freedom island

2 girls in love…

Archive for July, 2012

no hay problema

κατα εναν περιεργο τροπο στην ολη κλασικα εικονογραφημενη ιστορια με το iphone της Δραγουμη και τον προεδρο του τμηματος Κινηματογραφου Ι.Δ. Πάντη τιποτε δε μου φαινεται παραλογο ή όλα μου φαινονται εξισου παραλογα.
καταρχας οσο αξιολογος και δουλευταρας και οργανωτικος να ειναι ο κ. Παντης δε βρεθηκε κανενας αλλος με τα ιδια προσοντα και πιο σχετικος με τα θεματα της τεχνης να αναλαβει τη θεση αυτη; δεν τον ξερω τον ανθρωπο αλλα μονο ανεκδοτα μου ηρθαν στο μυαλο για τη σχεση του καθηγητη οικολογιας, αναφορικα με το αντικειμενο του και αυτο των τεχνων και του κινηματογραφου.
περνώντας στο δευτερο μερος και πετρα του σκανδαλου των ημερων η Ναταλια Δραγουμη και οι δηλωσεις της. και εκει που εχω ολη την καλη διαθεση να παρακαμψω το θεμα ως γραφικη σκανδαλολογια τυπου “η ζεστη τα λογια του παπα”  και οι υπερβολες των σαλονικιωτικων μηντια δε με αφηνουν να αγιασω…

«Είχα πάει στη Θεσσαλονίκη με την παράσταση “Το Μήλο” και κάναμε μια συζήτηση με τη διεύθυνση του ΑΠΘ για κάποια μελλοντική συνεργασία μας αφού εγώ διδάσκω υποκριτική στην Αθήνα. Τους είχα καλέσει στην παράσταση και μου έκαναν ένα δώρο… σαν να μου έκαναν δώρο λουλούδια, ας πούμε. Το θεώρησα πολύ τιμητικό” και συνεχίζει λέγοντας πως “Γνώρισα τον κ. Παντή που είναι πρόεδρος της Σχολής Κινηματογράφου. Μια αρχική συζήτηση κάναμε. Το θέμα είναι ακόμα ανοιχτό. Μακάρι στο μέλλον να γίνει αυτή η συνεργασία γιατί το θεωρώ πολύ μεγάλη τιμή για μένα. Και μόνο που με σκέφτηκαν, το θεωρώ πολύ τιμητικό, όπως και εξάλλου και το δώρο που μου έκαναν”

η βλακεια, η επιπολαιοτητα και η κακη υποκριτικη ξεχυλιζουν απο τη δηλωση αυτη που δε μαζευεται απο πουθενα. χεστηκα πραγματικα για το iphone, και ειμαι σιγουρη οτι χεστηκε και η Δραγουμη, οποιος εχει δει με τι μηχανη κυκλοφορει καταλαβαινει οτι δε χρειαζεται για δωρο απο κανεναν ενα τηλεφωνο (ουτε καν ενα iphone), προφανως ειναι κινηση κολακειας η οποια περισσοτερο εχει να κανει με προσωπικο εντυπωσιασμο (χρημα και εξουσια εν χορω) παρα με το οποιοδηποτε πρακτικο οφελος.
ο ιδιος ο Παντης ισχυριζεται πως δεν εχει σχεση με ολο αυτο το γαϊτανακι του δωρου, εμενα ως θεατη δε με εκπλησει τιποτε απ’οσα γινονται στο ΑΠΘ, καλως η κακως λογω της κοντινης μου σχεσης με την πανεπιστημιακη κοινοτητα της θεσσαλονικης εχω ακουσει τοσες ιστοριες για τα μελη της που αγγιζουν τα ορια της βυζαντινης (παρα)φιλολογιας, και θεωρω εξισου πιθανο και το ενα και το αλλο ενδεχομενο.

αλλα σοβαρα τωρα εχετε δει τη Δραγουμη να παιζει;

c.

