freedom island

2 girls in love…

Archive for deutschland 2011-12-13-14

black/white

Αυτο το ποστ γραφεται εν πλω και οταν βρω φρι γουα-ι-φα-ι θα το ανεβασω. Μεσα στο πλοιο αναμεσα σε αεροπορικα καθισματα, μισοτελειωμενους φρεντο εσπρεσο και ισχυρο ερκοντισιον κοιταω μια το λιμανι και μια τον ηλιο που δυει. Αποχαιρετησα αδερφι, ξαδερφια, θειους, σπιτια με αυλες, σκυλια, γατιά, κατσίκια, λιόδεντρα, φίλους και γονείς με την υποσχεση να επιστρεφω συχνοτερα στο νησι. Η θαλασσα τωρα λαδι και οι raveonettes στα ακουστικα μου τραγουδουν τις black/white ιστοριες τους. Μ’αρεσει να ταξιδευω νυχτα, τις ωρες που η θαλασσα μαυριζει και η Λέσβος αχνοφαίνεται καθως το πλοιο απομακρυνεται.

Σχεδον μηνα στο νησι αυτο τον Αυγουστο, εγινα ξανα ενα παιδι που περπαταει με τα χερια. Να με φωναζουν Λενέλ’, να με αγκαλιαζει η μαμα χωρις να το περιμενω και να μου αφήνει ζεστό καφέ ο μπαμπάς στην καφετιέρα. Να κοιμαμαι με την αλμυρα της θαλασσα της Ερεσου στο δερμα και να ξεχναω τι μερα ειναι. Να ειναι το αδερφι εκει, στην ακρη του καναπε, να απλωνω τα ποδια και να την αγγιζω. Να συστηνομαι με νεες φιλες και φιλους και μετα να προσπαθω να θυμηθω ολων τα ονοματα σωστα. Να γελαω και να γελάω – να γελαω ακομη και οταν θα επρεπε να κλαιω. Να βλεπω θερινο κινηματογραφο και να ψιχαλιζει και να βροντά. Να χαζευω την πανσεληνο με ενα μάτι. Να κανω μπανιο γυμνο. Να χορευω και να ξαγρυπναω μεχρι το πρωι. Να διαβαζω 300 σελιδες βιβλιο σε τρεις μερες. Και καπου εκει αναμεσα στις σελιδες της Μικρας Αγγλιας θυμηθηκα κατι που ειχα ακουσει πριν καποια χρονια. “Να καταληγεις, να μην καταντας”.

λ

Advertisements

Conquest of Spaces

Αυτο το ποστ γραφεται εν κινησει, σε ενα βαγονι στις ραγες απο Βερολινο για Βαϊμάρη. Αναμεσα σε κιτρινα λιβαδια, σπιτια με μπλε πλαστικες πισινες 2χ2, εναν κοκκινο ηλιο που δυει και τις επικες νοτες του woodkid. Stretched to the core of galaxies Οπως ακριβως προεβλεπε το αγραφο προγραμμα σε μια βδομαδα λεω το ποιημα της διπλωματικης μπροστα σε κοινο, υποκλινομαι, λεω ενα μεγαλο ευχαριστω στο μαστερακι και σε ολα τα δυσκολα και ευκολα του, υπογραφω τα γραφειοκρατικα του πτυχιου και κλεινω την αυλαια. Beyond the laws of density Περιμενει ενας ιουλιος στο βερολινακι, ενας αυγουστος στο νησι και ενας σεπτεμβρης στο Βερολινακι και…  I am ready to start the conquest of spaces Συνεχιζεται.

λ

Αισθητική και περιεχόμενο

Τους τελευταίους μήνες ταλαιπωρεί το κεφαλάκι μου μια ερώτηση που δεν ξέρω ως πότε θα με ακολουθεί. Βλέπω παραστάσεις που είναι αισθητικά από καλές εως αριστουργήματα. Όταν στο τέλος βγαίνω από το θέατρο κάτι λείπει. Μέχρι σήμερα πίστευα ότι έφταιγε το περιεχόμενο, η δραματουργία. Ότι οι σκηνοθέτες και οι δραματουργοί δεν ασχολούνται εξίσου πετυχημένα με το έργο τους όσο οι σκηνογράφοι και οι φωτιστές. Ακόμη και όταν όλες αυτές οι ιδιότητες συγκεντρώνονται στο πρόσωπο του ενός, συνήθως κάποιου, ο οποίος προέρχεται από τις εικαστικές τέχνες, το αισθητικό αποτέλεσμα υπερβαίνει αυτό, που θα ονομάζαμε περιεχόμενο. Εκεί υπάρχει αισθητό κενό. Κάτι λείπει, κάτι δεν κολλάει, κάτι περισσεύει. Κάτι δεν πάει καλά. Και μιλάμε για δουλεμένες παραστάσεις, παραγωγές με αρκετό χρήμα, με αξιόλογους και αξιόλογες ηθοποιούς.

Διαβάζοντας το against interpretations της Sontag για της ανάγκες μια εργασίας μου είχα μια αναλαμπή. Το προβληματικό “περιεχόμενο” ίσως δεν έχει να κάνει με την έλλειψη γνώσης ή εργατικότητας στον τομέα της σκηνοθεσίας ή της δραματουργίας. Έχει μάλλον να κάνει με το περίσσεμα αυτής. Εξηγούμαι σύντομα. Θέλουν οι δημιουργοί να πούνε τόσα πολλά και γεμίζουν με νοηματικά σκατολοΐδια την παράσταση από την αρχή ως το τέλος, φιλοσοφικές γαρνιτούρες, υπονοούμενα από δω, ειρωνίες από κει, κλείσιμο του ματιού παραπέρα ώστε στο τέλος βρισκόμαστε θεατές ενός βαρετού, χιλιοειπωμένου και χιλιομασημένου άνευρου έργου. Κάτι σαν τις ταινίες του Λάνθιμου. Το “περιεχόμενο” αγωνιά να κυριαρχίσει ενώ θα έπρεπε “απλά” να υπάρχει σε αρμονία με την όψη.

Δεν είμαι της άποψης ότι η τέχνη είναι μαγεία ή ότι το θέατρο πρέπει να σε συνεπαίρνει σε άλλους κόσμους μακριά από την καθημερινότητα. Δεν πιστεύω, πως είναι αυτή η λειτουργία του ή τουλάχιστον δεν μπορεί να είναι μόνο αυτή. Αλλά ας είναι κάθε έργο πιστό σε ένα πράγμα, σε μιά πορεία. Ας μην κάνουμε τρύπες στη σχεδία θέλοντας να κρατήσουμε το ενδιαφέρον τεταμένο ενώ το μόνο που καταφέρνουμε είναι να παλεύουμε να τις μπαλώσουμε σε όλη τη διάρκεια της παράστασης. Εκτός από κούραση φέρνει και απογοήτευση.

c.

lifedance

1618457_442512405884601_32667301_n

naked

1526411_441962515939590_1034793067_n

My mistakes were made for you

Η Χριστιάνα με ισοπέδωσε με τον προηγουμενο ποστ. Δάκρυα.

Δεν είμαι πολύ καλά σήμερα. Down. Down. Down.

Κυκλοθυμία στο φουλ. Τι θέλω; Τι δε θέλω;

Κοιτάω το ημερολόγιο. ΜάρτιοςΑπριλιοςΜαηςΙουνηςΙουλης.

Και ξανα.

ΜάρτιοςΑπριλιοςΜαηςΙουνηςΙουλης.

Πού θα είμαστε σε ένα χρόνο από τώρα;

Προσπαθώ να θυμηθώ στιγμές ευτυχίας.

Από αυτές που παίρνουν καθαρό το δεκάρι.

Μια φορά και έναν καιρό…

Μια φορά κι έναν καιρό τι;

Ήταν ένα παιδί που είχε πετάξει…

Πόσο μακρυά μου φαίνεται ο καιρός που χώρεσα το σπίτι στα εξαρχεια σε μερικές κούτες.

Πόσος καιρός από την τελευταία φορά που έκανα βουτιές.

Πόσος καιρός από τότε που πήρα τη μαμά αγκαλιά;

Στην κουζίνα μαγειρεύουν.

Μυρίζει κέηκ. Ή κρέπες.

Χρειάζομαι ένα σπίτι.

Κάπου που να μην αισθάνομαι σαν το σπίτι μου.

Κάπου που να είναι το σπίτι μου.

Κάπου που δε θα μυρίζει κέηκ.

Δεν έχω φτιάξει ποτέ στη ζωή μου κέηκ.

– Θα μ’αγαπάς ο κόσμος να χαλάσει;

– Ο κόσμος έχει ήδη χαλάσει και΄γω ακόμη σ’αγαπώ.

LN

Bus 142

Robert Koch Platz

Ένα χαρακωμένο πρόσωπο. Μαλλιά πορτοκαλί, δεν πρόσεξα αν είναι βαφή ή το φυσικό τους. Μάτια μικρά, πράσινα πίσω από έναν κοκκάλινο σκελετό. Φιγούρα μάλλον μικρόσωμη,  για γερμανίδα σίγουρα. Στεκόταν στην μέση του άδειου λεωφορείου, δεν πρόσεξα αν ανέβηκε μαζί μας από την αφετηρία. Μάλλον ναι αφού ήμασταν στην αρχή της διαδρομής ακόμη. Με πλησιάζει με ένα μπλοκ και κάτι χαρτιά, ερωτηματολόγια στο ένα χέρι και ένα στιλό στο άλλο. Μια γυναίκα πάνω από τα εξήντα, μοιάζει πιο μεγάλη και από τη μάνα μου, σηκώθηκε πρωί πρωί, άφησε τη όποια ζεστασιά του σπιτιού της, τον άντρα της (να έχει;) ή τα παιδιά της (να έχει;) για να συμπληρώσει τις ώρες εργασίας της σε αυτόν τον σκατόκοσμο.

Προσπαθώ απ’το πρωί να με πείσω πως έχει νόημα αυτό που πάω να κάνω. Να σηκωθώ δηλαδή από το κρεβάτι, να πιω καφέ και να φάω, να πλυθώ και να ντυθώ, να ευπρεπιστώ, να βλέπομαι για τον κόσμο έξω, να κάνω την δουλειά μου για να κάνω κάποτε την δουλειά μου. Κάποτε τα καταφέρνω. Χαμογελάω στον οδηγό και κάθομαι σε παράθυρο, καμώνομαι πως η διαδρομή θα έχει πλάκα ή τέλος πάντων κάποιο αισθητικό ενδιαφέρον. Ψάχνω στα τραγούδια κάποιο που να ταιριάζει με τη διάθεση που υποτίθεται πως έχω. Ας την πούμε #εργασιακαιχαρα. Αφού προσπεράσω τα καινούρια του Μάλαμα (αλήθεια το προσπαθώ σου λέω) καταλήγω στο soundtrack του Grand Budapest Hotel. Ασφαλής και ανώδυνη επιλογή, με συμβουλεύω. Το πρώτο κομμάτι ξεκινά. Ακουστική λοβοτομή.

Με πλησιάζει και πριν προλάβω να βγάλω την μια ψείρα από το δεξιό μου αυτί μιλάει. Σιγά, βιαστικά. Δεν μπορώ να διακρίνω αν το ύφος της είναι αποτέλεσμα αδιαφορίας ή συστολής λόγω της όχλησης. Μιλάει γρήγορα, τα γερμανικά μου δεν είναι σε ετοιμότητα με το “καλημέρα σας” αλλά πιάνω μια λέξη στο τέλος και κάτι καταλαβαίνω. Verkehrsbetriebe. Μου κάνει 2-3 ερωτήσεις, πώς ήρθα ως τη στάση που πήρα το λεωφορείο, αν θα κάνω μετεπιβίβαση και πού θα κατέβω. Με ευχαριστεί και περνάει στον επόμενο.  Μια δυο αποτυχημένες προσπάθειες, άλλος κατεβαίνει στην επόμενη και δεν έχει χρόνο, άλλος της ζητάει ταυτότητα για να βεβαιωθεί πως ανήκει πράγματι στην “τάδε” υπηρεσία. Αυτός είναι αλήθεια δεν φαίνεται να στέκει στα καλά του. Έχει και η Γερμανία τους “ψεκασμένους” της. Αυτή κουνάει το κεφάλι της και του δείχνει τα χαρτιά της απολογούμενη σχεδόν, λέγοντας πως δεν κάνει προσωπικές ερωτήσεις. Αυτός συνεχίζει να παραμιλάει για το πόσο κανείς πρέπει να προσέχει σήμερα, σε ποιον δίνει στοιχεία και τέτοια. Αυτή υποχωρεί. Κάνει δυο βήματα προς τα πίσω και κάθεται σε μια θέση μπροστά μου περιμένοντας την επόμενη στάση, τους επόμενους ανόρεχτους επιβάτες. Αναρωτιέμαι αν πληρώνεται με το φυλλάδιο ή με τη διαδρομή. Αναρωτιέμαι πόσο πάει αυτή η πρωινή φρίκη.

c.