freedom island

2 girls in love…

μεσα σε ενα κοριτσι σαν και εσενα II

mesa se ena koritsi

διαβασα το βιβλιο “μεσα σε ενα κοριτσι σαν κι εσενα” της αντζελας δημητρακακη. το ειδαμε πριν καιρο σε καποια εφημεριδα. βιβλιο με λεσβιακη θεματικη, με καποιον τροπο μας τραβηξε το ενδιαφερον.

η αληθεια ειναι πως δεν ειχα διαβασει αλλο βιβλιο της ιδιας συγγραφεως. αν και πολλες φορες πηρε το ματι μου την “Ανταρκτικη” της σε ραφια ποτε δεν εκανα την κινηση να το παρω. για εναν περιεργο λογο κατι δε με επειθε να κανω την κινηση.

διαβαζοντας την περιληψη για το “μεσα σε ενα κοριτσι…” ειπα απο μεσα μου,
“οκ, ωστε αυτο περιμενα για να διαβασω δημητρακακη, ηρθε η ωρα…”

και ηρθε, οντως…

το βιβλιο χωριζεται, ουσιαστικα, σε δυο μερη. μας δινεται η ιδια χρονικη περιοδος, η παραμονη της Κατινας Μελα  (ελληνοαμερικανιδα δευτερης γενιας, διδακτορικη φοιτητρια ελληνικης φιλλολογιας) μετα τον θανατο της μητερας της για 11 μηνες στην αθηνα. το πρωτο μερος ειναι τα mail που στελνει σε συγγενεις κ φιλους/ες για τη ζωη της στην αθηνα, το δευτερο ειναι το προσωπικο της ημερολογιο.

εν ολιγοις μιλαμε για δυο κινησεις, μια προς τα μεσα και μια προς τα εξω.
φανταζομαι πως αυτος ο διχασμος θα ειναι εξαιρετικα οικειος σε οσους εχουν περασει μια φαση καταθλιψης και αν μη τι αλλο εχει το ενδιαφερον του σαν παιχνιδι, να διαβαζει κανεις πως ειναι να παραμορφωνεται η πραγματικοτητα για χαρη του περιγυρου.

απο την αλλη, αυτο το ενδιαφερον παιχνιδι μου εμοιασε λιγο σα να χαραμιζεται και απο ενα μυθιστορημα λεσβιακου περιεχομενου ή τουλαχιστον με μια λεσβια ηρωιδα, αρχισε στο δευτερο μερος (του προσωπικου ημερολογιου) να μετατρεπεται σε ενα ψυχοβγαλμα (απ’το ψυχοδραμα…)

μπλεκει τοσα πολλα πραγματα, υπαρξιακες αναζητησεις των 30αρηδων, τη σχεση της ηρωιδας με τη μαμα της,  κοινωνικους προβληματισμους για τη γενια των 700 ευρω, ενα καρο πραγματα που λιγο πολυ τα βλεπουμε/ακουμε/βιωνουμε στην αθηνα του σημερα αλλα δυστυχως μαλλον ανερματιστα και χωρις να οδηγουν προς μια κατευθυνση, χωρις να μπλεκονται και χωρις να πλεκονται μεταξυ τους.

το χειροτερο ολων ειναι πως ενω ολο το δευτερο μερος περιστρεφεται γυρω απο την σχεση με τη λεσβια, οπως μαθαινουμε, μητερα της ηρωιδας και με πολλα μισολογα υπονοειται πως υπαρχει κατι πιο βαθυ αναμεσα στις δυο,μανα και κορη,  η συγγραφεας επιλεγει να το προσπερασει με μια και μοναδικη φραση στο τελος μιας σελιδας!
πραγματικα απογοητευτικο και αδοξο…
ουσιαστικα εκει που ξεκινουν ολα το βιβλιο τελειωνει και μαλιστα με ακαδημαϊκο τροπο, με ενα ακαδημαϊκότατο δοκιμιο για την φανταστικη ποιητρια Θαλασσία Ύλη που ειναι η μητερα της ηρωιδας Κατίνας Μελά.

σεβομαι πραγματικα την διαθεση και την προσπαθεια της συγγραφέως να καταπιαστει με τοσο διαφορετικα πραγματα (ημερολογιο, ποιηση, δοκιμιο) για χαρη ενος μυθιστορηματος αλλα νομιζω πως, ουσιαστικα, φοβηθηκε να παει πιο βαθεια σε αυτο που ηταν καταφανως πιο προκλητικο. και αυτο ειναι η σχεση της λεσβιας μανας με τη λεσβια κορη,
την οποια “πηδηξε” με συνοπτικες διαδικασιες και μισολογα.

τελειωνοντας το βιβλιο, το οποιο τελικα δεν το πηγαινε πουθενα, εμεινα με την αισθηση της μισοαπογοητευσης.ημουν σαν το παιδακι που μολις πηγε να φαει το γλυκο και του το πηραν απο τα χερια.

απο τη μια ηταν το “θεμα” που ποτε δεν ηρθε στο επικεντρο του ενδιαφεροντος παρα εμεινε “περιφεριακο υπονοουμενο”
απο την αλλη το μονιμο προβλημα. γραφες που φαινεται να εχουν κατακτησει την τεχνικη, το στυλ (οπως θελεις πες το) αλλα δεν εχουν το σθενος να γραψουν κατι με πραγματικα controversial περιεχομενο, παρα μενουν στο αναμασημα ιδιων καταστασεων με διαφορετικο περιτυλιγμα.

sad, isn’t it?

c.

10 Comments»

  lenaki wrote @

Απο τη μία φορά που διάβασα το βιβλίο [αν και σκοπεύω να το ξαναδιαβάσω] δεν συμπέρανα πουθενά ότι στόχος της Δημητρακάκη ήταν να “δώσει” το ψυχογράφημα της ηρωίδας ή να “λύσει” τα ψυχολογικά της ή να “φωτίσει” κάθε πτυχή της ζωής της.
ΟΚ. δεν μαθαίνεις περισσότερα για το “τι” συνέβει μεταξύ μάνας και κόρης. Αλλά είναι επιλογή της συγγραφ. να μην αναφερθεί περαιτέρω. Αν αναφερόταν σε αυτό το γεγονός περισσότερο τότε απλά δεν θα έγραφε το συγκεκριμένο βιβλίο αλλά κάτι τελείως διαφορετικό. Μπορείς να κατηγορήσεις ένα συγγραφέα γιατί δεν έγραψε ένα “άλλο” βιβλίο?
Εμένα μου άρεσε που “το” αποκαλύπτει από τα ημερολόγια της ηρωίδας. Έτσι όπως θα το έγραφε κάποιος και στο δικό του ημερολόγιο χωρίς να αναφερθεί περαιτέρω. Επομένως το να λες ότι “φοβήθηκε” η συγγραφέας στην τελευταία σου παράγραφο είναι αυθαίρετο γιατί το τι συνέβει σε έναν φανταστικό ήρωα κανένας μας δεν ξέρει παρά μόνο όσα γράφονται για εκείνον στο χαρτί από τον συγγραφέα. Γιαυτό και λέγεται μυθιστόρημα με θεματική αυτούς του 11 μήνες και όχι “βιογραφία” της φανταστικής ηρωίδας Κατίνας Μελά.

Σχετικά με το τμήμα του βιβλίου που αφορά τα ημερολόγια θεωρώ ότι δεν ήταν ανερμάτιστα. Όταν γράφει κάποιος ημερολόγιο έχει δικαίωμα να πηδάει από το ένα θέμα στο άλλο. Να γράφει ότι του έρθει και να μην τον νοιάζει. Είναι γραφή για την πάρτι σου. Αν εσύ το βρήκες μπερδεμένο και σε κούρασε είναι γιατί έτσι είναι ένα ημερολόγιο. Σε βάζει να ακολουθήσεις το καγκουρό των σκέψεων ενός άλλου ανθρώπου. Και ποιός είπε ότι αυτό έχει “αρχή μεση και τέλος”? Η γραφή της Δημητρακάκη στα ημερολόγια προσωπικά μου άρεσε πολύ γιατί ήταν ακριβώς αυτό που περιμένω από ένα “προσωπικό ημερολόγιο”.

Όσο για το δοκίμιο στο τέλος θεωρώ ότι ήταν απαραίτητο προκειμένου να “δέσει” όλο το βιβλίο και να δώσει περισσότερες πληροφορίες πάνω στην ποιήτρια.

  christiana wrote @

απ’οτι καταλαβα σου αρεσε το βιβλιο😀

  christiana wrote @

σε καμια περιπτωση δε με ενδιαφερουν οι προθεσεις της συγγραφεως.
το αποτελεσμα ηταν σα μια βαρετη παρασταση.
και αυτο εχει να κανει με το βιβλιο που διαβασα και οχι καποιο αλλο βιβλιο που θα ηθελα να διαβασω.
κρινοντας εκ του αποτελεσματος, λοιπον, το βρισκω βαρετο.

κατα τα αλλα γνωμη μου ειναι πως οταν το καυτο θεμα ειναι αλλο (η σχεση μανας κορης) ειναι τουλαχιστον αδυναμο να βαζεις κατι αλλο, οτιδηποτε, πανω απο αυτο και να αντιμετωπιζεις τη σχεση τους, που ξεπηδαει με καποιον τροπο σε καθε δευτερη παραγραφο, ως “φοντο”, ως το στοιχειο που “φωτιζει” καπως τα οσα συμβαινουν στην ηρωιδα.

  christiana wrote @

βαρετο = οκ για την παραλια

  lenaki wrote @

μα “βαρετο” ???
αν ηταν βαρετο δεν θαγραφες καν ποστ για αυτο. θα το ειχες παρατησει στις πρωτες 10 σελιδες.

γιαυτο… Ενδιαφερον. Ενδιαφερον. Ενδιαφερον.

Ενδιαφερον = ok για την παραλία και οπουδήποτε αλλού

[μα τι ρατσισμος είναι αυτος τωρα “για την παραλία”? αγαπαμε τις παραλιες αφου]

  13fegaria wrote @

«γραφες που φαινεται να εχουν κατακτησει την τεχνικη, το στυλ (οπως θελεις πες το) αλλα δεν εχουν το σθενος να γραψουν κατι με πραγματικα controversial περιεχομενο, παρα μενουν στο αναμασημα ιδιων καταστασεων με διαφορετικο περιτυλιγμα».

Ειμαι στο τελείωμα του πρώτου μέρους του βιβλίου με την αλληλογραφία της, και έχω την παραπάνω εντύπωση μέχρι στιγμής.Αυτό το «όπως θέλεις πέστο» απαιτεί μαστοριά, που ούτε εγώ νομίζω πως τη διαθέτει η συγγραφέας.
Anyway, θα συνεχίσω μέχρι τέλους αν και με προιδέασες μάλλον απογοητευτικά για το παρακάτω.
Φιλάκια
Χ.

  gay super hero wrote @

Πότε προλάβατε; Την περασμένη εβδομάδα το έψαχνα στα βιβλιοπωλεία και δεν το είχαν ακόμα…

Τhanx για τη (διπλή) κριτική. Θα το διαβάσω για να έχω και δική μου γνώμη.

  mave wrote @

“Form follows function ” , νομίζω η c. αυτό ήθελε να πεί. Οτι τελικά τα “γεγονότα” που ήθελε να παρουσιάσει η συγγραφέας χάνονται εξαιτίας της μορφής με την οποία επιλέγει να τα παρουσιάσει… Δεν το διάβασα αλλά μου κινήσατε το ενδιαφέρον να το διαβάσω, όπως και την “Ανταρκτική”.

Βέβαια η περιγραφή του βιβλίου μου θύμησε άλλα δυο βιβλία:

“Οι Άγριες Νύχτες” του Συρίλ Κολλάρ
(εντάξει το γράφω και στα γαλλικά όσο και αν δεν αρέσουν στην C. “Les Nuits Fauves” – Cyril Collard.) όπου ο bisexual ήρωας περιγράφει το πάθος που έχει για ζωή, χωρίς να διακιολογείται και να απολογείται ούτε για οτι είναι φορέας του AIDS ούτε για την αμφισεξουαλικότητά του.

Δεύτερο που μου θύμησατε είναι το “Επικίνδυνες Σχέσεις” του ΛΑκλό, (Εντάξει, εντάξει, υπόσχομαι να σταματήσω να διαβάζω Γάλλους συγγραφείς και να αρχίσω τους Γερμανούς) – Μπορεί να μην πραγματεύεται –φανερά τουλάχιστον– ομοφυλοφιλικές σχέσεις αλλά σίγουρα πραγματεύεται τα ζητήματα της θέλησης και του έρωτα η/και ερωτισμού. Το μυθιστόρημα είναι εξ ολοκλήρου επιστολογραφικό και σαφώς ανώτερο από όποια μεταφορά του σε ταινία.

  lenaki wrote @

Mave thanx gia tis vivlioprotaseis :-***

  christiana wrote @

mave εισαι απιστευτα κοντα σε αυτο που σκεφτομουν!
ο μονος λογος που δεν εγραψα για μια καινουρια φορμα γραφης ειναι γιατι φοβηθηκα να μπω σε πιο “θεωρητικα” μονοπατια.
το προβλημα μαλλον εντοπιζεται εκει, η συντηρητικη φορμα για ενα περιεχομενο που δεν εχει “ξαναπαραχθει”…
confusing, i know…

το “αστειο” ειναι πως μολις τελειωσα το βιβλιο της δημητρακακη σκεφτομουν να παρω τις “επικινδυνες σχεσεις”, καποια υπογεια γραμμη στο υποσυνειδητο μου με εστειλε εκει, προφανως🙂

το “αγριες νυχτες” δεν το εχω υποψην μου αλλα στην πρωτη ευκαιρια θα το ψαξω, ευχαριστουμε για την προταση!

ps. με τα γαλλικα δεν εχω κανενα θεμα😛
απλα νομιζω πως μου ειναι αδυνατον να τα μιλησω!
ever!
μαλλον ειναι…κατασκευαστικο το ζητημα
λολ 😀


Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: