freedom island

2 girls in love…

με φωνές ηλεκτρικές

σε ένα μέρος που δεν το περιμένεις συνηθως, στο facebook, είδα το πρωί το εξης βιντεάκι: ο TS Eliot  διάβαζει το Έρημη Χώρα. το ανέβασε στον “τοίχο” του ένας φίλος μου, που είναι από εκείνα τα παιδιά που αγαπούν τους στίχους.
και κλικ στο κλικ μέσα στο youtube έφτασα  και στο παραπάνω βιντεο όπου ο Σεφερης διαβάζει τον “Τελευταίο Σταθμό”.
είναι που πλησιάζει πανσέληνος και κοιτάω μια το φεγγαρι και μια τη γη. πού ήμουν και πού είμαι. και πού κοιτώ.
Λίγες οι νύχτες με φεγγάρι που μ’αρέσουν. 
στις 12 Οκτώβρη 1944, διάβασα, ότι έγραψε το ποίημα-μονολογο ο Σεφερης. βρισκόταν στην Ιταλία στο λιμάνι Cava dei Tirreni. λίγο πριν επιστρέψει στην Ελλάδα. λίγο πριν τον Εμφύλιο.
… ψυχές μαραγκιασμένες από δημόσιες αμαρτίες, καθένας κι ένα αξίωμα σαν το πουλί μες στο κλουβί του.
χτες εσβηνα παλια μεηλ απο το inbox. μεηλ που εχω λαβει τα τελευταια 5 χρονια. λιγες λεξεις στη σειρα και απο κατω ενα λινκ. προκηρύξεις θεσεων για πολιτικους μηχανικους. ελεγκτες. πολεοδομια. δημοι. τεχνικες υπηρεσιες. ημερομηνια καταθεσης τοτε. δικαιολογητικα ταδε. δεν αιτήθηκα για καμία από αυτές τις θέσεις. το δικό μου “οχι σε όλα”.
– και τι απέμεινε Μήδεια;
– τι απέμεινε; Εγώ.
αυτό τον μικρό διάλογο χρησιμοποιούσαμε με την αδερφή μου πιτσιρίκια. κάπου το είχα διαβάσει εγώ και της το είχα κολλήσει. εκείνη με τη σειρά της είχε κολλήσει στον τοίχο από φελλό άφησε με να έρθω μαζί σου. τώρα αυτή είναι στη Σκωτία και εγώ στη Θουριγγία. μαζί. και χώρια.
“νουρούζ”. “ουτσούβα”. ιρανικά και κολομβιανά ισπανικά. ιδεογράμματα στο κουδούνι και wok στην κουζίνα.
εδώ και μήνες οι άνθρωποι που με αγκαλιάζουν δεν μιλούν ελληνικα. καμιά φορά ξεχνιούνται και μου μιλούν στη γλωσσα τους. καμια φορα ξεχνιεμαι κι εγω και τους μιλώ ελληνικά. “λοιπόν…”. και μετά μου έρχεται η απάντηση τους γελώντας. “για νιε πανι μαγιου”. 
ξέχασα να στο περιγράψω χτες. το “γκολ” στα κινεζικά. στον “αύλειο χώρο” έπαιζαν ποδόσφαιρο τέσσερις κινέζοι, 9 το βράδυ, στους μηδέν βαθμούς, με σορτσάκια και επικαλαμίδες. οι υπόλοιποι-ες της εστίας είχαμε κρεμαστεί στα παράθυρα και χαζεύαμε το αυτοσχέδιο ματς στο γρασίδι.
σου είχα γράψει για το γρασίδι. θυμάσαι; τόσες αποχρώσεις του πράσινου. και στο βάθος ανεμογεννήτριες. ήμουν στο τρενο. βαϊμάρη-βερολίνο. βερολινο-βαϊμάρη.
ίσως έτσι μόνο να μπορώ να αγγίζω τον χρόνο. με σπίτια. και με τρένα. περαστική. περαστικοί.
να μη φοβάσαι και να γερνάς.

κράτα μου μια θέση στην παράσταση δίπλα σου. λαχταρώ.
όλα είναι εδώ και τώρα.

λ

No comments yet»

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: