freedom island

2 girls in love…

Archive for March, 2012

μερες παραξενες / θαυμασιες μερες

Image

νομιζω οτι θα σιχαθω (και) αυτη τη χωρα πολυ γρηγορα. αυτα φωναζα το σημερα το μεσημερι στο τηλεφωνο, καθως αρχιζω και αντιλαμβανομαι απο πολυ κοντα το γερμανικο “θαυμα” των τελευταιων χρονων. σχεσεις εργασιας ευελικτες ωσαν καουτσουκ, εργαζομενοι που πιστευουν πως συμφερον τους ειναι το συμφερον της εταιριας (!) (που ‘σαι μπαρμπα-καρολε με την υπεραξια σου) μια κοινωνια που πιο ταξικη της πεθαινεις, κοινωνικες ταξεις που ειναι δυσκολο εως ακατορθωτο να περασεις απο τη μια στην αλλη, ο κοσμος που οικονομικα βρισκεται τουλαχιστον στο επιπεδο του “προλεταριατου”, λιγο πανω δηλαδη απο το ταμειο ανεργιας, απο χαζος εως το πολυ κουτοπονηρος, μια κοινωνια που αν δεν υπηρχαν οι κοινωνικες παροχες τυπου Hartz IV θα ειχε οχι εκρηξεις αλλα θεαματικα πυροτεχνηματα σαν αυτα, εξου και η μερκελ τα υποστηριζει και τεινει να τα επεκτεινει (βλεπε εισαγωγη του βασικου μισθου)
μεχρι στιγμης οι γερμανοι προλεταριοι, με ελαχιστες εξαιρεσεις, μου εχουν κανει κακη εντυπωση. (οχι δεν προτιμω τους ελληνες, απλες διαπιστωσεις κανω) ευτυχως υπαρχουν οι “αλλοδαποι”, ιταλοι, ισπανοι, λατινοαμερικανοι και ισορροπει το πραγμα.

Advertisements

γερμανικη ασφαλιση συνταξεων

επετειακο πουστ και εγω, αφου αρχισαμε ετσι. αυριο κλεινω 3 μηνες στη γερμανιδοχωρα. τον πρωτο μηνα εκανα διακοπες. τον δευτερο μηνα βρηκα σπιτι και δουλεια. τωρα που κλεινει ο τριτος μηνας κλεινουν και γραφιοκρατικες διαδικασιες με υπηρεσιες κλπ , ο,τι τελοσπαντων χρειαζεται να εχει κανεις για να δουλεψει νομιμα σε αυτην τη χωρα. χθες ελαβα τον φακελο απο την υπηρεσια τη σχετικη με την κοινωνικη ασφαλιση, την “γερμανικη ασφαλιση συνταξεων”. η πρωτη σελιδα ηταν κανονικα στα γερμανικα. η δευτερη σελιδα εξηγουσε ο,τι ελεγε η πρωτη σε εξαιρετικα ελληνικα. χωρις να εχω κανει καποιο σχετικο αιτημα. μαλλον θεωρηθηκε αυτονοητο δικαιωμα απο το γερμανικο κρατος.

μη γελιεσαι, απεχω πολυ απο την αγιοποιηση του γερμανικου κρατους. αντιθετως μερα με την ημερα τοσο πρακτικα οσο και διαισθητικα αντιλαμβανομαι πως εγινε και διατηρειται αυτο που πολλοι ανοητα ακομη ονομαζουν “γερμανικο θαυμα” στηριζομενοι σε αριθμους, στατιστικες και φυσικα κρατωντας μεγαλη αποσταση απο την καθημερινοτητα του “μεσου γερμανου” (ο,τι και αν σημαινει αυτο). ενισχυεται σταθερα η αισθηση μου οτι το γερμανικο κρατος ειναι εξισου βασανιστικο, τυραννικο, γραφειοκρατουμενο, μαλλον περισσοτερο καταπιεστικο απο το ελληνικο και αυτο οφειλεται στο οτι ειναι καλυτερα οργανωμενο. το ελληνικο κρατος με ολα αυτα τα παραθυρακια, τις χαοδεις υπηρεσιες και την απολυτη απουσια ελεγχου εδινε καποτε (δεν ξερω για ποσο ακομη) τη δυνατοτητα να το παρακαμψει κανεις χωρις να τον παρουν χαμπαρι. αντιθετως το γερμανικο κρατος με το “καλημερα σας” σου βαζει τοσους ελεγκτικους μηχανισμους γυρω σου που δεν μπορεις να διαφυγεις απο πουθενα. ειναι ο “μεγαλος αδελφος” πριν τον επανεφευρει η google!

