freedom island

2 girls in love…

Archive for berlin

Αισθητική και περιεχόμενο

Τους τελευταίους μήνες ταλαιπωρεί το κεφαλάκι μου μια ερώτηση που δεν ξέρω ως πότε θα με ακολουθεί. Βλέπω παραστάσεις που είναι αισθητικά από καλές εως αριστουργήματα. Όταν στο τέλος βγαίνω από το θέατρο κάτι λείπει. Μέχρι σήμερα πίστευα ότι έφταιγε το περιεχόμενο, η δραματουργία. Ότι οι σκηνοθέτες και οι δραματουργοί δεν ασχολούνται εξίσου πετυχημένα με το έργο τους όσο οι σκηνογράφοι και οι φωτιστές. Ακόμη και όταν όλες αυτές οι ιδιότητες συγκεντρώνονται στο πρόσωπο του ενός, συνήθως κάποιου, ο οποίος προέρχεται από τις εικαστικές τέχνες, το αισθητικό αποτέλεσμα υπερβαίνει αυτό, που θα ονομάζαμε περιεχόμενο. Εκεί υπάρχει αισθητό κενό. Κάτι λείπει, κάτι δεν κολλάει, κάτι περισσεύει. Κάτι δεν πάει καλά. Και μιλάμε για δουλεμένες παραστάσεις, παραγωγές με αρκετό χρήμα, με αξιόλογους και αξιόλογες ηθοποιούς.

Διαβάζοντας το against interpretations της Sontag για της ανάγκες μια εργασίας μου είχα μια αναλαμπή. Το προβληματικό “περιεχόμενο” ίσως δεν έχει να κάνει με την έλλειψη γνώσης ή εργατικότητας στον τομέα της σκηνοθεσίας ή της δραματουργίας. Έχει μάλλον να κάνει με το περίσσεμα αυτής. Εξηγούμαι σύντομα. Θέλουν οι δημιουργοί να πούνε τόσα πολλά και γεμίζουν με νοηματικά σκατολοΐδια την παράσταση από την αρχή ως το τέλος, φιλοσοφικές γαρνιτούρες, υπονοούμενα από δω, ειρωνίες από κει, κλείσιμο του ματιού παραπέρα ώστε στο τέλος βρισκόμαστε θεατές ενός βαρετού, χιλιοειπωμένου και χιλιομασημένου άνευρου έργου. Κάτι σαν τις ταινίες του Λάνθιμου. Το “περιεχόμενο” αγωνιά να κυριαρχίσει ενώ θα έπρεπε “απλά” να υπάρχει σε αρμονία με την όψη.

Δεν είμαι της άποψης ότι η τέχνη είναι μαγεία ή ότι το θέατρο πρέπει να σε συνεπαίρνει σε άλλους κόσμους μακριά από την καθημερινότητα. Δεν πιστεύω, πως είναι αυτή η λειτουργία του ή τουλάχιστον δεν μπορεί να είναι μόνο αυτή. Αλλά ας είναι κάθε έργο πιστό σε ένα πράγμα, σε μιά πορεία. Ας μην κάνουμε τρύπες στη σχεδία θέλοντας να κρατήσουμε το ενδιαφέρον τεταμένο ενώ το μόνο που καταφέρνουμε είναι να παλεύουμε να τις μπαλώσουμε σε όλη τη διάρκεια της παράστασης. Εκτός από κούραση φέρνει και απογοήτευση.

c.

γερμανικη ασφαλιση συνταξεων

επετειακο πουστ και εγω, αφου αρχισαμε ετσι. αυριο κλεινω 3 μηνες στη γερμανιδοχωρα. τον πρωτο μηνα εκανα διακοπες. τον δευτερο μηνα βρηκα σπιτι και δουλεια. τωρα που κλεινει ο τριτος μηνας κλεινουν και γραφιοκρατικες διαδικασιες με υπηρεσιες κλπ , ο,τι τελοσπαντων χρειαζεται να εχει κανεις για να δουλεψει νομιμα σε αυτην τη χωρα. χθες ελαβα τον φακελο απο την υπηρεσια τη σχετικη με την κοινωνικη ασφαλιση, την “γερμανικη ασφαλιση συνταξεων”. η πρωτη σελιδα ηταν κανονικα στα γερμανικα. η δευτερη σελιδα εξηγουσε ο,τι ελεγε η πρωτη σε εξαιρετικα ελληνικα. χωρις να εχω κανει καποιο σχετικο αιτημα. μαλλον θεωρηθηκε αυτονοητο δικαιωμα απο το γερμανικο κρατος.

μη γελιεσαι, απεχω πολυ απο την αγιοποιηση του γερμανικου κρατους. αντιθετως μερα με την ημερα τοσο πρακτικα οσο και διαισθητικα αντιλαμβανομαι πως εγινε και διατηρειται αυτο που πολλοι ανοητα ακομη ονομαζουν “γερμανικο θαυμα” στηριζομενοι σε αριθμους, στατιστικες και φυσικα κρατωντας μεγαλη αποσταση απο την καθημερινοτητα του “μεσου γερμανου” (ο,τι και αν σημαινει αυτο). ενισχυεται σταθερα η αισθηση μου οτι το γερμανικο κρατος ειναι εξισου βασανιστικο, τυραννικο, γραφειοκρατουμενο, μαλλον περισσοτερο καταπιεστικο απο το ελληνικο και αυτο οφειλεται στο οτι ειναι καλυτερα οργανωμενο. το ελληνικο κρατος με ολα αυτα τα παραθυρακια, τις χαοδεις υπηρεσιες και την απολυτη απουσια ελεγχου εδινε καποτε (δεν ξερω για ποσο ακομη) τη δυνατοτητα να το παρακαμψει κανεις χωρις να τον παρουν χαμπαρι. αντιθετως το γερμανικο κρατος με το “καλημερα σας” σου βαζει τοσους ελεγκτικους μηχανισμους γυρω σου που δεν μπορεις να διαφυγεις απο πουθενα. ειναι ο “μεγαλος αδελφος” πριν τον επανεφευρει η google!

πλατιαζω. μετα τους τρεις επετειακους μηνες στο βερολινο καταληγω οτι τα πραγματα εξελισσονται με εξαιρετικα ενδιαφεροντα τροπο. με λιγη τυχη απο σεπτεμβρη θα ξαναμπω σε κυκλο σπουδων, πραγμα που εχω φτασει να το βλεπω ευτυχης στον υπνο μου, σε μια χωρα και μια κοινωνια που μου δινει τη δυνατοτητα να ξανασπουδασω με λιγα χρηματικα μεσα, και επιπλεον σε μια χωρα και μια κοινωνια πραγματικα οριακη και κατα τη γνωμη μου ετοιμη να περασει μεγαλες κρισεις σχεδον υπαρξιακες στο οχι πολυ μακρινο μελλον. και ειμαι πραγματικα περιεργη πως θα τις διαχειρηστουν οι επομενες κυβερνησεις. ελπιζω η αποστασιοποιηση της διαφορετικοτητας να μου δωσει τη νηφαλιοτητα να περπατησω πανω στις ρωγμες που θα δημιουργησουν αυτες οι κρισεις τις τοσο ενδιαφερουσες. πραγματικα ανυπομονω και παρα την νοσταλγια και τον συναισθηματικο πονο της ελλειψης των κοντινων μου ανθρωπων αισθανομαι χαρουμενη και τοσο μα τοσο τυχερη.

σα να ξαναβρισκω / να επανεφευρισκω / να ξαναδημιουργω τον εαυτο μου.

ο,τι και να σημαινει αυτο.

c.