freedom island

2 girls in love…

Archive for March, 2015

Ήτανε μια ζεστή μέρα

Fischmarkt

Ήτανε μια ζεστή μέρα. Ξυπνήσαμε αργά, έμεινα στο κρεβάτι να διαβάζω, να παίζω στο τάμπλετ και να σε χαζεύω να γυρνάς πλευρό καθώς λαγοκοιμόσουν για κανένα δίωρο. Αποκομένες στη σοφίτα δυο μέρες, χωρίς ίντερνετ και τηλέφωνο χωρίς νέα από φίλους και ειδήσεις από ξένους. Μετά τον πρώτο καφέ φτιάξαμε ράθυμα τα σακίδια μας και κατεβήκαμε στο κέντρο της πόλης αναζητώντας σύνδεση με τον έξω κόσμο, εσύ για να ψάξεις σπίτι και γώ για να ικανοποιήσω την κυριακάτική δίψα μου για ειδήσεις. Στο τέλος καταφέραμε να στείλουμε μερικά μέηλ μόνο γιατί η πείνα μας πρόλαβε. Από τον δρόμο ακούγονταν μπάντες να παίζουν. Παρέλαση; Μα αυτό πέρασε, ούτε καρναβάλι έχουμε πια, τίποτε, ησυχία. Η μουσική δυνάμωνε με την ώρα, το κεφάλι μου είχε αρχίσει ήδη να πονάει από τους καφέδες και την πείνα. Κατευθυνθήκαμε προς την πλατεία να πάρουμε κάτι στο χέρι. Κόσμο πολύ δεν είχε, όμως μπάντες περνούσαν κάθε τόσο από μπροστά μας ή από διπλανούς δρόμους με βήμα, λάβαρα, ταμπούρλα και προπαντώς πνευστά. Το σχεδόν τσιριχτό πίκολο δε θα μου λείψει καθόλου μέχρι του χρόνου που θα το ξανακούσω. Φτάσαμε στην καντίνα στην άκρη της πλατείας, παραγγείλαμε και περιμέναμε στην άκρη. Δεν ξέρω πώς βρήκα δίκτυο, ούτε που θυμάμαι, συνδέθηκα με το κινητό και άνοιξα το facebook να δω αν έχω κάποιο μήνυμα. Το πρώτο που είδα ήταν μια φωτογραφία και ένας τίτλος από άρθρο εφημερίδας.

Εκεί στην άκρη της πλατείας έμαθα πως βρέθηκε νεκρός ο νεαρός που αγνοούνταν εδώ και καιρό. Ο ήχος από τις μπάντες που μας τριγύριζαν έγινε εφιαλτικός, τα μάτια μου χωρίς να το καταλάβω γέμισαν δάκρυα. Χώθηκα στην αγκαλιά σου και αφέθηκα να κλαίω. Γι αυτόν, για όσα παιδιά χάθηκαν και δεν το μάθαμε, γι’αυτά που θα ακολουθήσουν, για όσα ξέρουμε και για όσα δε θα μάθουμε ποτέ. Το μόνο που μπορούσα να σκεφτώ ήταν πως ζούμε από καθαρή τύχη.

c.