freedom island

2 girls in love…

Archive for March, 2014

My mistakes were made for you

Η Χριστιάνα με ισοπέδωσε με τον προηγουμενο ποστ. Δάκρυα.

Δεν είμαι πολύ καλά σήμερα. Down. Down. Down.

Κυκλοθυμία στο φουλ. Τι θέλω; Τι δε θέλω;

Κοιτάω το ημερολόγιο. ΜάρτιοςΑπριλιοςΜαηςΙουνηςΙουλης.

Και ξανα.

ΜάρτιοςΑπριλιοςΜαηςΙουνηςΙουλης.

Πού θα είμαστε σε ένα χρόνο από τώρα;

Προσπαθώ να θυμηθώ στιγμές ευτυχίας.

Από αυτές που παίρνουν καθαρό το δεκάρι.

Μια φορά και έναν καιρό…

Μια φορά κι έναν καιρό τι;

Ήταν ένα παιδί που είχε πετάξει…

Πόσο μακρυά μου φαίνεται ο καιρός που χώρεσα το σπίτι στα εξαρχεια σε μερικές κούτες.

Πόσος καιρός από την τελευταία φορά που έκανα βουτιές.

Πόσος καιρός από τότε που πήρα τη μαμά αγκαλιά;

Στην κουζίνα μαγειρεύουν.

Μυρίζει κέηκ. Ή κρέπες.

Χρειάζομαι ένα σπίτι.

Κάπου που να μην αισθάνομαι σαν το σπίτι μου.

Κάπου που να είναι το σπίτι μου.

Κάπου που δε θα μυρίζει κέηκ.

Δεν έχω φτιάξει ποτέ στη ζωή μου κέηκ.

– Θα μ’αγαπάς ο κόσμος να χαλάσει;

– Ο κόσμος έχει ήδη χαλάσει και΄γω ακόμη σ’αγαπώ.

LN

Advertisements

Bus 142

Robert Koch Platz

Ένα χαρακωμένο πρόσωπο. Μαλλιά πορτοκαλί, δεν πρόσεξα αν είναι βαφή ή το φυσικό τους. Μάτια μικρά, πράσινα πίσω από έναν κοκκάλινο σκελετό. Φιγούρα μάλλον μικρόσωμη,  για γερμανίδα σίγουρα. Στεκόταν στην μέση του άδειου λεωφορείου, δεν πρόσεξα αν ανέβηκε μαζί μας από την αφετηρία. Μάλλον ναι αφού ήμασταν στην αρχή της διαδρομής ακόμη. Με πλησιάζει με ένα μπλοκ και κάτι χαρτιά, ερωτηματολόγια στο ένα χέρι και ένα στιλό στο άλλο. Μια γυναίκα πάνω από τα εξήντα, μοιάζει πιο μεγάλη και από τη μάνα μου, σηκώθηκε πρωί πρωί, άφησε τη όποια ζεστασιά του σπιτιού της, τον άντρα της (να έχει;) ή τα παιδιά της (να έχει;) για να συμπληρώσει τις ώρες εργασίας της σε αυτόν τον σκατόκοσμο.

Προσπαθώ απ’το πρωί να με πείσω πως έχει νόημα αυτό που πάω να κάνω. Να σηκωθώ δηλαδή από το κρεβάτι, να πιω καφέ και να φάω, να πλυθώ και να ντυθώ, να ευπρεπιστώ, να βλέπομαι για τον κόσμο έξω, να κάνω την δουλειά μου για να κάνω κάποτε την δουλειά μου. Κάποτε τα καταφέρνω. Χαμογελάω στον οδηγό και κάθομαι σε παράθυρο, καμώνομαι πως η διαδρομή θα έχει πλάκα ή τέλος πάντων κάποιο αισθητικό ενδιαφέρον. Ψάχνω στα τραγούδια κάποιο που να ταιριάζει με τη διάθεση που υποτίθεται πως έχω. Ας την πούμε #εργασιακαιχαρα. Αφού προσπεράσω τα καινούρια του Μάλαμα (αλήθεια το προσπαθώ σου λέω) καταλήγω στο soundtrack του Grand Budapest Hotel. Ασφαλής και ανώδυνη επιλογή, με συμβουλεύω. Το πρώτο κομμάτι ξεκινά. Ακουστική λοβοτομή.

Με πλησιάζει και πριν προλάβω να βγάλω την μια ψείρα από το δεξιό μου αυτί μιλάει. Σιγά, βιαστικά. Δεν μπορώ να διακρίνω αν το ύφος της είναι αποτέλεσμα αδιαφορίας ή συστολής λόγω της όχλησης. Μιλάει γρήγορα, τα γερμανικά μου δεν είναι σε ετοιμότητα με το “καλημέρα σας” αλλά πιάνω μια λέξη στο τέλος και κάτι καταλαβαίνω. Verkehrsbetriebe. Μου κάνει 2-3 ερωτήσεις, πώς ήρθα ως τη στάση που πήρα το λεωφορείο, αν θα κάνω μετεπιβίβαση και πού θα κατέβω. Με ευχαριστεί και περνάει στον επόμενο.  Μια δυο αποτυχημένες προσπάθειες, άλλος κατεβαίνει στην επόμενη και δεν έχει χρόνο, άλλος της ζητάει ταυτότητα για να βεβαιωθεί πως ανήκει πράγματι στην “τάδε” υπηρεσία. Αυτός είναι αλήθεια δεν φαίνεται να στέκει στα καλά του. Έχει και η Γερμανία τους “ψεκασμένους” της. Αυτή κουνάει το κεφάλι της και του δείχνει τα χαρτιά της απολογούμενη σχεδόν, λέγοντας πως δεν κάνει προσωπικές ερωτήσεις. Αυτός συνεχίζει να παραμιλάει για το πόσο κανείς πρέπει να προσέχει σήμερα, σε ποιον δίνει στοιχεία και τέτοια. Αυτή υποχωρεί. Κάνει δυο βήματα προς τα πίσω και κάθεται σε μια θέση μπροστά μου περιμένοντας την επόμενη στάση, τους επόμενους ανόρεχτους επιβάτες. Αναρωτιέμαι αν πληρώνεται με το φυλλάδιο ή με τη διαδρομή. Αναρωτιέμαι πόσο πάει αυτή η πρωινή φρίκη.

c.

Images vol.5

tumblr_n29xqafDJe1qexu9to1_500Kristen Stewart  tumblr_n29xblYmKh1qexu9to1_500

tumblr_n29tnhsRyW1qexu9to1_500 tumblr_n29rzpUsBc1qexu9to1_500 tumblr_n29qq6z8xk1qexu9to1_500 tumblr_n00x0serlw1qarsh8o1_500 tumblr_mkuhf7tHTs1qexu9to1_500

All images from this tumblr blog.

LeNa

Big in Japan

“I had no illusions that I’d ever find
A glimpse of summer’s heatwaves in your eyes…”

L1