freedom island

2 girls in love…

Bus 142

Robert Koch Platz

Ένα χαρακωμένο πρόσωπο. Μαλλιά πορτοκαλί, δεν πρόσεξα αν είναι βαφή ή το φυσικό τους. Μάτια μικρά, πράσινα πίσω από έναν κοκκάλινο σκελετό. Φιγούρα μάλλον μικρόσωμη,  για γερμανίδα σίγουρα. Στεκόταν στην μέση του άδειου λεωφορείου, δεν πρόσεξα αν ανέβηκε μαζί μας από την αφετηρία. Μάλλον ναι αφού ήμασταν στην αρχή της διαδρομής ακόμη. Με πλησιάζει με ένα μπλοκ και κάτι χαρτιά, ερωτηματολόγια στο ένα χέρι και ένα στιλό στο άλλο. Μια γυναίκα πάνω από τα εξήντα, μοιάζει πιο μεγάλη και από τη μάνα μου, σηκώθηκε πρωί πρωί, άφησε τη όποια ζεστασιά του σπιτιού της, τον άντρα της (να έχει;) ή τα παιδιά της (να έχει;) για να συμπληρώσει τις ώρες εργασίας της σε αυτόν τον σκατόκοσμο.

Προσπαθώ απ’το πρωί να με πείσω πως έχει νόημα αυτό που πάω να κάνω. Να σηκωθώ δηλαδή από το κρεβάτι, να πιω καφέ και να φάω, να πλυθώ και να ντυθώ, να ευπρεπιστώ, να βλέπομαι για τον κόσμο έξω, να κάνω την δουλειά μου για να κάνω κάποτε την δουλειά μου. Κάποτε τα καταφέρνω. Χαμογελάω στον οδηγό και κάθομαι σε παράθυρο, καμώνομαι πως η διαδρομή θα έχει πλάκα ή τέλος πάντων κάποιο αισθητικό ενδιαφέρον. Ψάχνω στα τραγούδια κάποιο που να ταιριάζει με τη διάθεση που υποτίθεται πως έχω. Ας την πούμε #εργασιακαιχαρα. Αφού προσπεράσω τα καινούρια του Μάλαμα (αλήθεια το προσπαθώ σου λέω) καταλήγω στο soundtrack του Grand Budapest Hotel. Ασφαλής και ανώδυνη επιλογή, με συμβουλεύω. Το πρώτο κομμάτι ξεκινά. Ακουστική λοβοτομή.

Με πλησιάζει και πριν προλάβω να βγάλω την μια ψείρα από το δεξιό μου αυτί μιλάει. Σιγά, βιαστικά. Δεν μπορώ να διακρίνω αν το ύφος της είναι αποτέλεσμα αδιαφορίας ή συστολής λόγω της όχλησης. Μιλάει γρήγορα, τα γερμανικά μου δεν είναι σε ετοιμότητα με το “καλημέρα σας” αλλά πιάνω μια λέξη στο τέλος και κάτι καταλαβαίνω. Verkehrsbetriebe. Μου κάνει 2-3 ερωτήσεις, πώς ήρθα ως τη στάση που πήρα το λεωφορείο, αν θα κάνω μετεπιβίβαση και πού θα κατέβω. Με ευχαριστεί και περνάει στον επόμενο.  Μια δυο αποτυχημένες προσπάθειες, άλλος κατεβαίνει στην επόμενη και δεν έχει χρόνο, άλλος της ζητάει ταυτότητα για να βεβαιωθεί πως ανήκει πράγματι στην “τάδε” υπηρεσία. Αυτός είναι αλήθεια δεν φαίνεται να στέκει στα καλά του. Έχει και η Γερμανία τους “ψεκασμένους” της. Αυτή κουνάει το κεφάλι της και του δείχνει τα χαρτιά της απολογούμενη σχεδόν, λέγοντας πως δεν κάνει προσωπικές ερωτήσεις. Αυτός συνεχίζει να παραμιλάει για το πόσο κανείς πρέπει να προσέχει σήμερα, σε ποιον δίνει στοιχεία και τέτοια. Αυτή υποχωρεί. Κάνει δυο βήματα προς τα πίσω και κάθεται σε μια θέση μπροστά μου περιμένοντας την επόμενη στάση, τους επόμενους ανόρεχτους επιβάτες. Αναρωτιέμαι αν πληρώνεται με το φυλλάδιο ή με τη διαδρομή. Αναρωτιέμαι πόσο πάει αυτή η πρωινή φρίκη.

c.

No comments yet»

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: