freedom island

2 girls in love…

μακρυς χειμωνας

“Mε τ’ ουρανού τα ντέρτια κι αν πηγαίνω μικρή να μου συμπαθείς
σαν την παλιά παρέα συνεπαίρνει και πως να την αρνηθείς”

φίλοι. γνωστοί. τους βλέπω στο δρόμο τυχαία. με παίρνουν τηλέφωνο στο κινητό αργά το βράδυ. μου στέλνουν μηνυματάκια στο msn. “πού χάθηκες? με ξέχασες? πότε θα βγούμε? μας λείψατε…”
και μενα μου λειψατε. πολυ. αλλά όπως πέρισυ έτσι και φετος το να δουλεύουμε και να έχουμε και σχολή παράλληλα είναι ξεθεωμα. δουλειά μέχρι αργά το απογευμα, σχολή τα απογεύματα,  ξυπνημα πολύ νωρίς κάθε μέρα και μένει το Σ-Κ για να ετοιμάσουμε όλες τις εργασίες της σχολης. παρήγορο είναι ότι απο τον Ιούνη και μετα η σχολή τελειώνει και μένει μονο η δουλειά. λίγο σαν ψέμα μου φαίνεται αυτό: να έχω μόνο τη δουλειά και τίποτε άλλο. αλλά θα έρθει και αυτό. όπως έχουν έρθει και τόσα άλλα. λιγη υπομονη. μέχρι τις 18/2. τώρα για τη  σχολή εχουμε τα περισσότερα ξενυχτια. τελειώνει το εξάμηνο.
και περνάω από το απολλων και βλέπω να παίζει το doubt και δεν προβλέπεται να υπάρχει δίωρο ελεύθερο για να το δουμε. και ακόμη δεν έχουμε δει το MILK. και οι Χ+Α θέλουν να πάμε στο γερμανικό για λουκάνικα εδώ και μήνες. και στο arthouse δεν προλάβαμε να πάμε. αχ Πετρούλα συγνώμη. και η Οναρ είμαι σίγουρη ότι θα με κυνηγάει όταν θα διαβάσει το ποστ αυτό εδώ.  και το εγγονάκι μας καλεί για φαί βραδυνό και εμείς είμαστε ένα βήμα πριν την πτώση για… ύπνο βραδυνό. και ο Μαλερ είμαι σίγουρη ότι με καταλαβαίνει γιατί είναι αρχιτέκτονας και ξέρει τι σημαίνει γιαπι. και έχω τόσο καιρό να πω δυο κουβέντες αγκαλιά με τον Α. τον Π. τον Αν. την Ι. την Ε. τον Β. και μου λείπουν. και όλα αυτά μοιάζουν σουρεαλιστικά αλλά δεν είναι.
και αυτο που θελω ειναι τοσο απλο. ενα βραδυ να καταφέρουμε να μαζευτουμε όλοι μαζί σε ένα μέρος με πολλές μπυρες πολυ κρασι πολυ ποτο γενικότερα και να ξημερωθούμε. και να δούμε ανατολή ηλίου φευγοντας. και να ειναι ξενυχτι με τα όλα του. με αγκαλιες και κουβεντες και γελια τρελα και σιωπες τρυφερές και βλεμματα οικεία. όπως τότε που έβγαινα απο το sodade στη θεσσαλονικη ξημερώματα και περπατούσα στην τσιμισκη μεσα στο πρωτο πρωινο φως και πηγαινα για μπουγάτσα στη ναυαρινου.
καταλαβες?

λ

8 Comments»

  kika wrote @

time where have you gone… έχω το ίδιο πρόβλημα… υπομονή, τη σιχαίνομαι αυτή τη λέξη – προτροπή, αλλά τι άλλο να κάνουμε;

ΥΓ Το Milk πολύ καλό.

  lenaki wrote @

καλημερα kika

οπως μου ειπε και ενας φιλος: “καλα κουράγια!”

(εγω βέβαια “καλα μουράγια” άκουσα… αλλα αυτό ειναι άλλο ανέκδοτο)

  christine wrote @

η φωτό από θεσαλονίκη- άνω πόλη ή άσχετο?

  lenaki wrote @

η φωτο απο αερηδες στην πλακα στην αθηνα. το φοβερο ματι της χριστιανας εκανε το κλικ.

  christine wrote @

oops..μου θυμισε μια γειτονια κατω απο τα καστρα..

  christiana wrote @

lol! το παθαινω και γω καμια φορα στην πλακα🙂
ισως γι αυτο μου αρεσει να βολταρω εκει πανω.
ασε που οπως πολυ σωστα διαπιστωσε και η Λενα
“εκει στο βαθος περιμενεις πως θα δεις τη θαλασσα”…
(αλλα πού τετοια τυχη😛 )

  christine wrote @

ακριβώς!κι όταν συνειδητοποιείς πως δεν θα δεις θαλασσα, σε πιάνει μια ασφυξία..

  lenaki wrote @

αυτο το παθαίνω στην Χαλκοκονδύλη… κοιτάω απο την Κάνιγγος προς την γ σεπτεμβριου και περιμένω ασυνείδητα ότι στο βάθος θα δω θάλασσα…. όπως όταν κοιτούσα από ναυαρίνου προς τσιμισκή και εκει που εφτανε το ματι ηταν το μπλε της.


Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: