωτες. Έτσι ώστε να μη χρειαστεί να τις παραβιάσει κανείς. Έτσι ώστε να προστατεύσεις ακόμα και τους ανάξιους από τον απόλυτο διασυρμό: του να διαδίδουν ξένα μυστικά. Εδώ και καιρό συντάσσομαι απολύτως με την Σούζαν Μπρέγκερ που λέει: “Όσοι λιγότερη αυθεντικότητα έχουν οι ζωές των ανθρώπων, τόσο πιο ιδιωτικές είναι καταδικασμένες να παραμείνουν. Όσο πιο συμβατικές και άδειες είναι οι ζωές τόσο πιο καταδικασμένες να παραμένουν μυστικές. Αδιάφορες. Χωρίς καν να αξιωθούν το πρώτο στοιχείο του μύθου: την παραμόρφωση.” Από τη στιγμή που προφυλλάσουμε τόσο την ιδιωτική μας ζωή, συναινούμε στο να στηθεί το προσωπείο του σκανδάλου. Για να το πω αλλιώς, διάσημε φίλε μου: Αν σκοπεύεις να πάρεις στα σοβαρά την ιδιωτική σου ζωή, πάψε να την καλύπτεις με μυστήριο. Αν θέλεις να χάσεις τους ανεπιθύμητους θεατές, ζήσε δημόσια. Άλλον τρόπο πιο κρυπτικό να ζει κανείς δεν ξέρω.

Μαλβίνα Κάραλη. Σαββατογεννημένη.

Εκδοσεις Τσαγκαρουσιάνος

[το παραπάνω με αφορμή τη συζητηση μας σχετικα με το ότι στο facebook υπάρχουν δύο μεγάλες κατηγορίες: εκείνοι που επιτρέπουν να δεις το profile/photo τους κτλ κτλ. ακόμα κι αν δεν ανήκεις στη λίστα των friend τους και σε εκείνους που δεν στο επιτρέπουν.]

λενα

Σαμάνος


μαζευω μουσικες για το ταξιδι…
νομιζω πως βρηκα κι αλλη!
ενα – δυο… δοκιμη!
😉 😀


c.

update

Το κάλεσμα

Με τους συμπότες ήμουνα και γιόρταζα τη μέρα,
Μα ξαφνικά ένας δυνατός με πήρε απ’ την καρέκλα.
Μ’ έδειρε, με στροβίλισε σαν να ‘μουν σκουπιδάκι.
Στους καταρράκτες τ’ ουρανού ξαναβαπτίστηκα.

Η πόλη που μεγάλωσα μου στέλνε τα φιλιά της.
Μόνο η καλή μου έλειπα γιατί έμπλεξε τις ζίγρες στα μαλλιά της.
Χάλκινα απ’ τη Γουμένισσα κι απ’ το Γιδά ζουρνάδες,
κι απ’ την Αγιάσσο γέροντες χορεύαν σιωπηλά.

Κοντά μου κι ο προφήτης μου, της γειτονιάς μαγκάκι,
κρατούσε αλφαβητάριο κι είχε στο χέρι Μάρτη.
Άνοιξε το βιβλίο του στην πρώτη τη σελίδα.
Ξεπήδησαν τα γράμματα και γίνηκαν πουλιά

Κι ο Ιωσήφ που πέρναγε –μοιραία ή κατά τύχη-
από τα’ αυτί του τράβηξε και μου ‘δωσε του μαραγκού μολύβι.
«Πάρε και γράψε, αγόρι μου με το καλό σου χέρι
ό, τι η ψυχή σου λαχταρά στο άδειο το χαρτί».

Στον Ιορδάνη ήμουνα –η μήπως στο Ασμάκι;-
κι έγραψα με τ’ αριστερό –άδεια ζωή- ήρεμα και μ’ αγάπη:
«Αχ, να ‘μουνα καλύτερος, αχ, να μην ήμουν ψεύτης
και το μεγάλο κάλεσμα να μην φοβούμουνα».

Waiting for… God_dot!

“A particularly significant production – from Beckett’s perspective – took place in Lüttringhausen Prison near Wuppertal in Germany. An inmate obtained a copy of the French first edition, translated it himself into German and obtained permission to stage the play. The first night had been on 29th November 1953. He wrote to Beckett in October 1954: “You will be surprised to be receiving a letter about your play Waiting for Godot, from a prison where so many thieves, forgers, toughs, homos, crazy men and killers spend this bitch of a life waiting … and waiting … and waiting. Waiting for what? Godot? Perhaps.”[92] Beckett was intensely moved and intended to visit the prison to see a last performance of the play but it never happened. This marked “the beginning of Beckett’s enduring links with prisons and prisoners … He took a tremendous interest in productions of his plays performed in prisons … He [even] gave [Rick Cluchey] a former prisoner from San Quentin financial and moral support over a period of many years.”[93] Cluchey played Vladimir in two productions in the former Gallows room of the San Quentin California State Prison, which had been converted into a 65-seat theatre and, like the German prisoner before him, went on to work on a variety of Beckett’s plays after his release.”

απο τη wikipedia (klik for more!)

c.

φεϊσμπουκικώς

τι κρυβεις πισω απο το “κλειστό” profile σου στο facebook?

νταν! νταν! νταν! [υποκρουση: χιτσκοκικo music theme πριν τον φονο]

κλικ κλικ

λ

world hold on !

τι φατσα ο πιτσιρικάς. κλικ.

lena

οποιος φευγει


Όποιος φεύγει αργοπεθαίνει
απ’ την ψυχή του κάτι σκορπάει εδώ.
Σε κάθε αγάπη κάθε χαρά του
σημάδι αφήνει στον κόσμο αυτό.

Πάντα μια ευχή του σβήνει θλιμμένη
στο τελευταίο τραγούδι του.

Όποιος φεύγει στο πλοίο μπαίνει
ένα γλυκό έχε γεια σκορπάει εδώ.
Όποιος φεύγει αργοπεθαίνει
απ’ την ψυχή του κάτι σκορπάει εδώ.

γι αυτους που μενουν
γι αυτους που φευγουν
γι αυτους που πληρωνουν
γι αυτους που θελουν

christiana