freedom island

2 girls in love…

Archive for January, 2013

walking down the street

400full

 

 

400full-1

400full-2

 

all images via

λ

Advertisements

θα κάνω ντου

“Καθάρισε τη θέση σου, μ’ αυτή σου την κατάσταση, πριν κάνω επανάσταση!”

(Αμήν και πότε!)

Έχω βάλει στο youtube και ακούω τα “αγαπημένα” μου…

Μου αρέσει που είχα πρόγραμμα να βάλω τα άπλυτα στο σάκο και να πάω να βάλω πλυντήριο στο κέντρο.

Το σώμα είχε άλλα σχέδια όμως. Χαπακώθηκα με παυσίπονο και άντε να δούμε.

(στο μεταξύ η Μελίνα τραγουδά “τι έχει και κλαίει το παιδί”…)

Μού το αφιερώνω.

Και ανοίγω περισσότερο το παράθυρο, να μπει κρύος αέρας.

Frische Luft, που λένε και οι γερμανοί συγκάτοικοι.

Τυπικά έχω γύρω στους 200 συγκατοίκους στην εστία.

Ουσιαστικά έχω δεκαέξι, γιατί τόσοι μοιραζόμαστε την κοινή κουζίνα.

Και από τους 16 συγκατοίκους με τους τρεις έχουμε ακόμη πιο στενές σχέσεις, καθώς μοιραζόμαστε και το μπάνιο.

Συχνά μπερδεύομαι και ονομάζω το δωμάτιο της εστίας, “σπίτι”.

“Σπίτι” θα έχω μάλλον τον Οκτώβρη που θα παρα-δώσω την διπλωματική και θα φύγω από την Βαϊμάρη βρίσκοντας δουλειά και σπίτι… κάπου.

Πού θα είναι αυτό το “κάπου”… πολύ θα ήθελα να ξέρω. Αλλά δεν έχω ιδέα.

Δεν ξέρω καν αν θα είναι στη Γερμανία ή σε γειτονική χώρα.

(η Κουμιώτη τραγουδά “έλα να σβήσεις τη φωτιά”)

asking too much

I want you to tell me about every person you’ve ever been in love with. Tell me why you loved them, then tell me why they loved you. Tell me about a day in your life you didn’t think you’d live through. Tell me what the word “home” means to you and tell me in a way that I’ll know your mothers name just by the way you describe your bed room when you were 8. See, I wanna know the first time you felt the weight of hate and if that day still trembles beneath your bones. Do you prefer to play in puddles of rain or bounce in the bellies of snow? And if you were to build a snowman, would you rip two branches from a tree to build your snowman arms? Or would you leave the snowman armless for the sake of being harmless to the tree? And if you would, would you notice how that tree weeps for you because your snowman has no arms to hug you every time you kiss him on the cheek? Do you kiss your friends on the cheek? Do you sleep beside them when they’re sad, even if it makes your lover mad? Do you think that anger is a sincere emotion or just the timid motion of a fragile heart trying to beat away its pain? See, I wanna know what you think of your first name. And if you often lie awake at night and imagine your mothers joy when she spoke it for the very first time. I want you tell me all the ways you’ve been unkind. Tell me all the ways you’ve been cruel. Tell me—knowing I often picture Gandhi at ten years old beating up little boys at school. If you were walking by a chemical plant, where smoke stacks were filling the sky with dark, black clouds, would you holler, “Poison! Poison! Poison!” really loud or would whisper, “That cloud looks like a fish, and that cloud looks like a fairy”? Do you believe that Mary was really a virgin? Do you believe that Moses really parted the sea? And if you don’t believe in miracles, tell me, how would you explain the miracle of my life to me? See, I wanna know if you believe in any god, or if you believe in many gods. Or better yet, what gods believe in you. And for all the times you’ve knelt before the temple of yourself, have the prayers you’ve asked come true? And if they didn’t did you feel denied? And if you felt denied, denied by who[m]? I wanna know what you see when you look in the mirror on a day you’re feeling good. I wanna know what you see in the mirror on a day a day you’re feeling bad. I wanna know the first person who ever taught you your beauty could ever be reflected on a lousy piece of glass. If you ever reach enlightenment, will you remember how to laugh? Have you ever been a song? Would you think less of me if I told you I have lived my entire life a little off key and I’m not nearly as smart as my poetry I just plagiarized the thoughts of the people around me who have learned the wisdom of silence. Do you believe that concrete perpetuates violence? And if you do I want you to tell me of a meadow where my skateboard will soar. See, I wanna know more than what you do for a living. I wanna know how much of your life you spend just giving. And if you love yourself enough to also receive sometimes. I wanna know if you bleed sometimes through other people’s wounds. And if you dream sometimes that this life is just a balloon that if you wanted to you could pop—but you never would because you’d never want it to stop. If a tree fell in the forest, and you were the only one there to hear it, if its fall to the ground didn’t make a sound, would you panic in fear that you didn’t exist or would you bask in the bliss of your nothingness? And lastly, let me ask you this: if you and I went for a walk, and the entire walk we didn’t talk, do you think eventually we’d kiss? No way. That’s askin’ too much—after all, this is only our first date.

γράφει και τραγουδά η Andrea Gibson…

λ

Orpheus’ Waltz (in the making)

*μεταμεσονυκτια δακρυα στα ματια.

c.

¡Join your local Antifa!

tumblr_mgu773Ohtd1rmapywo1_500

 

 

το queer παιδί

Ποιός υπερασπίζεται το queer παιδί;

Της Beatriz Preciado

[…]
Θυμάμαι την ημέρα που στο σχολείο μου Καλογραιών, τις Αδελφές Ιεραποστόλους της Ιεράς Καρδίας του Ιησού, η μητέρα Πιλάρ μας ζήτησε να σχεδιάσουμε τη μελλοντική μας οικογένεια. Ήμουν 7 ετών. Σχεδίασα τον εαυτό μου παντρεμένη με την καλύτερή μου φίλη, τη Μάρθα, τρία παιδιά και περισσότερα από ένα σκυλιά και γατιά. Είχα ήδη φανταστεί μια σεξουαλική ουτοπία, στην οποία υπήρχε ο γάμος για όλους, η υιοθεσία, η Ιατρικώς Υποβοηθούμενη Αναπαραγωγή… Μερικές μέρες αργότερα το σχολείο απέστειλε επιστολή στο σπίτι, συμβουλεύοντας τους γονείς μου να με πάνε να δω ψυχίατρο, για να ρυθμιστεί το συντομότερο δυνατό ένα πρόβλημα σεξουαλικής ταύτισης. Πλείστα αντίποινα ακολούθησαν αυτήν την επίσκεψη. Η περιφρόνηση κι η απόρριψη του πατέρα μου, η ντροπή κι η ενοχή της μάνας μου. Στο σχολείο διαδόθηκαν ψίθυροι πως ήμουν λεσβία. Μια διαδήλωση κοπεϊστών και φριζίντ-μπαρζωτικών οργανωνόταν καθημερινά μπροστά απ΄την τάξη μου. «Βρωμολεσβία, λέγανε, θα σε βιάσουμε να μάθεις να πηδιέσαι όπως το θέλει ο Θεός». Είχα έναν πατέρα και μια μάνα, κι όμως αυτοί ήταν ανήμποροι να με προστατέψουν απ’την καταστολή, τον αποκλεισμό, τη βία. Αυτό που προστάτευαν ο πατέρας κι η μητέρα μου δεν ήταν τα δικαιώματά μου ως παιδιού, αλλά οι σεξουαλικές νόρμες και οι νόρμες του φύλου, που τους τις είχαν εμφυσήσει μέσα στον πόνο, μέσα από ένα εκπαιδευτικό και κοινωνικό σύστημα το οποίο τιμωρούσε κάθε μορφή διαφωνούσας παρέκκλισης δια της απειλής, του εκφοβισμού, του κολασμού και του θανάτου. Είχα έναν πατέρα και μία μάνα, όμως κανείς από τους δύο δε στάθηκε ικανός να προστατέψει το δικαίωμά μου στον ελεύθερο αυτοκαθορισμό του φύλου και της σεξουαλικότητας.
[…]
Ολόκληρο το άρθρο: RedNoteBook
Πηγή, μετάφραση: deterritorium.wordpress.com

ποτέ στην Ελλάδα

———————————–

18 Γενάρη 2013

Αθώοι κρίθηκαν έξι από τους οκτώ αστυνομικούς που κατηγορούνταν για τον ξυλοδαρμό του 29χρονου, σήμερα, Κύπριου Αυγουστίνου Δημητρίου, υπόθεση η οποία έγινε γνωστή ως «ζαρντινιέρα». Το Πενταμελές Εφετείο Κακουργημάτων Θεσσαλονίκης, δικάζοντας σε δεύτερο βαθμό την υπόθεση, αθώωσε, κατά πλειοψηφία, τους έξι αστυνομικούς, ενώ καταδίκασε σε ποινές φυλάκισης 2,5 ετών, στον καθένα, με 3ετή αναστολή, τους άλλους δύο, έναν εν ενεργεία κι έναν εν αποστρατεία, για την πράξη της επικίνδυνης σωματικής βλάβης. Οι δύο καταδικασθέντες, στους οποίους το δικαστήριο αναγνώρισε ελαφρυντικά, απολογούμενοι ομολόγησαν ότι χτύπησαν τον νεαρό Κύπριο, αλλά δικαιολόγησαν τη βία λέγοντας ότι προσπάθησαν να τον ακινητοποιήσουν και να τον συλλάβουν, επειδή αυτός αντιδρούσε. Οι αθωωθέντες αστυνομικοί, οι οποίοι αντιμετώπιζαν κατηγορίες για συνέργεια και επικίνδυνη σωματική βλάβη, υποδέχθηκαν την απόφαση του δικαστηρίου με ανακούφιση και έκαναν λόγο για δικαίωση. Αντιθέτως ο Αυγ. Δημητρίου εξέφρασε την πικρία του για την παραπάνω ετυμηγορία. «Έξι χρόνια τώρα έχω διαλυθεί, έχω χάσει τη ζωή μου, δε θα ξαναέρθω ποτέ στην Ελλάδα», δήλωσε. Το πρωτοβάθμιο δικαστήριο είχε επιβάλλει στους οκτώ αστυνομικούς ποινές φυλάκισης από 15 μήνες έως 3 χρόνια και 3 μήνες. Οι συγκεκριμένες ποινές ήταν κατά περίπτωση με 3ετή αναστολή και εξαγοράσιμες. Για την ίδια υπόθεση το Διοικητικό Εφετείο Θεσσαλονίκης είχε επιδικάσει στον Αυγ. Δημητρίου το χρηματικό ποσό των 300.000 ευρώ ως αποζημίωση για τον ξυλοδαρμό που έγινε στις 17 Νοεμβρίου 2006. [via ThePressProject]

———————————–

16 Δεκεμβρίου 2008 5 ευρώ τη μέρα

οι ποινες για τον ξυλοδαρμό του Αυγουστίνου Δημητρίου από τους αστυνομικούς της “ζαρντινιερας” σημερα ανακοινωθηκαν απο το δικαστηριο,  από την ελληνικη δικαιοσύνη(ποια?) :

απο τους 8 ενόχους  οι 4 χαρακτηρίστηκαν φυσικοί αυτουργοί και καταδικάστηκαν σε φυλάκιση τριών ετών για το αδίκημα της επικίνδυνης σωματικής βλάβης. Ο αρχιφύλακας καταδικάστηκε σε επιπλέον φυλάκιση τριών μηνών, καθώς κατηγορείται και για εξύβριση, επειδή εμφανίζεται σε βίντεο να βγάζει το σκούφο από τον Δημητρίου και να τον πετάει στο έδαφος. Οι ποινές των άνωθεν 4 ενόχων είναι εξαγοράσιμες προς 5 ευρώ την ημέρα.

5 ευρω την ημερα κοστολογει η ελληνικη δικαιοσυνη τoν ξυλοδαρμο ενός πολίτη από αστυνομικούς?

Οι υπόλοιποι 4 ένοχοι – μεταξύ των οποίων ένας αξιωματικός της ΕΛ.ΑΣ και ο πρώην διοικητής της κρατικής ασφάλειας Θεσσαλονίκης που ηταν παρων, καταδικάστηκαν για απλή συνέργεια σε φυλάκιση 15 μηνών με τριετή αναστολη.

κοινως κανεις απο τους 8 αστυνομικούς δεν θα μπει φυλακη.

είπαμε η δικαιοσύνη είναι τυφλή, όχι ότι δεν ξέρει τι της γίνεται όταν επιβάλλει ποινές σε αστυνομικούς.

ή μήπως ξέρει?

———————————–

λ