freedom island

2 girls in love…

Αισθητική και περιεχόμενο

Τους τελευταίους μήνες ταλαιπωρεί το κεφαλάκι μου μια ερώτηση που δεν ξέρω ως πότε θα με ακολουθεί. Βλέπω παραστάσεις που είναι αισθητικά από καλές εως αριστουργήματα. Όταν στο τέλος βγαίνω από το θέατρο κάτι λείπει. Μέχρι σήμερα πίστευα ότι έφταιγε το περιεχόμενο, η δραματουργία. Ότι οι σκηνοθέτες και οι δραματουργοί δεν ασχολούνται εξίσου πετυχημένα με το έργο τους όσο οι σκηνογράφοι και οι φωτιστές. Ακόμη και όταν όλες αυτές οι ιδιότητες συγκεντρώνονται στο πρόσωπο του ενός, συνήθως κάποιου, ο οποίος προέρχεται από τις εικαστικές τέχνες, το αισθητικό αποτέλεσμα υπερβαίνει αυτό, που θα ονομάζαμε περιεχόμενο. Εκεί υπάρχει αισθητό κενό. Κάτι λείπει, κάτι δεν κολλάει, κάτι περισσεύει. Κάτι δεν πάει καλά. Και μιλάμε για δουλεμένες παραστάσεις, παραγωγές με αρκετό χρήμα, με αξιόλογους και αξιόλογες ηθοποιούς.

Διαβάζοντας το against interpretations της Sontag για της ανάγκες μια εργασίας μου είχα μια αναλαμπή. Το προβληματικό “περιεχόμενο” ίσως δεν έχει να κάνει με την έλλειψη γνώσης ή εργατικότητας στον τομέα της σκηνοθεσίας ή της δραματουργίας. Έχει μάλλον να κάνει με το περίσσεμα αυτής. Εξηγούμαι σύντομα. Θέλουν οι δημιουργοί να πούνε τόσα πολλά και γεμίζουν με νοηματικά σκατολοΐδια την παράσταση από την αρχή ως το τέλος, φιλοσοφικές γαρνιτούρες, υπονοούμενα από δω, ειρωνίες από κει, κλείσιμο του ματιού παραπέρα ώστε στο τέλος βρισκόμαστε θεατές ενός βαρετού, χιλιοειπωμένου και χιλιομασημένου άνευρου έργου. Κάτι σαν τις ταινίες του Λάνθιμου. Το “περιεχόμενο” αγωνιά να κυριαρχίσει ενώ θα έπρεπε “απλά” να υπάρχει σε αρμονία με την όψη.

Δεν είμαι της άποψης ότι η τέχνη είναι μαγεία ή ότι το θέατρο πρέπει να σε συνεπαίρνει σε άλλους κόσμους μακριά από την καθημερινότητα. Δεν πιστεύω, πως είναι αυτή η λειτουργία του ή τουλάχιστον δεν μπορεί να είναι μόνο αυτή. Αλλά ας είναι κάθε έργο πιστό σε ένα πράγμα, σε μιά πορεία. Ας μην κάνουμε τρύπες στη σχεδία θέλοντας να κρατήσουμε το ενδιαφέρον τεταμένο ενώ το μόνο που καταφέρνουμε είναι να παλεύουμε να τις μπαλώσουμε σε όλη τη διάρκεια της παράστασης. Εκτός από κούραση φέρνει και απογοήτευση.

c.

No comments yet»

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: