freedom island

2 girls in love…

Archive for April, 2009

smack my bitch up

μεσα σε 24 ωρες μου εχουν απευθυνθει δυο φορες ως αγορι. για την ακριβεια “αγορι μου”.

σκηνη πρωτη.χτες στον ορθοπεδικο. επαθα ενα ηλιθιο τραβηγμα στον “εσω πλατυ” [ετσι τον ονομασε ο doc]. ο συγκεκριμενος μυς μου στερει τη χαρα του να ανοιγω τα ποδια οσο θελω. και να τα κλεινω οσο θελω. κοινως κατι με το ανοιξε-κλεισε παιζει. βασικα πληρωνω κατι σπαγκατ που εκανα το πασχα. μην τον ρωτας [τον ουρανο]. ρωτα το κρεββατι μας. anyway. στο θεμα μας. οση ωρα περιμενα στην “αναμονη” του ιατρειου ηταν εκει και μια πενηνταρα. ειχε πριν απο μενα ραντεβου. πολυ ευγενικα αφου με κοιταξε απο πανω μεχρι κατω την ωρα που εβγαζα το ζακετι μου με ρωτησε “εχει ζεστη εξω αγορι μου?”. απαντησα ευγενικα χαμογελώντας. συνεχισε να μου απευθυνεται στο “αρσενικο” με αλλες ερωτησεις σχετικες με τον καιρο και οχι μονο. μεχρι που εμφανιστηκε ο γιατρος και με ρωτησε “τι κανεις κουκλα μου?”. καγκελο η πενηνταρα.

σκηνη δευτερη. μπηκα σημερα το πρωι να παρω ενα κουλουρι σε ενα φουρνο που δεν ειχα ξαναπαει. φτανω στο ταμειο. βαζω το χερι στην τσεπη και ακουω την ερωτηση “τι εχεις παρει αγορι μου?” δειχνω το κουλουρι. πληρωνω. η φουρναρισσα με ευχαριστει για το οτι ειχα ψιλα και δεν χρειαστηκε να μου δωσει ρεστα απο 50ευρω [φαντασου τι εχουν δει τα ματια της] και την ωρα που της χαμογελαω συγκαταβατικα και παω να φυγω μου λεει η φουρναρισσα “σ’ευχαριστω κοπελα μου”. boygirl non-stop.

και ερχομαι καιγω πριν λιγο σπιτι και στηνομαι μπροστα στον καθρεφτη και αναρωτιεμαι. πες μου τι βλεπουν και με λενε αγορι? το μαλλι μου δεν το λες αγορε. περιεργο κουρεμα ναι. αγορε οχι. τριχοφυια δεν παιζει. κοντρα δεν ξυριζομαι. με το τσιμπιδακι των φρυδιων εχω αριστες σχεσεις. οκ σωματοτυπος: αγοροκοριτσο. λες να ειναι το αθλητικο λουκ? η ελλειψη μακιγιαζ? το οτι δεν ειναι βαμμενο το νυχι? τι βλεπουν οι αλλοι οταν με κοιτανε? χμ. μικρο και αθωο μου παιδι. το βλεμμα σου. χμ. ωρες ωρες δεν παλευεται. ποιος σου τη σκοτωσε τη μανα πες μου ποιος?  γιατι τοση σοβαροτητα πες μου γιατι? γιατι καρδια μου εισαι τοσο μα τοσο αιγοκερως? χμ. μενω με την απορια. τι στην ευχη βλεπουν οι αλλοι οταν με κοιτανε?

οκ. αλλαγη θεματος. θαρρος ή αληθεια. αληθεια. η αληθεια ειναι οτι απο χτες που εγινε ενα σκηνικο χοντρο στη δουλεια και στεναχωρεθηκα πολυ εχω καταπιει σκορπιους. μην με ακουμπατε. μην μου μιλατε. δεν γελαω. δεν μιλαω. δεν. γενικοτερα. εξου και η φαντασιωση πως το νησι βουλιαζει σαν αλλη ατολη. στο προηγουμενο ποστ.

χμ. η καβουροψυχα που’χω εντος προσπαθει να κατευνασει το κατσικι και εχω κατι αναλαμπες. οπως το οτι γραφω αυτο εδω το ποστ. και μην μου αρχισετε τα “ελα μωρε πως κανεις ετσι με την δουλεια και τετοια”. ειμαι αιγοκερως κατ’ εξακολουθηση. capisce?

και ενα videoclip αφιερωμενο στις ανατροπες [ειδικα στα τελευταια δευτερολεπτα…]

λ

Atol

coral_atol

το “νησι” εκλεισε 2 χρονια. τα πρωτα δοντακια… ποστακια…τα εβγαλε 22/4/07. βαλε και τον (σχεδον) ενα χρονο που ειχαμε με τη χριστιανα η καθεμια το δικο της μπλογκ (πρo freedom)… ok… 3 χρονια blogging.
1 χρονος blogging με πόσους ανθρώπινους χρόνους αντιστοιχεί? είναι σαν τον σκύλο? ένας δικός του χρόνος ίσον 7 ανθρωπίσιοι?  και πότε πεθαίνουν τα blogs?
χμ. πεθαίνουν ωρε σύντεκνε τα νησια?
απαντηση. καποια νησια ηφαιστιογενη ξεφυτρωνουν στην μεση του ειρηνικου – λαβα και θαλασσα μαζι – και μετα απο καιρο σιγα σιγα βυθιζεται ο κρατηρας και στο τελος δεν μενει παρα μονο αμμουδια, κοραλια και στη μεση μια λιμνη με αλμυρο νερο. 
λες?

λ

δικαιοσυνη. αναζητειται…

οκ. αυτο με την κουκουλα το καταλαβαμε. ποινικοποιειται.
ο ξυλοδαρμος πολιτη απο οργανο (της…ταξης) ποινικοποιειται?

το βιντεο το βρηκαμε στον plagal

c.

Παρκο Ναυαρινου: ανοιγμενα κεφαλια και σπασμενα χερια

τι ακριβως φυλανε οι κλουβες των ΜΑΤ στην Χαρ.Τρικούπη? τα γραφεια του ΠΑΣΟΚ εφυγαν απο εκει. τι φυλανε και απο ποιον? τι και ποιον εξυπηρετουν με το φυλανε την ασφαλτο και τα πλακακια του πεζοδρομιου? τους πεταξανε μολοτωφ. και πετρες. γιατι αραγε? γιατι να πετας μολοτωφ και πετρες στα ΜΑΤ? γιατι να ξεσπας με οργη σε αυτους τους ενστολους οπλοφορους? γιατι αραγε? μηπως γιατι το δικο τους 8ωρο ειναι “δειρε ανελεητα και ψεκασε με χημικα τον συμπολιτη σου”? τι? πως? περνας τυχαια διπλα τους και δεν τους αρεσει η φατσα σου? θα πεσεις σε ζαρντινιερα και θα γινεις αγνωριστος. τι? αντι να κατσεις ησυχα-ησυχα στον καναπε σου κατεβηκες σε πορεια? το κρατος δεν θελει να ξερει τι γνωμη σου. θελει μονο να ψηφιζεις οτι σου λενε οι “κουμπάροι” του καθε 4 χρονια. αυτη ειναι η “δημοκρατια” μας. και ετσι με συνοπτικες διαδικασιες σου στελνει τα ΜΑΤ και με τις γκλομπιες τους βρισκεσαι στο νοσοκομειο. θελεις να διαμαρτυρηθείς? σε πνιγει η αδικια? το κρατος δεν θελει ανησυχους πολιτες. γιαυτο δακρυγονα μεχρι να πεσεις αναισθητος. και μην ελπιζεις στη δικαιωση απο την ελληνικη δικαιοσυνη. ειναι υπερανω νομου η καθε εξουσια σε αυτη τη χωρα. ετσι αντι να κριθουν παρανομες οι πρακτικες και η ιδια η υπαρξη των ΜΑΤ κριθηκε παρανομη η… κουκουλα.

λ

wanna ride a bike?

Edinburgh/Inspired Bicycles
street/street trials riding
music/Band of Horses/The Funeral

via archinect

c.

children of stone

children of stone

All that blossoms all that blooms lies fallow in the night
Waits for the golden sunlight
All that blossoms all that blooms lies fallow in the night
Waits for the golden sunlight

περναω απο το blog να αφησω ενα τραγουδι. μ’αρεσε ο ξαφνικος χειμωνας μεσα στο ανοιξοκαλοκαιρο.
τις “βορειες” καταβολες μου να κατηγορησετε και τους τονους διαβασματος και σχεδιων που με περιμενουν να τα αναλαβω 😛
το τραγουδι απο την μεγαλη Marianne Faithfull, children of stone
(lyrics) απο το easy come easy go.
για τα παιδια που εφυγαν.
για τα παιδια που θα φυγουν.
για τα παιδια που επιστρεφουν.
και κυριως
για τα παιδια που δε θα επιστρεψουν ποτε
.

c.

Ο Διαμαντόπουλος για το Πολυτεχνείο

Την καλύτερη απάντηση σε όσα συνεχίζουν να ακούγονται από πολιτικούς αναλυτές για τους «γνωστούς αγνώστους», τη «βία της νεολαίας» και την κατάργηση του πανεπιστημιακού ασύλου είχε δώσει, και μάλιστα από την τηλεόραση, ο Βασίλης Διαμαντόπουλος το Νοέμβριο του 1995.

Σε λίγες μέρες συμπληρώνονται δέκα χρόνια από το θάνατο του ξεχωριστού ηθοποιού. Αξίζει τον κόπο να ξανακούσει κανείς όσα επιχειρούσε από τότε να πει ο Διαμαντόπουλος. […]

 

 – Η σημασία του ασύλου:

«Ποια είναι η διαφορά των τανκς της χούντας με τα ΜΑΤ που μπήκαν στο Πολυτεχνείο; Θα ‘θελα να ξέρω ποια είναι η διαφορά. Αυτοί μπήκανε με τα τανκς και εμείς μπήκαμε οπλοφόροι και με τις μάσκες. Με τα ΜΑΤ. Θα ‘θελα να ξέρω ποια είναι η ουσιαστική διαφορά. Διότι αν μιλάμε περί ασύλου, όπως οι χριστιανοί πιστεύουν ότι η εκκλησία είναι ένα άσυλο, έτσι κι εμείς πιστεύουμε ότι το πανεπιστήμιο είναι ένα άσυλο».

– Για τη Δικαιοσύνη:

«Είδαμε όλοι, και το είδε όλη η Ελλάδα και η Αστυνομία βέβαια, πώς ξυλοκοπήθηκε αυτό το παιδάκι που του αλλάξανε τα φώτα. Εχουμε δει αυτεπάγγελτες κατηγορίες εισαγγελέων για ένα εκατομμύριο πράγματα. Εδώ τι έκανε η Δικαιοσύνη; Τι έχει κάνει μέχρι στιγμής η Δικαιοσύνη; Τίποτα. Εκώφευσε».

– Η διαφορά από τη χούντα:

«Η διαφορά μας από τη χούντα είναι τούτη: ότι η χούντα ήταν ένας ξεκάθαρος εχθρός, γι’ αυτό και σχεδόν ολόκληρος ο λαός συμμετείχε (στην αντίσταση) ενάντιά της. Σήμερα, υπάρχει μία χούντα -επιτρέψτε μου να πω και έχω συνείδηση αυτού που λέω- η οποία καλύπτεται απ’ το άλλοθι της δημοκρατίας. Οταν λοιπόν γίνονται αυτά τα γεγονότα στο Πολυτεχνείο, με τους βανδαλισμούς -σε εισαγωγικά, διότι εγώ δεν τους κρίνω βανδαλισμούς, είναι μια έκφραση κραυγής- και όλα τα δημόσια πρόσωπα, όλοι οι υπεύθυνοι του κράτους αυτού δεν έχουν συγκινηθεί, δεν έχουν ανατριχιάσει γι’ αυτά τα γεγονότα καθόλου, από κει και πέρα καταλήγω στο συμπέρασμα -το φρικτό συμπέρασμα αν θέλετε- ότι οι πράξεις αυτές ήταν λίγες. Αφού δεν ξύπνησαν κανένα. Και ίσως πρέπει να πολλαπλασιαστούν για να ξυπνήσουμε κάποτε».

ολόκληρο το άρθρο εδώ