πλατιαζω. μετα τους τρεις επετειακους μηνες στο βερολινο καταληγω οτι τα πραγματα εξελισσονται με εξαιρετικα ενδιαφεροντα τροπο. με λιγη τυχη απο σεπτεμβρη θα ξαναμπω σε κυκλο σπουδων, πραγμα που εχω φτασει να το βλεπω ευτυχης στον υπνο μου, σε μια χωρα και μια κοινωνια που μου δινει τη δυνατοτητα να ξανασπουδασω με λιγα χρηματικα μεσα, και επιπλεον σε μια χωρα και μια κοινωνια πραγματικα οριακη και κατα τη γνωμη μου ετοιμη να περασει μεγαλες κρισεις σχεδον υπαρξιακες στο οχι πολυ μακρινο μελλον. και ειμαι πραγματικα περιεργη πως θα τις διαχειρηστουν οι επομενες κυβερνησεις. ελπιζω η αποστασιοποιηση της διαφορετικοτητας να μου δωσει τη νηφαλιοτητα να περπατησω πανω στις ρωγμες που θα δημιουργησουν αυτες οι κρισεις τις τοσο ενδιαφερουσες. πραγματικα ανυπομονω και παρα την νοσταλγια και τον συναισθηματικο πονο της ελλειψης των κοντινων μου ανθρωπων αισθανομαι χαρουμενη και τοσο μα τοσο τυχερη.

σα να ξαναβρισκω / να επανεφευρισκω / να ξαναδημιουργω τον εαυτο μου.

ο,τι και να σημαινει αυτο.

c.

Marx _ reloaded _ a documentary

Medea Film – Irene Höfer and Films Noirs present
A film by Jason Barker

Script and direction: Jason Barker
Co-direction: Alexandra Weltz
Cultural documentary, 52 min., ZDF/ ARTE, 2010
Production: Medea Film
Music: MexxTone and Ljubavnici

(infos via youtube:) “Marx Reloaded” is a cultural documentary that uses some of the central ideas of 19th century German socialist and philosopher Karl Marx to try to make sense of the global financial crisis of 2008-09. This crisis prompted the US government to spend more than 1 trillion dollars in order to rescue its banking system from financial meltdown. But can the largest financial losses in history really be put down to the natural risks and uncertainties of the free market? Or is there another explanation as to why the crisis happened and what its implications are for the future of our society, our economy – for our whole way of life?

In the early months of 2008 a huge event began to rock the global financial system to its foundations. Billions of dollars were wiped off share prices and commercial banks throughout the world began to collapse like a pack of cards. As the global economy entered the deepest recession for 70 years the message from the mainstream media was simple: this was an anomaly, an isolated financial “blip” as unpredictable as a tsunami or lightening strike. Although devastating for the millions of ordinary people around the world whose homes were lost and whose jobs and savings disappeared into thin air, the crisis itself was simply one of those extraordinary things: a cataclysm that escapes all rational thinking.

But what were the real origins of this crisis? And what are its ongoing implications for the future prosperity of us all?

αστυνομοκρατία

(λέξεις, 13 Μάη 2011)

χτες τυχαια συναντησα εναν γνωστο μου πισω απο τα προπυλαια μετα την πορεια. στη γωνια ιπποκρατους και ακαδημιας υπαρχαν δυο τρεις διμοιριες ματ. ωρα δεκα το βραδυ. πιαστηκαμε αγκαλια τρυφερα για να περασουμε το δρομο. “αν μας σταματησουν… να ξερεις… ειμαστε ζευγαρι” του είπα. “μην ανησυχεις δε θα σε φιλησω στο στομα” μου απαντησε εκεινος με κλαυσιγελο. μεχρι να φτασουμε εξαρχεια τριγυρνουσε στο μυαλο μου μια σκηνη απο μια παλια ελληνικη ταινια… ενα αγορι και ενα κοριτσι να φιλιουνται βεβιασμενα για καλυψη σε εναν αθηναικο δρομο την ωρα που περναει απο διπλα τους η γερμανικη περιπολος. Αθηνα υπο κατοχη.

λ

την υποβάλλω γιατί τη δέχεστε

παραιτήθηκα από τη δεκάωρη δουλειά μου σε τεχνικό γραφείο αρχές του Νοέμβρη του 2010.
μερικές μέρες μετά από τη μείωση του μισθού μου.
ο τρόπος και ο χρόνος που έγινε η μείωση… παρόμοιος με τις καταστάσεις που έχουν βιώσει πολλοί από τους φίλους μου.
μόνο που στην περίπτωση μου δεν με απέλυσαν αλλά παραιτήθηκα.
ή με ανάγκασαν σε παραίτηση.
το αποτέλεσμα το ίδιο.
ήμουν 3 χρόνια σε αυτό το γραφείο και είχα ήδη δουλέψει άλλο ένα χρόνο σε ένα άλλο.
δύο εβδομάδες άδεια το καλοκαίρι, μερικές μέρες το πάσχα και μερικές μέρες τα χριστούγεννα.
αύξηση και πληρωμένες υπερωρίες δεν είδα, ούτε θα έβλεπα.
το τσμεδε το πλήρωνα από την τσέπη μου.
μέχρι τα Χριστούγεννα ήμουν α-μήχανη.
το Γενάρη του 2011 έκλεισα τα τριάντα.
είχα λίγα χρήματα και πολύ πίκρα.
τα χρήματα έγιναν μαθήματα γερμανικών και μεταφράσεις εγγράφων στην μεταφραστική υπηρεσία.
από δουλειά, μου είχε μείνει μόνο ότι αναλάμβανα ως γραφίστρια.
δύο πρότζεκτ μέσα σε 6 μήνες.
συν ένα προτζεκτ, όπου πελάτης μου ήταν… η μάνα μου.
κλαυσίγελος.
9 μήνες μετά την παραίτηση μου ξενοίκιασα το σπίτι στην πλατεία, έστειλα ότι είχα στο νησί και έβγαλα εισιτήρια για Γερμανία.
στο αεροπλάνο δεν μπορούσα να δω τίποτα από το παράθυρο.
τα δάκρυα τα είχαν καλύψει όλα.
δεν ήταν λύπη.
είναι οργή.

λ

το μάθημα μου το πήρα

(απόπειρα γραφής στις 13 Νοέμβρη 2011)

είναι περίεργο το συναίσθημα. 
μια βαλίτσα και μια χειραποσκευή.
η βαλίτσα δεν πρέπει να είναι περισσότερο από 20 κιλά.
και η χειραποσκευή όχι μεγαλύτερη από 56x45x25 εκατοστά. 
τι χωράει μέσα εκεί;
η ευθύνη της επιλογής.
θυμάμαι να κοιτάζω, μια τις άδειες βαλίτσες και μια τα βιβλία μου.
οι βαλίτσες γέμισαν με ρούχα, βαριά, χειμωνιάτικα, κι ας ήταν μόλις Σεπτέμβρης.
και από όλα τα βιβλία μου, μαζί μου πήρα μόνο εκείνο με τις λέξεις του κβητα.
βαρύ σαν κιβώτιο.
ανοιχτό σαν ψυγείο.
όμορφο σαν τη γη.
μαύρο σαν τριαντάφυλλο.
μέσα στις σελίδες του χώρεσαν κι άλλες λέξεις.
γραμμένες σε καρτ ποσταλ, ποστ ιτ και διαφάνεια γραμμικού.
λέξεις από μελάνι.
πράξεις από καρδιάς. 
τελευταία στιγμή σε μια θήκη της χειραποσκευής στρίμωξα δυο οδηγούς του Βερολίνου.
έτσι, για το καλό, είπα, άλλωστε δεν σκοπεύω να μείνω μια ζωή στη Βαϊμάρη.
στις κούτες της μετακόμισης έβαλα σημάδια.
εκεί είναι τα αρχιτεκτονικά.
εκεί τα γραφιστικά.
εκεί τα πολιτικά.
εκεί η λογοτεχνία. 
κούτες που διέσχισαν το Αιγαίο και έφτασαν στο σπίτι που μεγάλωσα.
χιλιάδες χιλιόμετρα μακρυά από εδώ. 
σημαδεμένοι θησαυροί μέσα σε νησιά φτιαγμένα από χαρτόκουτο.

λ

ΑΤΗENS BERLIN WEIMAR

Το σπίτι που μεγάλωσα είχε μεγάλα παράθυρα, δύο -όλους κι όλους- ορόφους, παλιά κεραμίδια και αυλή με λεμονιές. Από τα παράθυρα έβλεπα τα βουνά της Τουρκίας και τα πλοία να αναχωρούν ή να επιστρέφουν από την Αθήνα ή τη Θεσσαλονίκη στο λιμάνι. Η Αθήνα για μένα, τότε, ήταν μια πόλη που δεν γνώριζα, παρά ελάχιστα, μέσα από ταξίδια-αστραπή για επισκέψεις σε γιατρούς. Ένα παιδί σε ένα νησί της επαρχίας του 80΄ που άκουγε και διάβαζε για την πρωτεύουσα και προσπαθούσε να καταλάβει, ότι και όσα μπορούσε, για την “τσιμεντούπολη”.

Μετά τα 17 και με ένα πάσο φοιτητικό μετανάστευσα, όχι στην Αθήνα, όπως οι περισσότεροι συνομήλικοι μου, αλλά στη Θεσσαλονίκη. Περπάτησα χιλιόμετρα, από Λευκό Πύργο μέχρι Ποσειδώνιο, λίγο πριν νυχτώσει, πότε με παρέα και πότε χωρίς, κοιτώντας τη θάλασσα. Έζησα σε ένα δωμάτιο σε ένα τριάρι με παλιά έπιπλα, δίπλα στην Τούμπα. Πολυκατοικία τριόροφη. Μπαλκόνι, ακάλυπτος και ταράτσα. Χαμηλό ταβάνι και “ώρες κοινής ησυχίας”. Από τα παράθυρα έβλεπα τα φώτα του γηπέδου και τα απλωμένα ρούχα “των απέναντι”. Απέκτησα σκυλί λίγο πριν μετακομίσω από τη Θεσσαλονίκη στην Αθήνα. Του έμαθα να κατουράει στα λίγα τετραγωνικά γρασίδι σ΄ένα παρκάκι, γωνία Λαμπράκη και Αμουλιανής, και μου έμαθε να είμαι υπομονετική. Μαζί ταξιδεύαμε με το τρένο για Αθήνα, να επισκεφτούμε την αδερφή μου στους Αμπελοκήπους. Κουτάβι αυτός, κουτάβι και εγώ.

Και εκεί, γύρω στα 25, μετανάστευση για δουλειά στην μετα-ολυμπιακή Αθήνα. Από το τριάρι της Θεσσαλονίκης στο δυάρι που φιλοξενούσε την αδερφή μου. Οκταόροφη πολυκατοικία. Παλιό ασανσέρ και ξύλινα κουφώματα. Ο ήχος από τα αυτοκίνητα και τα ασθενοφόρα στη Λεωφόρο Κηφισίας. Οι φωνές από τη λαϊκη μια φορά την εβδομάδα. Από το παράθυρο μου έβλεπα τον Υμηττό με τις κεραίες του και από το παράθυρο της αδερφής μου μια θαλασσα πολυκατοικίες. Φυγάδεψα το σκυλί στο σπίτι με τις λεμονιές στο νησί και πηγαινο-ερχόμουν πια μόνο μου στα τρένα, Αθήνα-Θεσσαλονίκη. Μα όχι για πολύ.

Τούτο εδώ το νησί το ανεβάσαμε το 2007. Ανάμεσα στη μετακόμιση από το δυάρι των Αμπελοκήπων στο δυάρι δίπλα στο Πολυτεχνείο. Τόσο κοντά στο λόφο του Στρέφη, για τον οποίον διάβαζα έφηβη στο “τραγούδι για τρεις” της Λ.Πέτροβιτς-Ανδροτσοπούλου. Μπορεί, ότι γράφτηκε από το 2007 έως το 2009, να πάρει ώρες για να διαβαστεί, αλλά δεν είναι λίγες οι φορές που το έκανα, όσο δεν έγραφα “εδώ”. Ίσως θέλω να μού θυμίζω τα “λάθη” μου, για να μην τα επαναλάβω. Ίσως θέλω να κάνω περισσότερα “σωστά”. Ίσως, ευτυχώς, και τα δύο.  Και ανακατεύοντας έναν ζεστό καφέ σε μια γωνία του Prenzlauer Berg, ακούγοντας σε, να μιλάς για το χρόνο και το χώρο, για όσα ζήσαμε και όσα θέλουμε να ζήσουμε… οι σκέψεις μου γυρνούσαν στις πόλεις και στις γειτονιές, σε δρόμους και σε σπίτια, σε εικόνες που έχω κρατήσει μέσα μου σιγο-τραγουδώντας το “αστραλον”, τον “Ατλα”, το “παιδί” και τη “ΝΕΑ ΖΩΗ 705”. Και κάπως έτσι, συμμάζεψα τις λέξεις μου σήμερα, εδώ, σχεδόν 6 μήνες μετά, από την ημέρα άλλης μίας μετανάστευσης, αυτή τη φορά από την Ελλάδα στη Γερμανία.

λ