Advertisements

Quatsch

Στην γιαγιά μου άρεσαν τα λουλούδια.
Μετακόμισε μόνιμα από τη Γερμανία στην Ελλάδα μαζί με τον παππού όταν ήμουν δημοτικό.
Συνταξιούχοι μετανάστες που επιστρέφουν στην Ελλάδα τη δεκαετία του 80΄.
Ήθελε κήπο.
Κήπο με τριανταφυλλιές.
Τις φρόντιζε κάθε απόγευμα.
Πότε πότιζε σιωπηλή και πότε σιγοτραγουδούσε.
Κάτι παλιά τραγούδια που δεν τα είχα ξανακούσει.
Δεν με άφηνε να παίζω στην μπροστά αυλή, μην και πληγωθώ από τα αγκάθια.
Αλλά μέσα στη φούρια του παιχνιδιού πολλές φορές μάτωσα.
Τις λεμονιές στην πίσω αυλή τις πότιζε πιο αραιά.
Το κηπάκι με τον δυόσμο με έβαζε να το ποτίζω εγώ.
Δυόσμο για τη σαλάτα.
Έκοβα δύο φύλλα και μύριζαν τα χέρια μου όλο το απόγευμα.
Τη γάτα την ονόμασε Ούση – χαιδευτικό του Ούρσουλα.
Και όταν έκανε καμιά ζημιά τής φώναζε “κβάτς”.
Και ύστερα πάλι κυνηγητό με τα γατιά στην αυλή.
Μέχρι να σουρουπώσει και να μαζευτούμε στον καναπέ με την πόρτα ανοιχτή.
Να ράβει εκείνη και εγώ να στήνω σειρές τα playmobil.
H Nellie νήπιο να καταγράφει τα πάντα με τα σκούρα μάτια της και το δάχτυλο στο στόμα.
“Το μωρό μας”, έλεγε, και τη νανούριζε.
Μαζί με την αδερφή μου, γλάρωνα κι εγώ.
Δύσκολο να αντισταθείς σε αυτά τα νανουρίσματα.
Όταν πήραμε τον Braun, ενθουσιάστηκε.
Μόνο σαν έσκαβε το σκυλί στο χώμα γύρω από τις τριανταφυλλιές τού θύμωνε.
Αλλιώς όλο χάδια.
Και αγκαλιές.
Πολλές αγκαλιές.
Χέρια μαλακά που μύριζαν λεμόνι στημένο.
– Lemonade έφτιαξα.

11 Ιούνη 2012

λ

αναδρομικες σκεψεις

σε αυτο το παραληρημα ασυναρτησιας απο την πλευρα του νικητη (!) νεοδημοκρατη Αργυρη Ντινοπουλου, και φυσικα σε οποιον αλλο απο οποιονδηποτε πολιτικο χωρο, η μονη απαντηση – και σιγουρα μια εξυπνη ερωτηση απο δημοσιογραφικης πλευρας- ειναι η ευθεια ερωτηση.

“εχετε καποιο προβλημα με την ομοφυλοφιλια, κυριε ; “

γιατι αν εχετε θα ηθελα να το ξερω και να (σας) παρω τα καταλληλα μετρα για το ποσο δημοκρατικο, φιλελευθερο, φιλοπροοδο και συμφωνο με τις ευρωπαϊκες συνθηκες και επιταγες ειναι τελικα το κομμα σας.

αντιστοιχα η εξυπνη δημοσιογραφια εντοπιζει το επιμαχο σημειο, τη γνωμη που υπονοειται και ποτε δεν τολμα να ειπωθει ανοικτα υπο τον φοβο της εκθεσης, σε ζητηματα πασης φυσεως φασισμου, διακρισεων κλπ και το εκθετει. 

πρεπει να ειμαστε διαβασμενοι και ετοιμολογοι.

“το τσακιστε τους φασιστες” ας περασει πρωτα απο το μυαλο να ενδυναμωσει τα ιδεολογικα αντανακλαστικα του.

αν δεν μπορεις να βρεις το δικιο μεσα σου και να το διεκδικησεις λογικα, καμια γροθια και καμια κλοτσια δε θα σου το δωσει.

c.

υ.γ. και επειδη ου γαρ ερχεται μονον ενα γρηγορο google after με εβγαλε εδω

και στη συνεχεια εδω

αυτα ειναι! 😛