freedom island

2 girls in love…

Djúpið

deep_gif
photo credits @ Cygnus

Υπάρχει ακόμη ένα μαγικό μέρος,
όπου συναντιούνται όλοι αυτοί που αγαπιούνται.

Τον Κωστή τον πρωτοείδα πριν από σχεδόν δέκα χρόνια. Αυτή είναι μια ιστορία που δεν έχω πει ακόμη ούτε στον ίδιο, νομίζω. Τον έβλεπα να παίζει έναν μικρό ρόλο σε μια παράσταση που είχα δει πάνω από δέκα φορές το 2002. Ήταν αυτό που θα λέγαμε παραφράζοντας ένα παράπλευρο κέρδος μιας εξαιρετικά σουρρεαλιστικής περιόδου της ζωής μου.

Συστηθήκαμε το 2010 στην Επίδαυρο στο περιθώριο μια άλλης παράστασης, ανταλλάξαμε λίγες κουβέντες και αποχωριστήκαμε μάλλον χλιαρά καθώς το μυαλό και των δυο ταξίδευε εκείνη την περίοδο αλλού.

Μέσα από την εξαιρετική δουλειά του στην σκηνικη φωτογραφία τον ξαναβρήκα και άρχισα να τον ακολουθώ σε όλα το κοινωνικά δίκτυα που τον πετύχαινα. Πριν έναν χρόνο τον βρήκα εδώ, τον είδα σε μια σκηνή στο παγωμένο Βερολίνο να πετάει φωτιές επί σκηνής και να αφηγείται την δικιά του εμπειρία της κρίσης και το μεγάλο ταξίδι του που συνεχίζεται ακόμη εντός του και εκτός του. Στο τέλος της παράστασης δεν του μίλησα. Τον είδα με την άκρη του ματιού μου στην άλλη άκρη του μπαρ να ανταλλάσσει δυο κουβέντες με μια παρέα και να την κάνει βιαστικός μες στη βροχή. Πώς να του μιλήσω; Να του πω τι; Δεν είχα συνέλθει ακόμη από το κλάμα, η φωνή μου ήταν κλειστή, το κεφάλι μου έτοιμο να εκραγει.
Πριν από κανα δυο μήνες βρεθήκαμε για έναν μεσημερινό καφέ, έναν καφέ που φρόντισε να κανονίσει η Λένα, καθώς είμαι εξαιρετικά αναβλητική με τις αμήχανες συναναστροφές.

Αυτές οι συναντήσεις είναι τόσο περίεργες. Σα να ανοίγει ένα χωροχρονικό τούνελ, μιλάγαμε λες και γνωριζόμασταν ανέκαθεν, σαν οι ψυχές μας να πήραν πρωτοβουλία, ανοίχτηκαν και ομονόησαν.

Ανάμεσα σε άλλα μας είπε για τα σχέδιά του. Ένα θεατρικό κείμενο βασισμένο σε μια ταινία, μια μελλοντική παράσταση. Τί άλλο θα κυνηγούσε τον τρελό; Η τρέλα του. Μετά από μερικές μέρες μας έστειλε το κείμενο να το διαβάσουμε. Αυτό για μένα είναι ήδη μεγάλο άνοιγμα, να δείξεις σε κάποιον μέρος της δουλειάς σου πριν το θεωρήσεις ολοκληρωμένο; Δύσκολο πολύ.

Διάβασα το κείμενο μονορούφι και το άφησα στην άκρη ήσυχο να μου μιλήσει στον χρόνο του. Πιστεύω πως μόνο έτσι σε βρίσκει κάτι αν σε αφορά. Καμιά δεκαριά μέρες αργότερα μιλούσα στο skype με μια φίλη, που βρίσκεται στη Στοκχόλμη, φευγάτη και αυτή από την Αθήνα λόγω κρίσης, τρέχει να προλάβει τη ζωή της. Σπάνια μιλάμε πια μεταξύ μας για την κρίση, μέσα από μισόλογα συνήθως και αμήχανα αστεία περι “ξενιτειάς” και “μετανάστευσης”, καλοπιάνουμε τα κλισέ να μην μας φάνε.

Μόλις είχε επιστρέψει από Αθήνα μετά τις γιορτές των Χριστουγένων και συζητούσαμε τα πλάνα μας για το 2014, σπουδές, δουλειές. Με ρώτησε αν η κρίση έχει ακόμη αντίκτυπο μέσα μου. Και σκόνταψα. Είμαι τώρα ήδη δυο χρόνια στο Βερολίνο, η ζωή μου κυλάει σχεδόν κανονικα. Όχι;
“Αισθάνομαι οτι η ζωή μου σταμάτησε στο 2010. Σαν να περπατούσα πάνω σε πάγο που έσπασε, θρυμματίστηκε εκεί που βημάτιζα και βρέθηκα μέσα στο παγωμένο νερό. Τα κομμάτια του πάγου απομακρύνονται και γω προσπαθώ να τα φτάσω για να συνεχίσω την πορεία μου. Μια προσπάθεια σαν αυτή του Σισύφου, όσο και να κολυμπάω προς την άλλη άκρη, η συνέχεια της διαδρομής παραμένει σε συνεχώς απόμακρη. Η ζωή μου έχει θρυμματιστεί, παρελθόν και παρόν, φίλοι και συγγενείς, έρωτας, πόλεις που έζησα και αγαπώ, όλα επιπλέουν ανεξάρτητα και δεν μπορώ να τα ενώσω παρά μόνο στα όνειρα”. Αυτό μου βγήκε κομπιάζοντας.

Και εκεί, δέκα μέρες μετά έσκασε μέσα μου ο βυθός του Κωστή. Και με πέτυχε διάνα στην καρδιά. Η ιστορία από την παγωμένη Ισλανδία που τόσο τον είχε συγκινήσει. Μια αληθινή ιστορία για ένα ναυάγιο στα ανοιχτά των ισλανδικών ακτών  έλεγε τα πάντα για το πως αισθανόμουν για αυτό που συμβαίνει τα τελευταία χρόνια. Του έστειλα ένα μήνυμα σαν την τρελή μέσα στην νύχτα για να του πω “ευχαριστώ”.

Το ταξίδι της παράστασης έχει ήδη αρχίσει. Ο “Βυθός” του  Jón Atli Jónasson θα ανεβεί από 7 Απριλίου στην Αθήνα στο θέατρο “104”. Ερμηνεύει ο Θανάσης Δόβρης, σκηνοθετεί ο Κωστής Καλλιβρετάκης, σκηνικά-κοστούμια επιμελείται η Δάφνη Κούτρα, και φωτισμούς σχεδιάζει ο Αλέκος Αναστασίου. Τα οικονομικά μέσα είναι ελάχιστα, τρέχει ήδη μια crowd founding campaign στο indiegogo για όποι@ θέλει ή μπορεί να βοηθήσει την προσπάθεια.

Δε θα μπορέσω ποτέ να δω την παράσταση αλλά σας προτείνω να τολμήσετε το άλμα στη συγκίνηση.

c.

No comments yet»

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: