freedom island

2 girls in love…

ΑΤΗENS BERLIN WEIMAR

Το σπίτι που μεγάλωσα είχε μεγάλα παράθυρα, δύο -όλους κι όλους- ορόφους, παλιά κεραμίδια και αυλή με λεμονιές. Από τα παράθυρα έβλεπα τα βουνά της Τουρκίας και τα πλοία να αναχωρούν ή να επιστρέφουν από την Αθήνα ή τη Θεσσαλονίκη στο λιμάνι. Η Αθήνα για μένα, τότε, ήταν μια πόλη που δεν γνώριζα, παρά ελάχιστα, μέσα από ταξίδια-αστραπή για επισκέψεις σε γιατρούς. Ένα παιδί σε ένα νησί της επαρχίας του 80΄ που άκουγε και διάβαζε για την πρωτεύουσα και προσπαθούσε να καταλάβει, ότι και όσα μπορούσε, για την “τσιμεντούπολη”.

Μετά τα 17 και με ένα πάσο φοιτητικό μετανάστευσα, όχι στην Αθήνα, όπως οι περισσότεροι συνομήλικοι μου, αλλά στη Θεσσαλονίκη. Περπάτησα χιλιόμετρα, από Λευκό Πύργο μέχρι Ποσειδώνιο, λίγο πριν νυχτώσει, πότε με παρέα και πότε χωρίς, κοιτώντας τη θάλασσα. Έζησα σε ένα δωμάτιο σε ένα τριάρι με παλιά έπιπλα, δίπλα στην Τούμπα. Πολυκατοικία τριόροφη. Μπαλκόνι, ακάλυπτος και ταράτσα. Χαμηλό ταβάνι και “ώρες κοινής ησυχίας”. Από τα παράθυρα έβλεπα τα φώτα του γηπέδου και τα απλωμένα ρούχα “των απέναντι”. Απέκτησα σκυλί λίγο πριν μετακομίσω από τη Θεσσαλονίκη στην Αθήνα. Του έμαθα να κατουράει στα λίγα τετραγωνικά γρασίδι σ΄ένα παρκάκι, γωνία Λαμπράκη και Αμουλιανής, και μου έμαθε να είμαι υπομονετική. Μαζί ταξιδεύαμε με το τρένο για Αθήνα, να επισκεφτούμε την αδερφή μου στους Αμπελοκήπους. Κουτάβι αυτός, κουτάβι και εγώ.

Και εκεί, γύρω στα 25, μετανάστευση για δουλειά στην μετα-ολυμπιακή Αθήνα. Από το τριάρι της Θεσσαλονίκης στο δυάρι που φιλοξενούσε την αδερφή μου. Οκταόροφη πολυκατοικία. Παλιό ασανσέρ και ξύλινα κουφώματα. Ο ήχος από τα αυτοκίνητα και τα ασθενοφόρα στη Λεωφόρο Κηφισίας. Οι φωνές από τη λαϊκη μια φορά την εβδομάδα. Από το παράθυρο μου έβλεπα τον Υμηττό με τις κεραίες του και από το παράθυρο της αδερφής μου μια θαλασσα πολυκατοικίες. Φυγάδεψα το σκυλί στο σπίτι με τις λεμονιές στο νησί και πηγαινο-ερχόμουν πια μόνο μου στα τρένα, Αθήνα-Θεσσαλονίκη. Μα όχι για πολύ.

Τούτο εδώ το νησί το ανεβάσαμε το 2007. Ανάμεσα στη μετακόμιση από το δυάρι των Αμπελοκήπων στο δυάρι δίπλα στο Πολυτεχνείο. Τόσο κοντά στο λόφο του Στρέφη, για τον οποίον διάβαζα έφηβη στο “τραγούδι για τρεις” της Λ.Πέτροβιτς-Ανδροτσοπούλου. Μπορεί, ότι γράφτηκε από το 2007 έως το 2009, να πάρει ώρες για να διαβαστεί, αλλά δεν είναι λίγες οι φορές που το έκανα, όσο δεν έγραφα “εδώ”. Ίσως θέλω να μού θυμίζω τα “λάθη” μου, για να μην τα επαναλάβω. Ίσως θέλω να κάνω περισσότερα “σωστά”. Ίσως, ευτυχώς, και τα δύο.  Και ανακατεύοντας έναν ζεστό καφέ σε μια γωνία του Prenzlauer Berg, ακούγοντας σε, να μιλάς για το χρόνο και το χώρο, για όσα ζήσαμε και όσα θέλουμε να ζήσουμε… οι σκέψεις μου γυρνούσαν στις πόλεις και στις γειτονιές, σε δρόμους και σε σπίτια, σε εικόνες που έχω κρατήσει μέσα μου σιγο-τραγουδώντας το “αστραλον”, τον “Ατλα”, το “παιδί” και τη “ΝΕΑ ΖΩΗ 705”. Και κάπως έτσι, συμμάζεψα τις λέξεις μου σήμερα, εδώ, σχεδόν 6 μήνες μετά, από την ημέρα άλλης μίας μετανάστευσης, αυτή τη φορά από την Ελλάδα στη Γερμανία.

λ

2 Comments»

  mahler76 wrote @

ώστε τελικά το έκανες (κάνατε;) το βήμα αυτό??

  christiana wrote @

το καναμε!😉


Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: