freedom island

2 girls in love…

Archive for February, 2014

Hello, Angels…

screen

Ας υποθέσουμε ότι σε 16 εβδομάδες κάποια τελειώνει το μάστερ.

Ας υποθέσουμε ότι σε 24 εβδομάδες κάποια πρέπει να παραδώσει τα κλειδιά του δωμάτιου στην εστία.

Ας υποθέσουμε ότι σε 26 εβδομάδες κάποια θα κάνει βουτιές στην θάλασσα.

Ας υποθέσουμε ότι σε 28 εβδομάδες κάποια θα κάνει σερφ στον αφρό των κυμάτων.

Ας υποθέσουμε…

Ας υποθέσουμε…

Ας υποθέσουμε…

And Angels, be careful.

λ1

Chinawoman

 

 

 

My Saturday tunes…

λ

a piece of night

steinlen_Le-Chat-Noir

Πολλές φορές αναρωτιέμαι γιατί δεν μπορώ να κοιμηθώ το βράδυ. Αν είναι θέμα αϋπνίας ή απλά αν έτσι έχω γίνει με τον καιρό. Νυχτερινό ζώο. Η αλήθεια είναι κάπου στη μέση. Καταρχην μου είναι δύσκολο να σταματήσω να σκέφτομαι. Ειδικά τώρα με τη διπλωματική σκέφτομαι συνεχώς πώς θα λύσω το ένα και το άλλο και γιατί δεν δούλεψε αυτό και πώς θα γίνει να δουλέψει. Αυτό σίγουρα με  κρατάει ξύπνια. Δεν έχω ένα διακόπτη που τον πατάς και κοιμάμαι. Αλλά από την άλλη όταν πέφτω στο κρεββάτι λες και ξεκινά “η ώρα του παιδιού”. Διαβαζω αρθρα που εχω κρατησει στο instapaper. Κοιταω βιντεακια σου youtube. Σχεδιάζω σκιτσάκια. Βλέπω ένα-δυο επεισόδια HOUSE MD. Είναι σαν να έχω κάβα ενέργεια στις 3 τα ξημερώματα. Θα μου πεις αν στις 3 τα ξημερωματα εχεις φουλ ενεργεια κανε σεξ και ξεκολλα απο την οθονη και μη μας ζαλιζεις. Δεν διαφωνω καθολου. Αλλα the Obscure Object είναι στο Βερολίνο. Και γω ειμαι στη Βαϊμαρη. Οπότε ας παραμείνουμε ρεαλιστές και ρεαλίστριες. Ναι νησελιμ; Ναι. Οπότε μερσί που μου κράτησες παρέα μες τη μαύρη νύχτα. Κι ας σε ζαλιζω.

λού

Middlesex

abu-dhabi-liwa-desert-sands_29506_600x450

“Emotions, in my experience, aren’t covered by single words. I don’t believe in “sadness,” “joy,” or “regret.” Maybe the best proof that the language is patriarchal is that it oversimplifies feeling. I’d like to have at my disposal complicated hybrid emotions, Germanic train-car constructions like, say, “the happiness that attends disaster.” Or: “the disappointment of sleeping with one’s fantasy.” I’d like to show how “intimations of mortality brought on by aging family members” connects with “the hatred of mirrors that begins in middle age.” I’d like to have a word for “the sadness inspired by failing restaurants” as well as for “the excitement of getting a room with a minibar.” I’ve never had the right words to describe my life, and now that I’ve entered my story, I need them more than ever. ”

“Can you see me? All of me? Probably not. No one ever really has.”

“Maybe the best proof that the language is patriarchal is that it oversimplifies feeling.”

“Children learn to speak Male or Female the way they learn to speak English or French.”

“It was like autumn, looking at her. It was like driving up north to see the colors.”

“I went into the desert to forget about you. But the sand was the color of your hair. The desert sky was the color of your eyes. There was nowhere I could go that wouldn’t be you.”

Υποσχέθηκα middlesex… παραθέτω εδώ some bits and bites. 

λού-νού

Djúpið

deep_gif
photo credits @ Cygnus

Υπάρχει ακόμη ένα μαγικό μέρος,
όπου συναντιούνται όλοι αυτοί που αγαπιούνται.

Τον Κωστή τον πρωτοείδα πριν από σχεδόν δέκα χρόνια. Αυτή είναι μια ιστορία που δεν έχω πει ακόμη ούτε στον ίδιο, νομίζω. Τον έβλεπα να παίζει έναν μικρό ρόλο σε μια παράσταση που είχα δει πάνω από δέκα φορές το 2002. Ήταν αυτό που θα λέγαμε παραφράζοντας ένα παράπλευρο κέρδος μιας εξαιρετικά σουρρεαλιστικής περιόδου της ζωής μου.

Συστηθήκαμε το 2010 στην Επίδαυρο στο περιθώριο μια άλλης παράστασης, ανταλλάξαμε λίγες κουβέντες και αποχωριστήκαμε μάλλον χλιαρά καθώς το μυαλό και των δυο ταξίδευε εκείνη την περίοδο αλλού.

Μέσα από την εξαιρετική δουλειά του στην σκηνικη φωτογραφία τον ξαναβρήκα και άρχισα να τον ακολουθώ σε όλα το κοινωνικά δίκτυα που τον πετύχαινα. Πριν έναν χρόνο τον βρήκα εδώ, τον είδα σε μια σκηνή στο παγωμένο Βερολίνο να πετάει φωτιές επί σκηνής και να αφηγείται την δικιά του εμπειρία της κρίσης και το μεγάλο ταξίδι του που συνεχίζεται ακόμη εντός του και εκτός του. Στο τέλος της παράστασης δεν του μίλησα. Τον είδα με την άκρη του ματιού μου στην άλλη άκρη του μπαρ να ανταλλάσσει δυο κουβέντες με μια παρέα και να την κάνει βιαστικός μες στη βροχή. Πώς να του μιλήσω; Να του πω τι; Δεν είχα συνέλθει ακόμη από το κλάμα, η φωνή μου ήταν κλειστή, το κεφάλι μου έτοιμο να εκραγει.
Πριν από κανα δυο μήνες βρεθήκαμε για έναν μεσημερινό καφέ, έναν καφέ που φρόντισε να κανονίσει η Λένα, καθώς είμαι εξαιρετικά αναβλητική με τις αμήχανες συναναστροφές.

Αυτές οι συναντήσεις είναι τόσο περίεργες. Σα να ανοίγει ένα χωροχρονικό τούνελ, μιλάγαμε λες και γνωριζόμασταν ανέκαθεν, σαν οι ψυχές μας να πήραν πρωτοβουλία, ανοίχτηκαν και ομονόησαν.

Ανάμεσα σε άλλα μας είπε για τα σχέδιά του. Ένα θεατρικό κείμενο βασισμένο σε μια ταινία, μια μελλοντική παράσταση. Τί άλλο θα κυνηγούσε τον τρελό; Η τρέλα του. Μετά από μερικές μέρες μας έστειλε το κείμενο να το διαβάσουμε. Αυτό για μένα είναι ήδη μεγάλο άνοιγμα, να δείξεις σε κάποιον μέρος της δουλειάς σου πριν το θεωρήσεις ολοκληρωμένο; Δύσκολο πολύ.

Διάβασα το κείμενο μονορούφι και το άφησα στην άκρη ήσυχο να μου μιλήσει στον χρόνο του. Πιστεύω πως μόνο έτσι σε βρίσκει κάτι αν σε αφορά. Καμιά δεκαριά μέρες αργότερα μιλούσα στο skype με μια φίλη, που βρίσκεται στη Στοκχόλμη, φευγάτη και αυτή από την Αθήνα λόγω κρίσης, τρέχει να προλάβει τη ζωή της. Σπάνια μιλάμε πια μεταξύ μας για την κρίση, μέσα από μισόλογα συνήθως και αμήχανα αστεία περι “ξενιτειάς” και “μετανάστευσης”, καλοπιάνουμε τα κλισέ να μην μας φάνε.

Μόλις είχε επιστρέψει από Αθήνα μετά τις γιορτές των Χριστουγένων και συζητούσαμε τα πλάνα μας για το 2014, σπουδές, δουλειές. Με ρώτησε αν η κρίση έχει ακόμη αντίκτυπο μέσα μου. Και σκόνταψα. Είμαι τώρα ήδη δυο χρόνια στο Βερολίνο, η ζωή μου κυλάει σχεδόν κανονικα. Όχι;
“Αισθάνομαι οτι η ζωή μου σταμάτησε στο 2010. Σαν να περπατούσα πάνω σε πάγο που έσπασε, θρυμματίστηκε εκεί που βημάτιζα και βρέθηκα μέσα στο παγωμένο νερό. Τα κομμάτια του πάγου απομακρύνονται και γω προσπαθώ να τα φτάσω για να συνεχίσω την πορεία μου. Μια προσπάθεια σαν αυτή του Σισύφου, όσο και να κολυμπάω προς την άλλη άκρη, η συνέχεια της διαδρομής παραμένει σε συνεχώς απόμακρη. Η ζωή μου έχει θρυμματιστεί, παρελθόν και παρόν, φίλοι και συγγενείς, έρωτας, πόλεις που έζησα και αγαπώ, όλα επιπλέουν ανεξάρτητα και δεν μπορώ να τα ενώσω παρά μόνο στα όνειρα”. Αυτό μου βγήκε κομπιάζοντας.

Και εκεί, δέκα μέρες μετά έσκασε μέσα μου ο βυθός του Κωστή. Και με πέτυχε διάνα στην καρδιά. Η ιστορία από την παγωμένη Ισλανδία που τόσο τον είχε συγκινήσει. Μια αληθινή ιστορία για ένα ναυάγιο στα ανοιχτά των ισλανδικών ακτών  έλεγε τα πάντα για το πως αισθανόμουν για αυτό που συμβαίνει τα τελευταία χρόνια. Του έστειλα ένα μήνυμα σαν την τρελή μέσα στην νύχτα για να του πω “ευχαριστώ”.

Το ταξίδι της παράστασης έχει ήδη αρχίσει. Ο “Βυθός” του  Jón Atli Jónasson θα ανεβεί από 7 Απριλίου στην Αθήνα στο θέατρο “104”. Ερμηνεύει ο Θανάσης Δόβρης, σκηνοθετεί ο Κωστής Καλλιβρετάκης, σκηνικά-κοστούμια επιμελείται η Δάφνη Κούτρα, και φωτισμούς σχεδιάζει ο Αλέκος Αναστασίου. Τα οικονομικά μέσα είναι ελάχιστα, τρέχει ήδη μια crowd founding campaign στο indiegogo για όποι@ θέλει ή μπορεί να βοηθήσει την προσπάθεια.

Δε θα μπορέσω ποτέ να δω την παράσταση αλλά σας προτείνω να τολμήσετε το άλμα στη συγκίνηση.

c.

submarine

1379078658743bff8907e5be6ea768de1b55e2001aa7d-mediumoriginalaspectdouble

Νησέλιμ,

Μην τάξεις σε τρελό και σε παιδί. Και γω σου’ταξα. Και είμαι εδω. Για όσο καιρό σου λείπω έχω κανει μια σούμα και θα στα πω μαζεμένα. Έχουμε και λέμε…

Είδαμε αρκετές ταινίες. Το Χόμπιτ, το δύο. Την Αντελ. Το “Blue Jasmin”. To “De rouille et d’os”. To τελευταίο του υιού Γαβρά. To On the Road. Και μερικά ακόμη που άμα μου έρθουν θα τα συμπληρώσω εδώ. Και τέλειωσα τον Ντεξτερ. Και το Breaking Bad. Και αντε να δουμε ποτε θα ερθει ο χειμωνας και το GOT. 

Γνώρισα καινούρια παιδάκια. Βασικά εδώ που ήρθα όλο καινούρια παιδάκια γνωρίζω. Έχω μάθει όλη τη σχολή. Δεν ειμαστε πολλά άτομα. Έχω μάθει και από τις άλλες σχολές κάποιους/ες. Κυρίως αγόρια. Και στο Βερολίνο το Χριστιανάκι όλο καινούριο κόσμο μου μαθαίνει. Από βόλτες πάμε καλά κοινώς. 

Διάβασα κάτι βιβλία που δεν θα τα ξέρεις. Για τη διπλωματική. Και ξεκίνησα να διαβάζω τώρα το 2ο βιβλίο από το Σώματα με Σημασία. Βασικά είναι το ίδιο βιβλίο με το 1ο βιβλίο. Είναι 2 σε 1. Ένα βιβλίο με 2 βιβλία μέσα του. Ή έξω του. Με την Μπάτλερ ποτέ δεν ξέρεις. Διάβασα και το Middlesex. Θα σε πρήξω γι’αυτό αύριο. 

Πάω να κάνω ντουζ. Καληνύχτες νησέλιμ΄.

λού